Άλλη μια 25η Μαρτίου....(;)

  Η 25η Μαρτίου κάθε έτους αποτελεί μια ημέρα ορόσημο για τους Έλληνες μαθητές, από πολλές σκοπιές.
 Αρχικά, είναι μια ιδανική μέρα για spring break. Αυστηρά καθορισμένη να πέφτει μέσα στην άνοιξη, ημέρα καθημερινή με καλό καιρό, και συνεπώς κατάλληλη για αποχή από το σχολείο, χαλάρωση και βόλτα.
 Δεύτερον, συνοδεύεται από το πατροπαράδοτο έθιμο του μπακαλιάρου. Πιάτο γευστικό, ότι πρέπει για αποτοξίνωση από το καθημερινό πιάτο με κρέας και συνοδευόμενο από γερές δόσεις σκορδαλιάς, ενός δεύτερου γευστικού εδέσματος από σκόρδο και πουρέ πατάτας.
 Τρίτον, η παρέλαση. Ιδανική ευκαιρία για συνάντηση των συμμαθητών, για βόλτα στην πόλη και φυσικά, από την άποψη των αγοριών, η μοναδική περίσταση όπου επιτρέπεται δημόσια το κυνήγι συμμαθητών - διμοιριτών μετα ύβρεων του τύπου "ΠΙΑΣΤΕ ΤΟΝ Μ@Λ@Κ@!!!"
 Γι' αυτό και πάντα αξίζει να θυμόμαστε την 25η Μαρτίου και να την σημειώνουμε με κεφαλαία γράμματα στο ημερολόγιο.

Χαχαχαχαχαχ προφανώς αστειεύομαι. Και τα παραπάνω δεν αποτελούν ούτε διασυρμό ούτε κατάκριση  (εξάλλου και εγώ είχα ψιλοαμελήσει τι γιορτή είχαμε σήμερα, όταν ξύπνησα το πρωί). Απλώς, αναφέρω ένα γεγονός. Ότι δηλαδή νοιαζόμαστε όλο και λιγότερο για την ταυτότητα μας, αλλά και γινόμαστε περισσότερο αγνώμονες για όσους πολέμησαν για την ελευθερία και για την υποστήριξη των ανθρωπιστικών ιδανικών μας (που μάλλον και εμείς σήμερα έχουμε ξεχάσει). Δεν έχω σκοπό να νουθετήσω κανέναν, βέβαια. Δεν θα πω "Πρέπει" ούτε θα ρωτήσω "Γιατί". Θα πω τα γεγονότα όπως είναι.

Σήμερα λοιπόν γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου, δηλαδή την νίκη του ελληνικού στρατού επί των περσικών στρατιών που είχε οργανώσει ο Μουσολίνι με τις ευλογίες του Χίτλερ στην ναυμαχία του Ακτίου. ΕΙΔΑΤΕ ΠΩΣ ΞΕΡΩ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ;;;
 Σήμερα λοιπόν γιορτάζουμε την επανάσταση των Ελλήνων ενάντια στους Τούρκους, έπειτα από 400 χρόνια σκλαβιάς και αρκετές αποτυχημένες μικροεπαναστάσεις. Όλα ξεκίνησαν από τις προσπάθειες κάποιων Ελλήνων του απόδημου ελληνισμού, καθαρά ανθρωπιστών και πατριωτών, οι οποίοι έδωσαν τις βάσεις, με την οργάνωση της Φιλικής Εταιρίας, για την συσπείρωση των Ελλήνων γύρω από έναν κοινό σκοπό: την απελευθέρωση από τον τούρκικο ζυγό. Συσπείρωση η οποία επιτεύχθηκε χάρη στο ψυχικό σθένος εξέχουσων προσωπικοτήτων με ονόματα όπως Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Νικηταράς, Μπουμπουλίνα, Διάκος, Μαυρογένους, Υψηλάντης, Ανδρούτσος, Μιαούλης, και δεκάδες ακόμα. Ονόματα που αντικρίζει η Ιστορία με δέος. Αλλά δεν ήταν μόνο οι παραπάνω προσωπικότητες χάρη στις οποίες το όνειρο της Απελευθέρωσης υλοποιήθηκε. Ο περίφημος "Άγνωστος Στρατιώτης" απέκτησε το πρόσωπο χιλιάδων, εκατομμυρίων ανθρώπων που προτίμησαν να ζήσουν "μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή". Ψαριανοί, Καλαβριώτες, οι γυναίκες του Ζαλόγγου. Φιλέλληνες, κλέφτες, αρματολοί, άγνωστοι ήρωες. Και η αυτοθυσία τους αυτή ονομάστηκε μάχη των Δερβενακίων, της Αλαμάνας, του Χανιού της Γραβιάς. 
  Οι πιο προοδευτικοί ίσως θα βρείτε μπανάλ την αναφορά στα γεγονότα που έκανα παραπάνω. Έχετε εν μέρει δίκιο. Πολλοί νεοέλληνες γράφουν λόγους όπου εξιστορούν αναλυτικά κάθε λεπτομέρεια της Επανάστασης "στις 29 Μαρτίου 1823 ο Κολοκοτρώνης, ρουφώντας αποφασιστικά από το βαθύ πιάτο την φασολάδα του, ανεφώνησε "Μπρε Έλληνες!! Ωρε πολύ καυτή κάμνετε την φασολάδα!"". Χανόμαστε σε μια απλή τυπολατρική καταγραφή των γεγονότων και χάνουμε το νόημα. Το οποίο νόημα είναι ακριβώς το ψυχικό σθένος των Ελλήνων της επανάστασης. Τι ήταν οι άνθρωποι αυτοί;; Απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, ολιγαρκείς και πραγματικοί βιοπαλαιστές. Παρόλα αυτά, όταν ήρθε η ώρα να υπερασπιστούν τις αξίες τους, δεν σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Δεν φοβήθηκαν για την ζωή τους. Δεν είπαν "Και εγώ τι μπορώ να κάνω;". Με κάθε τρόπο ενίσχυσαν τους συνανθρώπους τους. Από την οικονομική αλληλεγγύη και τις διανομές επαναστατικών προκηρύξεων, μέχρι την ίδια την αυτοθυσία. 
   Και σήμερα λοιπόν αντιμετωπίζουμε έναν άλλο εχθρό για τις αξίες μας, έναν αόρατο εχθρό χωρίς εθνικότητα, χωρίς στρατιές. Πιο ύπουλο από τις στρατιές των Τούρκων. Βρίσκεται παντού, ενίοτε και μέσα μας. Δεν μπορώ να τον περιγράψω ακριβώς, αλλά διακρίνεται από αρνητισμό, μισανθρωπία και μια ροπή προς τον κομφορμισμό (πςςςς τι λέξεις χρησιμοποιώ ο άτιμος).Όταν κυβερνάει την ψυχή μας, πετάει στο δρόμο τις αξίες της ελευθερίας και της αδελφοσύνης, την κληρονομιά των αγωνιστών του 21.  Έτσι, αν ρωτούσα κάποιον περαστικό αν θα προτιμούσε να πεθάνει ελεύθερος ή να ζήσει σκλαβωμένος, υπό την κατοχή του νέου αυτού "οχτρού", πιθανότατα να απαντούσε το δεύτερο. Τι λέω, ίσως και εγώ να απαντούσα το δεύτερο, για να μην είμαι υποκριτής.

 Μια ονομασία που έχει επινοηθεί για τον εχθρό αυτό είναι ο "εγώ". Ο Μακρυγιάννης μας είχε, σαν προφητικά, ήδη προειδοποιήσει από την εποχή της επανάστασης του 21:

"Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει “εγώ”. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέμε “εμείς”. Είμαστε στο “εμείς” κι όχι στο “εγώ”."

Οπότε ελπίζω η σημερινή ημέρα να μην είναι άλλη μια 25η Μαρτίου... Σε μια εποχή που κάθε ψήγμα ανθρωπισμού πρέπει να συλλεχθεί και να μεταγγιστεί στην κοινωνία, η επανάσταση του 1821, ακόμα και οι συγκριτικά λίγες μελανές σελίδες της ως παραδείγματα προς αποφυγή, μπορούν να αποτελέσουν εξαιρετικό υλικό για επαναπροσδιορισμό του εαυτού μας και του ρόλου μας ως προς το "εμείς". Γιατί, πάνω από όλα, το 21 ήταν, και ακόμα είναι, μια επανάσταση ανθρώπινη και ανθρωπιστική.

Οδοιπορούμενοι οδοιπόροι οδοιπορούν στα οδοιπορικά...

Ιούλιος....Μήνας διακοπών...Καλά...αυτά τα είπαμε την προηγούμενη φορά....(επί την ευκαιρία η ΕΡΤ ξανάνοιξε ως Δ.Τ., ευτυχώς όχι Δ.Ν.Τ)...

Πολλοί λοιπόν επιλέγουν αυτόν τον καιρό να χαλαρώσουν στις παραλίες ή στα σπίτια τους. Άλλοι όμως (δυστυχώς όχι πολύ στην Ελλάδα) επιλέγουν τον πραγματικό τουρισμό, αυτόν δηλαδή που σου επιτρέπει να γνωρίσεις άλλους πολιτισμούς (ή τον δικό σου, στην περίπτωση των Ελλήνων και άλλων αρχαιοτάτων λαών). Καταλαβαίνεις λίγο καλύτερα τον κόσμο γύρω σου, ανοίγεις τους ορίζοντες σου καθώς αντικρίζεις πράγματα που ούτε η φαντασία σου δεν θα σε βοηθούσε να αντικρίσεις...... Και πόσο ωφέλιμη είναι η οδοιπορία για τον άνθρωπο! Από αρχαιοτάτων χρόνων περιηγητές όπως ο Παυσανίας αντιλήφθηκε το νόημα της περιήγησης στον κόσμο και έγραψε πολλά βιβλία όπου περιέγραφε τα ταξίδια του (και που σήμερα αποτελούν το ευαγγέλιο των αρχαιολόγων).

Έτσι και εμείς, ακολουθώντας την ίδια αρχαία πρακτική, εξακολουθούμε να περιηγούμαστε με αμείωτο ενδιαφέρον, να καταγράφουμε και να απαθανατίζουμε αυτά που είδαμε και έβαλαν ένα ακόμα λιθαράκι στο βουνό των αναμνήσεων μας.

Οπότε από σήμερα θα υπάρχει ειδική σελίδα στο μπλόγκ με τα λίνκ για τα οδοιπορικά μας.... Θα την δείτε στο δίπλα μέρος---------------> 

Επίσης, το τουμπουρουλου (tumblr χαχαχα) θα μας χρησιμεύσει ως λημέρι για τις φωτογραφίες μας, που, ω ναι, είναι πολλέεεεες!

Χαιρετίσματα λοιπόν μέχρι την επόμενη φορά!

Αφιέρωμα: Ολυμπιακοί Αγώνες 2012 - Αναδρομές !!!!!!!!!!!!!!!

   Αχ....! Ολυμπιακοί Αγώνες ! Έπειτα από 4 χρόνια αναμονής, τώρα μόλις βρισκόμαστε αμέσως μετά από την 30η διοργάνωση αυτού του σημαντικότατου για όλη την ανθρωπότητα γεγονός, το οποίο έχει ως στόχο την ένωση όλων των εθνών και την επίτευξη της ειρήνης σε όλο τον κόσμο.... όπως δηλαδή το είχε φανταστεί ο Πιέρ ντε Κουπερτέν το 1896. Παρακάτω θα κάνω μια γενική επισκόπηση των όσων έχουν συμβεί μέχρι στιγμής, καθώς και μια σύντομη  αναδρομή στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, για να... μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι! Άλλωστε, αν δεν τα κάνουμε αυτά τα αφιερώματα σε τέτοια σημαντικά γεγονότα, και μάλιστα με τόσο σημαντικό αντίκτυπο στην ελληνική ιστορία.... πότε θα τα κάναμε;;;

Ας αρχίσουμε με μια αναδρομή: Οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν στην Ολυμπία. Γνωστόν. Όμως πότε; Σύμφωνα με πηγές, το 776 π.Χ. Σίγουρα  αγώνες γίνονταν εκεί και νωρίτερα, όχι όμως ολυμπιακοί. Ένα είναι σίγουρο: στην αρχή  δεν αποτελούσαν ένα πανελλήνιο γεγονός, αλλά μάλλον ένα τοπικό δρώμενο της Ηλείας , με θρησκευτική σημασία (γίνονταν προς τιμήν του μυθικού βασιλιά Πέλοπα), και ένα μόνο αγώνισμα, την αρματοδρομία. Το 776 π.Χ. όμως κάτι άλλαξε. Ο τότε βασιλιάς της Ηλείας Ίφιτος  είχε μια παράτολμη ιδέα: να αναδιοργανώσει τους αγώνες και να τους μετατρέψει σε "ιερούς" πανελληνίους αγώνες, προς τιμήν του Ολύμπιου Δία, καθώς στην Ολυμπία βρισκόταν ο περίφημος ναός του. Με αυτήν την πρόφαση ζήτησε από τους πολεμίους της, Σπάρτη και Πίσσα, την πασίγνωστη "ιερή εκεχειρία", δηλαδή τον σταματημό του πολέμου για την ειρηνική διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων. Το σχέδιο του "πονηρούλη" Ίφιτου πέτυχε: η ειρήνη συνάχθηκε, οι αγώνες διοργανώθηκαν με απόλυτη επιτυχία, και ας αποτελούνταν από μόνο ένα άθλημα, τον δρόμο σταδίου (που αντικατέστησε τις αρματοδρομίες), αλλά, το κυριότερο, άφησε μια κληρονομιά χιλιάδων ετών στον παγκόσμιο πολιτισμό.
  Μετά όμως από την χρονιά - ορόσημο αυτή, το γεγονός αυτό άρχισε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις. Άρχισαν να συμμετέχουν περισσότερες πόλεις, περισσότερα αθλήματα, περισσότερη φήμη. Διοργανώθηκαν το σωματείο των ελλανοδικών, ειδικές τελετές, αγώνες κηρύκων,  ποιητών, χωρίς, παρόλα αυτά, να αλλάζει η κεντρική ιδέα των Αγώνων: παύση της βίας, αρχή της του σώματος αθλοπαιδείας (χεχε, δικό μου λογοπαίγνιο, μην το αναζητήσετε). Και φυσικά, η ευγενής άμιλλα, το πνεύμα του ειρηνικού και δίκαιου συναγωνισμού, ο οποίος δεν προσφέρει υλικά πλούτη ( όπως ο σημερινός), αλλά μόνο ένα στεφάνι ελιάς, το οποίο όμως στιγμάτιζε ενδόξως τους αθλητές για αιώνες αργότερα.
  Το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων άντεξε φυσικά στον χρόνο. Πάνω από 200 Ολυμπιάδες διοργανώθηκαν μέχρι το 393 μ.Χ., όπου ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος τους απαγόρευσε, λόγω της σαφούς παγανιστικής σημασίας τους. Δυστυχώς, μαζί με τις παγανιστικές πρακτικές, χάθηκε και το Ολυμπιακό Πνεύμα..... 
   Για πάντα; Όχι βέβαια. Στην Ελλάδα έμελλε να ξαναεμφανιστεί, όταν, στα μέσα του 19ου αιώνα ανακαλύφθηκαν τα ερείπια  της Α. Ολυμπίας. Το ενδιαφέρον ήταν αμέσως μεγάλο παγκοσμίως. Πρώτος ο Έλληνας λόγιος Μηνάς Μηνωίδης πρότεινε την αναβίωση τους. Το θέμα επί σκηνής το έφερε, παρόλα αυτά, στο προσκήνιο ο Γάλλος βαρώνος Πιέρ ντε Κουπερτέν, όταν παρατήρησε τόσο την έλλειψη αθλητικής διαπαιδαγώγησις των νέων όσο και την ανάγκη για ομόνοια μεταξύ των εθνών. Παρουσίασε τις ιδέες του στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης, σε διεθνές κοινό, και τότε έγινε η έκρηξη: οι ιδέες του έγιναν με χαρά ευπρόσδεκτες, δημιουργήθηκε η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, και αποφασίστηκε η Αθήνα ως η πόλη αναβίωσης για το έτος 1896 παρακαλώ... Τα υπόλοιπα είναι γνωστά, ή μήπως όχι;



Το όραμα του Κουπερτέν για παγκόσμια ειρήνη πραγματοποιήθηκε;;; ΒΛΕΠΕ Παγκόσμιοι Πόλεμοι. Για ευγενή άμιλλα και άθληση των νέων;;; ΒΛΕΠΕ Ντόπινγκ. Φέτος όμως; Η ειρήνη πλησίασε;; Θα αποφασίσετε μόνοι σας με τα παρακάτω.


Εδώ περνάμε στην φετινή Ολυμπιάδα.

Η 30η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων είχε και αυτή τα προβληματάκια της στην αρχή. Πόσοι αθλητές αποκλείστηκαν για ρατσιστική συμπεριφορά (και όχι μόνο η γνωστή και ονόματα-δεν-λέμε); Πόσοι πιάστηκαν για ντόμπινγκ;;; (Μην με ρωτάτε, δεν τους μέτρησα.)
 Λογικό βέβαια να έχουμε προβλήματα. Δεν ήμαστε και αρχαίοι Έλληνες "εκεχειρία-πάνω-από-όλα" (δυστυχώς). Αλλά το φετινό κλίμα των Ολυμπιακών Αγώνων και γενικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες νομίζω ότι έκαναν μια προσπάθεια να φέρουν τους πολιτισμούς κοντά, κάτι που φάνηκε από τις τελετές Έναρξης - Λήξης. Χωρίς βέβαια να εννοώ ότι οι άλλοι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν το προσπάθησαν και, ενίοτε, κατάφεραν, αλλά οι Άγγλοι έκαναν κάτι, κατά την γνώμη μου, πανέξυπνο: μετέτρεψαν την έλλειψη ιστορίας, την αδυναμία τους , σε δύο τελετές που μιλούσαν τις παγκόσμιες γλώσσες: την μουσική, την εικόνα, τα συναισθήματα, το χιούμορ (Βλέπε, βουβό χιούμορ του Ρόουαν Άτκινσον), αλλά και ασχολιόντουσαν με επίκαιρα θέματα, όπως τα social media. Και όλα αυτά, σε αγγλικό πακέτο, με ένα άγγιγμα Αγγλίας. Πανέξυπνο, και ας έσπευσε ο ελληνικός τύπος να κακολογήσει κάθε στιγμή και λεπτό των τελετών (μάλλον περισσότερο ως εκδίκηση στην άσχημη κριτική των Άγγλων για τους δικούς μας Ολυμπιακούς, αλλά έτσι δεν έδειξαν ίχνος πολιτισμού και υπέπεσαν στην ίδια κατάσταση! Αφήστε που οι δικές μας τελετές είχαν τελείως διαφορετικό στυλ- περισσότερο ιστορικό και καλλιτεχνικό- οπότε πώς να τις συγκρίνεις;). Το ίδιο έξυπνος ήταν ο "βωμός", τα ειρηνικά τραγούδια ( στιλ Τζόν Λέννον) και πολλές άλλες στιγμές, και ακόμα και αν υπήρχαν στιγμές που δεν μου άρεσαν, έτσι είναι η Αγγλία: ή την αποδέχεσαι ή χάνεις όλες τις καλές πλευρές της. Η ίδια λογική δηλαδή με την Ελλάδα!!


Αλλά όχι μόνο οι τελετές Έναρξης/Λήξης ήταν ένας θρίαμβος για την ειρήνη, αλλά και οι ίδιοι οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Φέτος υπήρξαν πολλές στιγμές εντελώς ανθρώπινες, όπως η πρώτη στα χρονικά συμμετοχή ανάπηρου ανθρώπου (ο Πιστόριους, που αποδείχθηκε ισάξιος με πολλούς αντιπάλους του), αλλά και οι πανανθρώπινες στιγμές που οι Ολυμπιονίκες δάκρυζαν από χαρά και ευχαριστούσαν όλους όσους τους στήριξαν στην ζωή τους. 

Τέλος, ειδική μνεία αξίζει σε ΌΛΟΥΣ τους Έλληνες αθλητές, οι οποίοι κατάφεραν και ξεπέρασαν τα ανθρώπινα όρια και έβγαλαν την πατρίδα μας ασπροπρόσωποι και περήφανοι καθώς έβγαιναν πρώτοι στην τελετή λήξης. Οι Έλληνες αθλητές φέτος αποτέλεσαν υπόδειγμα ευγενούς άμιλλας και θέλησης, γι' αυτό και πάλι ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ σε ΟΛΟΥΣ τους, ανεξαρτήτως θέσης ή μεταλλείου. 




Όμως, πριν τελειώσουμε, κάτι που μου διέφυγε. Παρόλο το χαρμόσυνο κλίμα των φετινών Ολυμπιακών, υπήρξε ένα γεγονός που θεώρησα απαράδεκτο. Κατά την διάρκεια των Αγώνων, διάβασα για νέες μάχες στη Συρία, για την ακρίβεια για την εισβολή κυβερνητικών στρατευμάτων σε ένα φρούριο των επαναστατών . Ενώ όλος ο κόσμος γιόρταζε την ειρήνη, κάποιες μάνες μάλλον έκλαιγαν για τα παιδιά τους. ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. Κανείς δεν έχει αυτό το δίκαιο γενικά, πόσο μάλλον σε μια τέτοια προσπάθεια ειρήνης όπως είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες. ΚΑΝΕΙΣ.

Κλείνω λοιπόν αυτήν την ανάρτηση- αφιέρωμα στους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και στο τι αντιπροσωπεύουν γενικά. Ελπίζω, διαβάζοντας την, να αναρωτηθείτε κατά πόσο ο κόσμος είναι έτοιμος για πραγματική ειρήνη, και πώς θα μπορούσαμε να πετύχουμε κάτι τέτοιο στην ζωή μας, με ή χωρίς Ολυμπιακούς Αγώνες. Γιατί βασικό βήμα είναι να αλλάξουν πρώτα οι άνθρωποι, και μετά θα έρθει η ειρήνη.


  Και πάλι ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ σε όλη την ελληνική αποστολή!!! Επόμενη ανάρτηση: ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ!!!!

1+1=2 ή αλλιώς 53η Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα!

Γεια σας και πάλι αναγνώστες αυτού του μπλογκ,

Πρόσατα έμαθα ότι η 53η Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα ήταν θρίαμβος για την Ελλάδα καθώς τα εξής ελληνόπουλα κέρδισαν:

Λωλάς Παναγιώτης: Χρυσό μετάλλιο

Δημάκης    "      "    : Αργυρό μετάλλιο

Μουσάτωβ Αλέξανδρος: Χάλκινο μετάλλιο

Σκιαδόπουλος Αθηναγόρας: Χάλκινο μετάλλιο

Τσίνας Κωνσταντίνος: Χάλκινο μετάλλιο

Τσαμπασίδης Ζαχαρίας: Εύφημη μνεία

Για να πω την αλήθεια αυτό είναι ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ κατόρθωμα (καθώς έχω πάρει και εγώ δύο φορές μέρος στον διαγωνισμό αυτό και κόπηκα και της δύο στην 1η φάση :$). Πρέπει να είναι μαθηματικές διάνοιες για να πετύχουν κάτι τέτοιο ή να το αγαπάνε υπερβολικά πολύ. Εμένα μου φαίνεται σχετικά ακατόρθωτο αφού και τα μαθηματικά δεν είναι στην λίστα των "Τρελαίνομαι". Εντάξει δε λέω ότι τα μισώ αλλά απλώς θέλουν πολύ συγκέντρωση και αφοσίωση κάτι που εγώ δεν το έχω για τα  μαθηματικά!

Επιπλέον εάν δεν αγαπάς κάτι δεν μπορείς να προχωρήσεις για πολύ. Διάβασα για τον 1ο και τον 2ο ότι τους αρέσει πάρα πολύ και όσο μπορούν λύνουν δύσκολες ασκήσεις στον ελεύθερο χρόνο τους!

Το καλό με αυτούς τους διαγωνισμούς είναι ότι αν προκριθείς για Ολυμπιάδα αυτόματα σου δίνεται μια θέση σε όποιο ελληνικό πανεπιστήμιο θέλεις χωρίς να χρειάζονται πανελλαδικές (απ'οτι έχω ακούσει). Αλλά ο κόπος για να φτάσεις στην Ολυμπιάδα νομίζω είναι τόσος , όσο και να διαβάσεις για τις πανελλαδικές!

Καλά τι να πω; Μπράβο στα παιδιά και αυτά πρέπει να βλέπουμε! Άντε και του χρόνου η Ελλάδα να βγει πρώτη!

Φιλιά,

Σάντρα.

Υ.Γ. Φωτογραφία των νικητών:

Οδοιπορικό: Δελφοί - (καλοκαιρινή) Αράχωβα (μέρος 2ο)

  Καλώς ήρθατε στο δεύτερο μέρος του οδοιπορικού στους Δελφούς! Πρώτον, να σας ενημερώσω πως μπορείτε να βρείτε το πλήρες άλμπουμ φωτογραφιών, στην σελίδα μας στο facebook: http://www.facebook.com/pages/Pallini-Studentsgr/197629813616502?sk=photos 
 Αυτή τη φορά θα επισκεφτούμε το ναό του Απόλλωνα, τον ιερό περίβολο και φυσικά το μουσείο, για να πεταχτούμε μετά και μια βόλτα στην Αράχωβα.
  Όπως έγραφα, λοιπόν, στην προηγούμενη ανάρτηση, μετά από την επίσκεψη μας στον ναό της Αθηνάς, πήραμε τον δρόμο για το ναό του Απόλλωνα. Ο δρόμος ήταν μακρύς, αλλά τελικά καταφέραμε να φτάσουμε στην αρχή της Ιεράς Οδού, όπου οδηγούσε στον ναό. Το πρώτο πράγμα που συναντήσαμε ήταν η ρωμαϊκή αγορά, ή το forum romanum όπως λέγεται στα λατινικά. Έπειτα προχωρήσαμε προς τα πάνω, βλέποντας δεξιά και αριστερά βάθρα αγαλμάτων και ερείπια "θησαυρών", δηλαδή δωμάτια με αφιερώματα στον Απόλλωνα από διάφορες πόλεις, με 

σημαντικότερο αυτό των Αθηναίων, που είναι αναστηλωμένο και 
το καλύτερα διατηρημένο από όλα, όπως βλέπετε δίπλα. Συνεχίζοντας προς τα πάνω φτάνουμε (επιτέλους!) στον ναό, ο οποίος δυστυχώς είναι ερειπωμένος στο μεγαλύτερο μέρος του, εκτός από κάποιους αναστηλωμένους κίονες. Εκεί μέσα έκαναν προφητείες οι Πυθίες, καθώς και εκεί ήταν εγκατεστημένος ο "ομφαλός", δηλαδή το "κέντρο"της γης, σύμφωνα με τη μυθολογία.  Ακόμα όμως και σε αυτή τη κατάσταση ήταν  ικανός να μου προκαλέσει ένα απερίγραπτο αίσθημα δέους και θαυμασμού, καθώς και 

υπερηφάνεια που είμαι απόγονος των ανθρώπων που κατάφεραν να κατασκευάσουν τέτοια θαύματα της αρχιτεκτονικής (γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ναός βρίσκεται σε μια απόκρημνη πλαγιά,ακατάλληλη για τέτοιου είδους έργα). Δυστυχώς η σημερινή κατάσταση της Ελλάδος μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι οι αρχαίοι, αν ζούσαν, μάλλον δεν θα μας θεωρούσαν αντάξιους απόγονους!!

 Τέλος πάντων, συνεχίσαμε προς τα πάνω, καθώς δεν ήταν αυτό το τέλος του ταξιδιού μας. Εκεί βρήκαμε να μας περιμένει το θέατρο, το δεύτερο καλύτερα διατηρημένο μετά από αυτό της Επιδαύρου. Από εκεί ξεκινούσε ο μακρύς δρόμος για το φημισμένο στάδιο των Δελφών, κάτι που δεν μπορούσαμε να παραλείψουμε! Έτσι, μετά από 15 λεπτά ορειβασίας (καλύτερα να μη σας μεταφέρω την κούραση που είχα στο τέλος), τα καταφέραμε, και γι' αυτό ανταμειφτήκαμε. Το στάδιο ήταν φαντασμαγορικό! Πραγματικά τεράστιο!

 Αυτό ήταν το τέλος της επίσκεψής μας στον αρχαιολογικό χώρο, γιατί μετά από ένα διάλειμμα για σάντουιτς πήγαμε στο μουσείο. Το μουσείο ανακαινίστηκε πρόσφατα, και τώρα έχει δεκατέσσερις αίθουσες γεμάτες με σημαντικότατα εκθέματα, όπως την σφίγγα των Ναξίων, τα αγάλματα του Κλέων και του Βίτων, και ο original  ομφαλός της γης, αλλά το αποκορύφωμα ήταν φυσικά ο Ηνίοχος, το αριστούργημα της ελληνικής χαλκοπλαστικής! Αναρωτιόμουν πως γίνεται να μην υπάρχουν τέτοια αριστουργήματα την σημερινή εποχή...Κρίμα που οι άνθρωποι δεν έχουν πια την ίδια δημιουργικότητα!
  Και εδώ τελείωσε το ταξίδι μας...


Γεια σας, εις το επανιδείν! 
Τι είπατε; Ξέχασα κάτι; Μα φυσικά, την Αράχωβα!:) Εκεί κάναμε μια επίσκεψη για να ξαποστάσουμε μετά από την (τετράωρη!) περιήγηση στους Δελφούς. Το μέρος ήταν πολύ γραφικό, γι'αυτό δεν άφησα κάτω την φωτογραφική μηχανή!Τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του χωριού αυτού είναι τα γραφικά σοκάκια, τα παλαιά κτίρια, όπως το σχολείο και το ρολόι, που βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και φαίνεται δίπλα, το υψόμετρο (δεν εγκρίνεται για καρδιακούς!!χαχαχα) και το χιονοδρομικό κέντρο, το οποίο δεν επισκεφτήκαμε, μιας και είναι καλοκαίρι! Σίγουρα θα αποτελεί ιδανικό προορισμό για τον χειμώνα!


Εδώ τελείωσε (οριστικά) το ταξίδι μας! Τα λέμε στην επόμενη ανάρτηση!

Οδοιπορικό: Δελφοί - (καλοκαιρινή) Αράχωβα (μέρος 1ο)

 Γεια σας και πάλι, αγαπητοί αναγνώστες! Αυτή την φορά αποφασίσαμε, αφού οι δύο προηγούμενες αναρτήσεις μας ήταν αρκετά στενάχωρες, να σας ταξιδέψουμε στην Στερεά Ελλάδα, στον νομό Φωκίδας, στους πανέμορφους και πασίγνωστους από την αρχαιότητα Δελφούς, τους οποίους επισκεφτήκαμε χθες στα πλαίσια μιας μονοήμερης εκδρομής! Από αυτή μας την εξόρμηση δεν θα μπορούσε να λείπει και μια επίσκεψη στην πανέμορφη Αράχωβα, γνωστή για το χιονοδρομικό της κέντρο.
  Προειδοποίηση: την λήψη των φωτογραφιών την ανέλαβα για πρώτη φορά εγώ, οπότε μη με κατηγορήσετε για κακιά ποιότητα!
 Ας αρχίσουμε με τους Δελφούς. Οι Δελφοί βρίσκονται σε μια απόκρημνη πλαγιά του Παρνασσού, κάπου τρεις ώρες μακριά από την Αθήνα. Έχουν μεγάλη ιστορία, η οποία ξεκινάει από τους μυκηναϊκούς χρόνους, όπου αρχικά λατρευόταν η θεά Γη, αλλά μετά, σύμφωνα με τον μύθο, ήρθε ο Απόλλωνας και σκότωσε τον προστάτη- δράκοντα του ναού της, τον Πύθωνα, και με το έτσι- θέλω έκανε δικό του τον ναό. Είναι κυρίως γνωστοί για το μαντείο τους, όπου ο Απόλλωνας χρησιμοποιούσε μια γυναίκα, την λεγόμενη Πυθία, ως φερέφωνο για της μαντείες του. Η ιστορία τους τελείωσε με την απαγόρευση της λατρείας των αρχαίων θεών κατά την περίοδο της βασιλείας του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α' το 394.
  Το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε κατά την άφιξη μας εκεί ήταν το "γυμνάσιο", που βρίσκεται αρκετά παρακάτω από τον ιερό περίβολο του Απόλλωνα. Δυστυχώς όμως ήταν κατεστραμμένο και υπήρχαν μόνο κάποια ερείπια. 
 Μετά προχωρήσαμε παρακάτω, στο ιερό της Αθηνάς Προναίας (δηλαδή προ του ναού). Αν και αυτό το μέρος του αρχαιολογικού χώρου ήταν σχεδόν ερειπωμένο, εκεί υπάρχει η θόλος, ένα μικρό ιερό κάποιας άγνωστης θεότητας, το οποίο έχει αναστηλωθεί και είναι το σήμα κατατεθέν των Δελφών και βλέπετε δίπλα μαζί με τα ερείπια του ναού της Αθηνάς.
 Έπειτα άρχισε η ανάβαση μας προς το ιερό του Απόλλωνα...


Συνεχίζεται στο 2ο μέρος!

Μιχάλης Κακογιάννης- ένας θρύλος...

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες! Σήμερα η ανάρτηση μας θα είναι ένα αφιέρωμα στον σπουδαιότερο Ελληνοκύπριο σκηνοθέτη, τον Μιχάλη Κακογιάννη, ο οποίος απεβίωσε χθες σε ηλικία 90 ετών. Πολλοί από εσάς φαντάζομαι ότι δεν θα τον γνωρίζετε, ή θα τον έχετε μόνο ακουστά, αλλά σίγουρα θα καταλάβετε ποιος είναι όταν σας πω πως ήταν ο σκηνοθέτης των ταινιών "Αλέξης Ζορμπάς", που κέρδισε τρία Όσκαρ, της ταινίας "Στέλλα" και πολλών άλλων ταινιών που έχουν διακριθεί παγκοσμίως.

 Γεννήθηκε το 1921, στην Λεμεσό της Κύπρου, και σπούδασε Δραματικές Τέχνες και σκηνοθεσία στο Λονδίνο. Άρχισε το 1947 την καριέρα του, αρχικά ως ηθοποιός στο θέατρο της Αγγλίας και έπειτα, το 1953,  ήρθε στην Ελλάδα ως σκηνοθέτης, μιας και η σκηνοθεσία είχε γίνει το πάθος του. Από τότε και μέχρι το 1999 σκηνοθέτησε 14 ταινίες, μερικές εκ των οποίων ( "Στέλλα", "Αλέξης Ζορμπάς", "Ηλέκτρα", "Ιφιγένεια" κ.ά.) έγιναν παγκοσμίως γνωστές. Ειδικότερα, η ταινία "Αλέξης Ζορμπάς" (ή "Zorbas the Greek" όπως λέγεται στα Αγγλικά) έγινε γνωστή από την μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, και κυρίως από το κομμάτι Συρτάκι, που μπορείτε να δείτε στο διπλανό βίντεο, καθώς 

και για τα τρία Όσκαρ που πήρε (για όποιον ενδιαφέρεται, ένα από αυτά, το "Καλύτερης 
Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης βρίσκεται στο μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα).
  Εκτός από τις σκηνοθετικές του διακρίσεις, ο Μιχάλης Κακογιάννης ίδρυσε επίσης το συνονόματο ίδρυμα, το οποίο έχει σκοπό την διαφύλαξη των δραματικών τεχνών (θέατρο, κινηματογράφος), καθώς και έγραψε στίχους για πολλά τραγούδια. Γι' αυτό άξια έχει πάρει πολυάριθμες υπέρ-σημαντικές διακρίσεις για την προσφορά του στις τέχνες τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
  Τέλος, αξίζει να θυμόμαστε τον Μιχάλη Κακογιάννη όχι μόνο ως σπουδαίο σκηνοθέτη, αλλά κυρίως ως σκηνοθέτη του λαού, αφού μέσα από τις ταινίες του αντικατοπτρίζονται τα όνειρα και οι επιθυμίες του ελληνικού λαού, και όχι ιδέες μόνο για λίγους...


Καλό ταξίδι, Μιχάλη Κακογιάννη!

Οδοιπορικό: Μέθανα

 Χαίρετε και πάλι αγαπητοί αναγνώστες! Σήμερα, που επιτέλους κατασταλάξαμε και πάλι στο σπιτικό μας, αποφασίσαμε πως θα ήταν ενδιαφέρον αν στο μπλόγκ μας υπήρχε και ένα θέμα, το "Οδοιπορικό", όπου ο καθέ συγγραφέας της ομάδας θα μπορεί να περιγράφει τόπους και μέρη που επισκέφτηκε, δίνοντας μας έτσι την δυνατότητα να γνωρίσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα την Ελλάδα καθώς και άλλα μέρη της γης (αν κάποιος κάποτε ταξιδέψει στο εξωτερικό, πράγμα μάλλον απίθανο την εποχή αυτή της κρίσεως!).
 Και το "ποδαρικό" του θέματος θα γίνει με τα Μέθανα, μια περιοχή πολύ όμορφη, την οποία επισκέφτομαι κάθε χρόνο εδώ και τέσσερα χρόνια.

Αρχικά τα Μέθανα είναι μια χερσόνησος η οποία ενώνεται με την υπόλοιπη Πελοπόννησο μόνο μέσω ενός μικρού ισθμού, γι' αυτό άλλωστε θυμίζει νησί, όπως βλέπετε εδώ. Παρόλο όμως την ένωση της με την Πελοπόννησο, ανήκει στον νομό Αττικής!

 Τα Μέθανα λοιπόν είναι γνωστά κυρίως για δύο πράγματα: για το Ηφαίστειο στο χωριό Καμένη Χώρα (η δίπλα εικόνα) και για τα ιαματικά λουτρά της, τα οποία περιέχουν χημικά στοιχεία προερχόμενα από το ηφαίστειο πχ θείο. Εκτός από αυτό το ηφαίστειο υπάρχουν στα Μέθανα επίσης άλλα 30 περίπου, που είναι υποθαλάσσια επί το πλείστον.
 Η πρωτεύουσα των Μεθάνων είναι η πόλη των Μεθάνων ( τι περίεργο!)! Είναι μια αξιολάτρευτη μικρή πόλη, με όμορφες πετρώδεις παραλίες (και λίγους αχινούς!), γραφικούς πεζόδρομους και φυσικά τα ιαματικά λουτρά, που απεικονίζονται δίπλα! Δυστυχώς μια επίσκεψη στα λουτρά θα σας μείνει αξέχαστη κυρίως λόγω της έντονης μυρωδιάς θείου, που μοιάζει με σάπιου αυγού σε υπόνομο, και όχι λόγω του ωραίου τοπίου. Όμως το πιο όμορφο κατά την γνώμη μου μέρος είναι το νησάκι των Αγίων Αναργύρων, το οποίο είναι καταπράσινο, με ωραία θέα και συνεπώς αξιολάτρευτο! 
 Γι' αυτό λοιπόν και τα Μέθανα αποτελούν ιδανικό προορισμό για όλα τα είδη ανθρώπων, δηλαδή και αυτών που πάνε διακοπές απλά για να χαλαρώσουν, αλλά και αυτών με αξιοθεατομανία! Σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα!


Στην επόμενη ανάρτηση θα πάμε δυτικά, στην Αργολίδα... Καλή αντάμωση!

Γεια σε όλους!!

Σήμερα θα μιλήσω για κάτι επίκαιρο,που ούτως ή άλλως θα πραγματοποιηθεί σήμερα στην Γερμανία, στο Ντίσερντολφ. Πρέπει να καταλάβατε για ποιο πράγμα μιλάω. Φυσικά για την Eurovision 2011!!! 

Ποιο συγκεκριμένα θα ήθελα να μιλήσω για την ελληνική συμμετοχή της Ελλάδας. Αν και αυτό το θέμα ταιριάζει περισσότερο στο μπλογκ της φίλης μας Ιωάννας:ola-gia-thn-mousikh.blogspot.com

Τα λόγια του τραγουδιού δεν είναι τυχαία. Συμβολίζουν κάτι και πιο συγκεκριμένα των αγώνα και το πείσμα των Ελλήνων κατά της καταστάσεως που επικρατεί τώρα. Για παράδειγμα να σας δείξω τα λόγια και για να το καταλάβετε θα σας βάλω και την μετάφραση...


I was born so betrayed,
who am I - what I’ll be?
What is mine in this life?
Just the heaven and sea
No I won’t give them up,
they’re my fortune, my proof
Don’t believe what you hear,
cause their truth kills your truth!

The duty I’ve got, is my war against fear
and I want you with me, yes, I want you so near

Watch my dance "Head up high, Hands like wings" and I’ll fly

Το κεφάλι ψηλά και τα χέρια ανοιχτά!

Την έχει η ψυχή μου τη φωτιά
τους φόβους όλους καίει μοναδικά
Tα βήματά μου κάνω ως το Θεό
κι αν πέσω εγώ ξανά θα σηκωθώ

I 've heard many words
but I still won’t forget
the language of my body
the sound my heart wings
So I’m staying alive
and my losses won’t let,
my soul to surrender,
the power of loss is my bet

Watch my dance "Head up high, Hands like wings" and I’ll fly

Το κεφάλι ψηλά και τα χέρια ανοιχτά!

Την έχει η ψυχή μου τη φωτιά
τους φόβους όλους καίει μοναδικά
Tα βήματά μου κάνω ως το Θεό
κι αν πέσω εγώ ξανά θα σηκωθώ

Την έχει η ψυχή μου τη φωτιά
τους φόβους όλους καίει μοναδικά
Tα βήματά μου κάνω ως το Θεό
κι αν πέσω εγώ ξανά θα σηκωθώ


Και η μετάφραση


Γεννήθηκα τόσο προδωμένος
Ποιος είμαι; Τι θα γίνω;
Τι είναι δικό μου στη ζωή;
Μόνο ο ουρανός και η θάλασσα
Όχι, δεν θα τα παρατήσω
αυτά ειναι η περιουσία μου, η απόδειξη μου
Μην πιστεύετε ό,τι ακούτε
Γιατί η αλήθεια τους σκοτώνει την αλήθεια σας

Το καθήκον που έχω είναι ο πόλεμος μου ενάντια στο φόβο
και σας θέλω μαζί μου, ναι, σας θέλω τόσο κοντά

Κοίτα τον χορό μου "Κεφάλι ψηλά, χέρια σαν φτερά" και θα πετάξω

Το κεφάλι ψηλά και τα χέρια ανοιχτά!

Την έχει η ψυχή μου τη φωτιά
τους φόβους όλους καίει μοναδικά
Tα βήματά μου κάνω ως το Θεό
κι αν πέσω εγώ ξανά θα σηκωθώ

Έχω ακούσει πολλά λόγια
Αλλά και πάλι δεν θα ξεχάσω
Την γλώσσα του σώματος μου
τον ήχο των φτερών της καρδιάς μου
Έτσι μένω ζωντανός
Και οι απώλειες μου δεν θα αφήσουν
την ψυχή μου να παραδοθεί
η δύναμη της απώλειας είναι το στοίχημα μου

Κοίτα τον χορό μου "Κεφάλι ψηλά, χέρια σαν φτερά" και θα πετάξω

Το κεφάλι ψηλά και τα χέρια ανοιχτά!

Την έχει η ψυχή μου τη φωτιά
τους φόβους όλους καίει μοναδικά
Tα βήματά μου κάνω ως το Θεό
κι αν πέσω εγώ ξανά θα σηκωθώ

Την έχει η ψυχή μου τη φωτιά
τους φόβους όλους καίει μοναδικά
Tα βήματά μου κάνω ως το Θεό
κι αν πέσω εγώ ξανά θα σηκωθώ




Στο τέλος λέει"και αν πέσω εγώ ξανά θα 
σηκωθώ.


Μπορεί το τραγούδι να μην είναι το καλύτερο ,αλλά τα λόγια του δίνουν θάρρος και γενικά μου αρέσουν πάρα πολύ!! Μην ξεχάσετε να δείτε την Eurovision!!! 

Καλή διασκέδαση!

Thanatos Thanash Veggou

Prin ligo kairo (prin thn anastash) eixa anaferthei sto Thanash Veggo kai thn pasignwsth ataka tou ''Kaloi mou anthrwpoi '' kai xthes pou akousa pos pethane emeina .....  kai meta apo ligo thuhthika pou eixa valei kai ena sxetiko vinteaki apo to fan club tou Beggou.


























Y.G.:  Den einai kai to kalutero vinteo , dioti kano diafhmish kai epishs miloun kai anthropoi kata th diarkeia tou vinteo alla ekana oti mporousa ....

Τα έθιμα του Πάσχα σε όλη την Ελλάδα!

Να λοιπόν που ήρθε το Πάσχα και δεν μιλήσαμε καθόλου για αυτό! Γι αυτό, μιας και είχα κάνει μια έρευνα πάνω σε αυτό πριν δύο χρονάκια, αποφάσισα να γράψω για τα έθιμα του Πάσχα σε όλη την Ελλάδα, κάτι όχι και τόσο γνωστό πιστεύω σε πολλούς από εμάς! Παρόλα αυτά υπάρχουν τόσα πολλά έθιμα, που θα μου έπαιρνε 20 σελίδες για να γράψω για όλα, οπότε θα αναφερθώ μόνο στα πιο σημαντικά, καθώς και σε ένα έθιμο της Παλλήνης!


  Ένα από τα πιο γνωστά έθιμα είναι αυτό της κανάτας στα Επτάνησα. Το πρωί του Μ.Σαββάτου οι νοικοκυρές πετάνε από τα μπαλκόνια των σπιτιών και σπάνε διάφορα πήλινα δοχεία. Προσέξτε τα κεφάλια σας!

Ένα άλλο πολύ γνωστό και εντυπωσιακό έθιμο είναι αυτό των αερόστατων στο Λεωνίδιο της Πελοποννήσου. Οι κάτοικοι της πόλης φτιάχνουν αερόστατα-μινιατούρες όλο τον χρόνο,  τα οποία πετάνε στον αέρα το βράδυ της Ανάστασης. Καλό ταξίδι!


Έπειτα υπάρχει το έθιμο του κάψιμου του Ιούδα,  ενός ομοιώματος δηλαδή του Ιούδα, το οποίο αναβιώνει σε πολλά μέρη της Ελλάδος. Παρόλα αυτά σε κάθε περιοχή έχει την δική της εκδοχή αυτού του εθίμου. Για παράδειγμα, στην Αστυπάλαια τον Ιούδα τον λένε "Καΐρη", ενώ στις Μέτρες της Θράκης το ομοίωμα το φτιάχνουν τα παιδιά της περιοχής, και το πάνε από σπίτι σε σπίτι ζητώντας ξύλα για να τον κάψουν.


Στην Καλαμάτα κάθε χρόνο την Ανάσταση αναβιώνει το έθιμο του διαγωνισμού των "μπουλουκιών" ή σαϊτοπόλεμος . Οι διαγωνιζόμενοι είναι οπλισμένοι με σαΐτες, δηλαδή χαρτονένιους σωλήνες με γέμιση μπαρουτιού ( σαν συνταγή ακούγεται έτσι που το έγραψα!) και κάνουν σαϊτοπόλεμο σε γήπεδο της Καλαμάτας.





Όμως, το πιο εντυπωσιακό, κατά την γνώμη μου έθιμο είναι αυτό του ρουκετοπόλεμου στο Βροντάδο της Χίου. Το βράδυ της Ανάστασης γίνεται ανάμεσα σε  δύο εκκλησίες του Βροντάδου, της Παναγιάς Ερυθριανής και του Αγίου Μάρκου Βροντάδου ο ρουκετοπόλεμος, όπου εκτοξεύονται εκατοντάδες ρουκέτες. Αυτό το έθιμο έχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία, διότι εκείνη την εποχή οι κάτοικοι της περιοχής έφτιαχναν μικρά κανονάκια ως όπλα εναντίον των Τούρκων, που με το πέρασμα του χρόνου εξελίχθηκαν σε ρουκέτες.


Τέλος, πρέπει να αναφέρουμε και ένα έθιμο της περιοχής μας, της Παλλήνης, που γίνεται κάθε χρόνο στον ναό του Αγίου Τρύφωνα την Μ. Παρασκευή, μόλις επιστρέψει ο  Επιτάφιος. Οι πόρτες και τα φώτα του ναού κλείνουν και από μέσα ακούγεται ο διάλογος Χριστού- Άδη, οπού ο Χριστός ζητάει να εισέλθει. Στο τέλος ο Χριστός σπάει τις πύλες του Άδη, έχοντας έτσι συμβολικά νικήσει τον Θάνατο. Τότε μέσα στον ναό σπρώχνονται οι πολυέλαιοι, συμβολικά, δείχνοντας έτσι την δύναμη του Χριστού απέναντι στον Θάνατο. Όταν μπαίνει μετά πάλι ο κόσμος μέσα, μπορεί να δει τους πολυέλαιους ακόμα να κουνιούνται πέρα- δώθε. 


Εδώ τελειώνει και η σημερινή μας ανάρτηση! Τα λέμε σύντομα με νέες αναρτήσεις σχετικά με το Πάσχα και όχι μόνο!