Πίσω καλοκαίρι, μπρος σχολεία!

Πρώτη μέρα στα σχολεία, και όπως συνηθίζεται η καθηγήτρια, εννοώ, δασκάλα, μας έβαλε να γράψουμε μια έκθεση για το πώς περάσαμε το καλοκαίρι μας. Εγώ, ο μικρός ######, κάθισα και, αφού έφαγα δυο μπούφλες από τη μαμά μου επειδή δε ήθελα να την γράψω ("Μα ούτε ο Κωστάκης θα την κάνει!!!!"), έγραψα τα παρακάτω:

                         Το Καλοκαίρι μου
                                                του ##### ####$% (ουπς, αυτό ξέφυγε)


Το καλοκαίρι μου φέτος ξεκίνησε πιο αργά, γιατί "έτσι έπρεπε" είπε ο υπουργός της παιδείας. Αμέσως μόλις έκλεισε το σχολείο πήγα στην θάλασσα με τους φίλους μου και περάσαμε τέλεια. Παίξαμε μπάλα και πετύχαμε μια γιαγιά στο κεφάλι και αυτή έπεσε κάτω και γελάσαμε πολύ. Κολυμπούσαμε και παλεύαμε κάτω από το νερό και κρατούσαμε τον άλλο μέχρι να αλλάξει το χρώμα του. Μετά έβγαζε και αυτός το κεφάλι και όταν ξαναέπαιρνε το χρώμα του βάζαμε όλοι τα γέλια. Και μετά μόλις γυρίσαμε σπίτια είμασταν όλοι κόκκινοι και κανονίζαμε την επόμενη μέρα να παίξουμε τους Ινδιάνους.
 Όμως την επόμενη μέρα δεν έπαιξα τους Ινδιάνους με τους φίλους μου. Άλλωστε δε θα μπορούσαμε γιατί ξεφλουδίσαμε όλοι και θα ήμασταν μια φυλή με ξεφλουδισμένους Ινδιάνους, και οι κανονικοί κόκκινοι Ινδιάνοι θα μας σνόμπαραν. Αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος, αλλά ότι οι γονείς μου με έστειλαν σε ένα μέρος που λέγεται φροντιστήριο "για να μάθω πράγματα". Εγώ τους είπα ξέρω πολλάαααα πράγματα από το σχολείο, δεν χρειάζομαι και άλλα. Αυτοί μου είπαν ότι έπρεπε να τα μάθω πιο νωρίς από το σχολείο για να προλάβω δεν ξέρω και εγώ τι, το τρένο;; Και πήγα εκεί ένα μήνα και έμαθα ένα σκασμό πράγματα, αλλά αυτά δε θα σας τα πω γιατί εσείς οι δάσκαλοι τα ξέρετε και θα βαρεθείτε να τα ακούτε ξανά και ξανά. Πάντως εγώ δεν είχα κανένα πρόβλημα γιατί μου αρέσει να μαθαίνω πράγματα.
  Τέλος πάντων τελείωσα στο τέλος του Ιουλίου, και το επόμενο πρωινό ρώτησα τους γονείς μου που θα πάμε φέτος και ήταν και η αδερφή μου εκεί που ξέχασα να σας την αναφέρω ήταν μαζί μου και στο "φρονηστίριο". Οι γονείς μου μου είπαν πουθενά, αλλά εγώ δεν τους πίστεψα και το επόμενο πρωί είχα ετοιμάσει με την αδερφή μου την μεγάλη τη βαλίτσα την μωβ γιατί λέγαμε ότι θα πάμε κάπου και μας το κρατάνε έκπληξη. Αλλά αυτοί μας έβαλαν τις φωνές, γιατί είπαν ότι κάναμε φασαρία και είχαμε ξυπνήσει όλη την γειτονιά (υπερβολές, μόνο 3 κατσαρόλες ρίξαμε κάτω και ένα βάζο, που έσπασε μόνο τόσο δα). Εμείς τότε βάλαμε τα κλάματα και φωνάζαμε ότι όλοι οι φίλοι μας θα πάνε κάπου και θα μείνουμε μόνοι και θα πρέπει να πάμε πάλι στο "φριντοστίριο" για να μη  χάσουμε το τρένο.Αλλά οι γονείς μας μας ηρέμησαν και μας είπαν ότι δε θα μας ξαναπάνε εκεί, και ότι δεν είχαμε αρκετά χρήματα για να πάμε πολλές ημέρες διακοπές, όπως κάναμε κάθε χρόνο παλιά.
  Αφού σταματήσαμε τα κλάματα, πήγαμε έξω με τους φίλους μας, αλλά ήταν και αυτοί κλαμμένοι. Τους ρωτήσαμε "γιατί;" και λένε "γιατί δε θα πάμε διακοπές και θα μείνουμε μόνοι επειδή δεν έχουν λεφτά οι γονείς μας." Και τότε καταλάβαμε ότι και άλλοι, πολλοί γονείς δεν είχαν αρκετά λεφτά για να πάνε διακοπές, άρα δεν θα ήμασταν μόνοι! Γιούπι! 
  Έτσι τον Αύγουστο κάναμε άλλα πράγματα. Πήγαμε εκδρομές στην Αθήνα και σε άλλες περιοχές, πήγαμε και στην Ακρόπολη και κάναμε τους τουρίστες και λέγαμε στους Κινέζους "τσιν τσον τσιν!". Πήγαμε και άλλες δύο τρεις φορές θάλασσα. Διαβάσαμε πολλά βιβλία, γιατί ξέρουμε ότι το βιβλίο είναι το πιο όμορφο ταξίδι. Και βέβαια συναντιόμασταν σχεδόν κάθε μέρα με τους φίλους μας και παίζαμε!! Έτσι, ακόμα και που δεν πήγαμε διακοπές (εκτός από δύο μέρες στο χωριό που πηγαίναμε μόνο σε μεγάλους συγγενείς, βαρετάα) περάσαμε τέλεια! 
  Δεν θα με πείραζε να ξαναπεράσω έτσι το καλοκαίρι μου, πέρασα πολύ ωραία και έμαθα ότι, πιο σημαντικοί από τα ταξίδια είναι οι άλλοι άνθρωποι και οι φίλοι μου. Το μόνο κακό ήταν ότι το τέλος του Αυγούστου μας ξαναπήγαν οι γονείς μας εμένα και την αδερφή μου στο "φραντριστέριο" για να μάθουμε και άλλα. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ ΑΛΛΑΑΑΑΑ!!!

                             ΤΕΛΟΣ
(κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι εν μέρει συμπτωματική και εν μέρει σκόπιμη)


Και προχθές παρέδωσα την έκθεση στην δασκάλα, γεμάτος περηφάνια για το τρομερό μου κατόρθωμα και σίγουρος για το "Α με Τόνο!!"


Σήμερα πήραμε πίσω τις εκθέσεις. Εγώ ανυπομονούσα για τα διθυραμβικά σχόλια της δασκάλας που ήμουν σίγουρος ότι θα αντίκριζα στο κάτω μέρος της σελίδας. Αντί αυτού, με απογοήτευση συνειδητοποίησα ότι δεν είχε σημειώσει τίποτα. Κρίμα.
Το απόγευμα οι γονείς μου έλαβαν ένα τηλεφώνημα από την δασκάλα. Ήταν πολύ ανήσυχη για την κατάσταση μου, και πρότεινε στους γονείς μου δύο τρεις ψυχολόγους, γιατί "ποτέ ξανά δεν είχε δει τέτοιο πράγμα από μαθητή τρίτης λυκείου".


.............................................................................


ΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΦΤΑΙΝΕ!!!!!!

Εν μέσω του προεκλογικού πολέμου....

 Τι έχουμε σε 3, καλύτερα, σε 2 και 3/4 ημέρες;;;

Όποιος απάντησε Χριστούγεννα, ας μην κάνει τον κόπο να κοιτάξει παρακάτω. Όποιος δεν ξέρει, ζει σε άλλο πλανήτη. Όποιος ξέρει, δεν είναι σίγουρο ότι βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση να το αντιμετωπίσει από τους παραπάνω. Μιλάω φυσικά για τις Ευρωεκλογές. Χωρίς να υποβιβάζω τις δημοτικές εκλογές, για τις οποίες άλλωστε ισχύουν όσα παρακάτω γράψω, αλλά σε μικρότερη κλίμακα, θεώρησα πως ήταν καιρός να εκθέσω τις απόψεις μου πάνω στο θέμα αυτό, για το οποίο καθημερινά πια βομβαρδιζόμαστε, αλλά και να μιλήσω γενικά για της εκλογές στην Ελλάδα.
 "Μα τόσοι και τόσοι έχουν αναφερθεί σε αυτό." 
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ(;) έχουμε, φίλε με τα εισαγωγικά!! Δεν θα επαναπαυτώ αν δεν είμαι σίγουρος ότι η δικιά μου άποψη υπάρχει διαθέσιμη στο διαδίκτυο, με την προοπτική ίσως - επαναλαμβάνω, ίσως (με τόσους αναγνώστες που έχουμε, μη σπρώχνεστε παρακαλώ!) -  να επηρεάσει κάποιον, να τον κάνει να αναρωτηθεί. 

Ως γνωστόν λοιπόν μέσω των Ευρωεκλογών θα αναδειχθούν οι 21 αντιπρόσωποι της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το Ευρωκοινοβούλιο είναι, αν όχι ο μοναδικός, ένας από τους ελάχιστους, δυστυχώς, σχεδόν δημοκρατικούς θεσμούς της ΕΕ, και συνεπώς ένας από τους λίγους τρόπους να ακουστεί, άμεσα ή έμμεσα, η άποψη του πολίτη στο πολιτικό προσκήνιο (ένας άλλος είναι το διαδίκτυο, δηλαδή και το μπλόγκ στο οποίο γράφω, το οποίο αμφιβάλλω αν καλά καλά έχει αναγνώστες, πόσο μάλλον να ακουστεί στους πολιτικούς κύκλους). Οπότε, φαίνεται αμέσως η κατά ποσόν και ποιόν μεγαλύτερη σημασία τους από τις δημοτικές εκλογές. Ειδικά στην περίοδο της κρίσης που διανύουμε, οι ευρωβουλευτές πρέπει οπωσδήποτε να διαθέτουν, πέρα από συναίσθηση για την κατάσταση του μέσου Έλληνα, και ένα σύνολο δυσεύρετων πια αξιών, όπως θα αναφέρω παρακάτω. Να μπορούν δηλαδή επαξίως να αντιπροσωπήσουν την χώρα μας στην ΕΕ και να καταστούν και οι ίδιοι καταλύτες στην εύρεση λύσεων για τα προβλήματα της χώρας μας και της ΕΕ.
   Αλλά, αντί να βλέπουμε, όπως θα έπρεπε, μια αντίληψη της κρισιμότητας της κατάστασης από το πολιτικό σκηνικό, αυτό που τελικά αντικρίζουμε συνεχώς τον τελευταίο καιρό είναι μια φαρσοκωμωδία, ένας τυπικός κομματικός "πετροπόλεμος". Οι παρατάξεις ανταγωνίζονται στο ποια θα κατορθώσει, με κάθε μέσο, να ασκήσει μεγαλύτερη επιρροή, και αυτό με κάθε μέσο: κατηγορίες έναντι των άλλων, διαφημίσεις τηλεοπτικές, έντυπες, ραδιοφωνικές, προεκλογικές εκστρατείες (που στοιχίζουν εκατομμύρια στον ελληνικό λαό), επίκληση ιδεολογιών, πατριωτική προπαγάνδα, ανακάλυψη σκανδάλων. Μέσα τα οποία ανέκαθεν αποτελούσαν την πολιτική ελληνική πραγματικότητα.
 Γιατί στην ελληνική πραγματικότητα δεν έλειψαν ποτέ  οι μεγάλες "υποσχέσεις", οι μεγάλοι "στόχοι", οι ηγέτες με "όραμα" και "ιδεολογία". Θεωρητικά δηλαδή, διότι πρακτικά τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά ένα πρόσχημα, ένα προσωπείο πίσω από το οποίο κρύβεται η ανάγκη του μεγαλύτερου ποσοστού των πολιτικών για ΕΞΟΥΣΙΑ. Εξουσία στην Ελλάδα πάντα συνεπαγόταν συμφέρον, όφελος. Οι μισθοί παχυλοί, ο λόγος τους νόμος, οι ανέσεις προοικονομημένες. Συχνά αστειεύομαι λέγοντας  πως, αν καταργούνταν ο μισθός των πολιτικών, κανείς δεν θα ήθελε να αναμιχθεί στην πολιτική (αν και μάλλον αυτό ακούγεται σαν καλή ιδέα). 
Και ας μην ξεχνάμε και την υποδούλωση εκ μέρους των αγράμματων πολιτικά Ελλήνων πολιτών προς τους έχοντας την εξουσία   "Τα σέβη μου κύριε υπουργέ!" "Ό,τι πείτε κύριε βουλευτά!" (σαν να ήταν τίποτα παραπάνω από υψηλόβαθμους δημοσίους υπαλλήλους). Μια υποδούλωση που πάλι στο συμφέρον παραπέμπει, εκ μέρους των πολιτών αυτή την φορά, με την μορφή της "εξυπηρέτησης". Κάτι που ενισχύει ακόμα πιο πολύ το αίσθημα της εξουσίας στα μάτια του πολιτικού.

Και δικαίως θα ρωτήσετε : "Μα δεν υπήρξε κανείς που να μην έπεσε  θύμα του κέρδους στην πολιτική σκηνή;" 
Ελάχιστοι, που δεν τους γνωρίζω, και δυστυχώς όχι αρκετά ικανοί  να αλλάξουν την κατάσταση, αλλιώς θα ήταν γνωστοί. 
"Και δεν υπάρχει κανείς φιλότιμος για να ανέλθει στην εξουσία;;" 
 Πια οι φιλότιμοι αποφεύγουν την πολιτική, διότι φοβούνται την διαφθορά. Αλλά, και όταν υπάρχουν κάποιοι φιλότιμοι υποψήφιοι, αυτοί γρήγορα πέφτουν θύμα των ανήθικων μέσων των υπολοίπων και παραγκωνίζονται. Δεν διαθέτουν την έλλειψη ανθρωπισμού που είναι αναγκαία για να πατήσουν επί πτωμάτων και να ανέλθουν. 


Ιδού λοιπόν το πρόβλημα. Ήρθε η ώρα να το συνειδητοποιήσουμε, να βγάλουμε τις παρωπίδες οποιασδήποτε φύσεως και να γίνουμε ρεαλιστές.

ΠΟΤΕ δεν θα ανακάμψει το πολιτικό σκηνικό της χώρας αν συνεχίσει να υφίσταται η έλλειψη ανθρωπισμού που διαφαίνεται στα πολιτικά πρόσωπα της χώρας. Ανεξάρτητα αν την ηγεσία αναλάβει μια δεξιά, αριστερή, κεντροαριστερή, κεντροδεξιά, πάνω, κάτω, πέρα, δώθε παράταξη. Όσο ο ανθρωπισμός, και συνεπώς η αλληλεγγύη, η ειλικρίνεια, η ανιδιοτέλεια, η λογική, το συναίσθημα, η φιλοπατρία εκλείπουν, όσο το κέρδος αποτελεί το προπύργιο πάνω στο οποίο χτίζεται η πολιτική καριέρα, δεν υπάρχει ελπίδα. 

Έχουμε την ευκαιρία να το ανατρέψουμε αυτό;
Ναι. Είτε οργανώνοντας μια επανάσταση που θα καταφέρει να ανατρέψει το καθεστώς είτε με εκλογές. Η πρώτη λύση την παρούσα φάση είναι άκρως αφελής. Ο ελληνικός λαός είναι ανώριμος πολιτικά, όπως αποδεικνύει η ανικανότητα του να αναδείξει πραγματικά άξιους βουλευτές. Επιπλέον, είναι διχασμένος ιδεολογικά, κάτι που είναι απόρροια των κομματικών διαμαχών. Αλλά και μια μεταρρύθμιση του καθεστώτος σε μια ήδη εξαιρετικά ασταθή περίοδο δεν φαντάζει σαν την ιδανική ιδέα. 
 Στις εκλογές όμως μας δίνετε η δυνατότητα να αποφασίσουμε για τους αντιπροσώπους μας, ή ακόμα και να θέσουμε οι ίδιοι υποψηφιότητα ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι.  Έχουμε την ευκαιρία να αναζητήσουμε ποιος από αυτούς διαθέτει τα ανθρωπιστικά χαρακτηριστικά που ανέφερα παραπάνω, ποιος είναι αδιάφθορος, ποιος δεν θα υποβληθεί εύκολα στην "φθορά της εξουσίας". Δυστυχώς, πιο εύκολα μπορούμε να κρίνουμε ποιοι ΔΕΝ ανήκουν στους παραπάνω. Αυτοί συνήθως αποζητούν μανιωδώς την προβολή. Θα πρωτοστατήσουν στις κατηγορίες, θα ξεστομίσουν τα πιο μεγαλεπήβολα σχέδια ή τα πιο επαναστατικά λόγια, διανθισμένα με κάθε είδους επίθετο που μπορεί να συγκινήσει την κοινή γνώμη. Οι αξίες που ανέφερα παραπάνω βρίσκονται πάντα στο στόμα τους, και τις προσφέρουν σαν καραμέλα στο κοινό, χωρίς καν να τις διαθέτουν.

Τίθεται λοιπόν μόνο ένα ζήτημα: Πώς ο κάθε ψηφοφόρος πρέπει να δράσει ώστε όχι μόνο να εκτελέσει το καθήκον του της ψήφου, αλλά να το εκτελέσει σωστά. Να δράσει δηλαδή αντικειμενικά και χωρίς να επηρεάζεται από τα ψέματα. Η πρόταση μου  για την ενεργοποίηση του ψηφοφόρου είναι η παρακάτω:

1) Συνειδητοποίηση: Βασικό πρόβλημα που ωθεί τους πολίτες στην λάθος επιλογή ή στην τυχαία επιλογή είναι η αδιαφορία. Δεν νομίζετε ότι είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε πόσο σημασία θα έχει για το μέλλον η ενεργοποίηση μας; Τα αποτελέσματα της αδιαφορίας, εκούσιας ή ακούσιας και ο νοών νοείτω, είναι ήδη γνωστά εδώ και πολλά χρόνια. 
   Και αρκεί αυτό; Να ξυπνήσω ένα πρωί και να αναφωνήσω: "Ώπα, κάτσε, τι ρόλο βαράω εγώ τελικά στην κοινωνία;" (που είναι εκ φύσεως δύσκολο ούτως ή άλλως, εξ' ού πχ και η χρησιμότητα ενός τέτοιου άρθρου ); Εγώ το προσπάθησα ένα πρωί και δεν έγινε τίποτα. Το προσπάθησα και το επόμενο,το ίδιο αποτέλεσμα. Άρχισα να ψάχνω στο διαδίκτυο γιατί. Ξεκίνησε το δεύτερο στάδιο, η 
2) Ενημέρωση. Και ενώ η παραπάνω ιστοριούλα είχε σκοπό μόνο την ψυχαγωγία, η ενημέρωση έχει πια πράγματι καταστεί απαραίτητη την σημερινή εποχή, ώστε να μπορούμε να αναμιχθούμε έστω και ελάχιστα στην πολιτική. Ενημέρωση ως προς τι;; Ως προς τα πάντα. Τον ρόλο του βουλευτή, στην συγκεκριμένη περίπτωση του ευρωβουλευτή. Τις προτάσεις των κομμάτων. Τα σχέδια των υποψηφίων, το παρελθόν τους. Τα σκάνδαλα διαφθοράς. Τα έσοδα και τα έξοδα των κομμάτων. Τους τρόπους υλοποίησης των διάφορων υποσχέσεων. Τις ιδεολογίες, όλων των παρατάξεων, ακόμα αυτών που θεωρούμε ακραίες. 
 Και όλα αυτά προφανώς με μια κριτική - ρεαλιστική και ανθρωπιστική ματιά, που δεν θα λαμβάνει το μέρος κανενός πριν βρεθεί μέσα στο εκλογικό κέντρο, δηλαδή μέχρι την τελευταία στιγμή, όταν θα έχει ζυγίσει κάθε παράμετρο. Αλλιώς, υπάρχει ο κίνδυνος του οπαδισμού, για να μην πω φανατισμού, ο οποίος τοποθετεί παρωπίδες και μας προδιαθέτει αρνητικά προς κάθε διαφορετική άποψη. 
 Με την έννοια της κριτικής - ρεαλιστικής ματιάς εννοώ αφενός την αφαιρετική λογική, η οποία θα διακρίνει, μέσα από βαρύγδουπους ενίοτε λόγους και λόγια, το βαθύτερο νόημα και στόχο των λόγων αυτών, και αφετέρου τον λογικό ρεαλισμό, που θα κρίνει αν οι υποσχέσεις και οι στόχοι που προτείνει ο κάθε υποψήφιος ή κάθε κόμμα είναι υλοποιήσιμοι, χωρίς να απειλούν σε ακόμα μεγαλύτερη αστάθεια το κοινωνικό σύνολο. Με την έννοια ανθρωπιστική ματιά από την άλλη εννοώ το σύνολο της σκέψης και οι στόχοι των κομμάτων ή υποψηφίων αυτών να έχουν στο κέντρο τους τον άνθρωπο, και όχι το κέρδος, και να διαπνέονται επομένως από τις αξίες που παραπάνω ανέφερα.
 Παρατηρούμε λοιπόν ότι πρέπει οι βλέψεις των υποψηφίων να είναι άρτιες τόσο θεωρητικά (ανθρωπιστική λογική), όσο και πρακτικά             (ρεαλιστική λογική). Το παραπάνω δίπολο γενικά οδηγεί οποιοδήποτε σχέδιο στην επιτυχία. 
 Ενημερωμένοι λοιπόν για το οτιδήποτε μπορεί να αναδείξει στα μάτια μας έναν άξιο υποψήφιο, θα οδηγηθούμε στις κάλπες. Ή μήπως όχι;
3) Να κάνουμε την παρουσία μας αισθητή. Όσο σίγουροι και να είμαστε ότι γνωρίζουμε την αλήθεια, δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα διαψευσθούμε αν δεν έρθουμε σε επαφή με τα πρόσωπα που έχουμε επιλέξει. Αν και αυτό ακούγεται δύσκολο, και μάλλον ελάχιστοι το κάνουν πραγματικά. Και ιδού το αποτέλεσμα: έχουμε υποστεί πολιτική αλλοτρίωση από τους βουλευτές, και ειδικά από τους ευρωβουλευτές απέχουμε έτη φωτός. Πράγμα παράδοξο, διότι αυτοί που εκπροσωπούν τον λαό έχουν ελάχιστη επαφή με αυτόν, και επομένως ελάχιστα γνωρίζουν για τις ανάγκες και την κατάσταση του, ώστε να πράξουν κατάλληλα.
 Τέλος πάντων, με την έννοια επαφή δεν εννοώ αναγκαστικά δια προσώπου. Το διαδίκτυο πια προσφέρει την δυνατότητα επικοινωνίας ακόμα και από τα πιο απομακρυσμένα μέρη. Έτσι, μπορεί ο καθένας μας, με τις κατάλληλες ερωτήσεις, να αντιληφθεί αν όντως έχει μια σωστή εικόνα για τον υποψήφιο ή ένα κόμμα, διότι ως γνωστόν τα ΜΜΕ δεν είναι εντελώς (καλύτερα, σχεδόν καθόλου) αξιόπιστα. Ούτε την ανάρτηση αυτή μην εμπιστεύεστε, αν δεν την αξιολογήσετε λογικά.
Αφού γίνουν όλα αυτά είμαστε πια έτοιμοι να προβούμε στο τελικό στάδιο (που για πολλούς ασυνείδητους είναι το πρώτο και τελευταίο), την 
4) ΨΗΦΟ! Λαμβάνουμε τα ψηφοδέλτια, και βουρρ στον εκλογικό θαλαμίσκο. Και κάνουμε ό,τι πιστεύουμε ότι πρέπει να κάνουμε.

Ίσως να σας κούρασα με αυτή την μακροσκελή ανάρτηση. Αλλά η αίσθηση του καθήκοντος με πνίγει όσο βλέπω τον παραλογισμό και την διχόνοια που μαστίζει τον ελληνικό λαό. Κάτι που με θλίβει αφάνταστα, αφού αντί να προσπαθούμε ενωμένοι να βρούμε λύσεις, οδηγούμαστε σε όλο και μεγαλύτερη διάσπαση υπό την ηγεσία "σωτήρων", με πρόσχημα ιδεολογίες, απειλές και ψεύτικες υποσχέσεις. Και ίσως για ένα τόσο σοβαρό θέμα το ύφος μου να σας φάνηκε λίγο απλοϊκό. Αλλά το νόημα έχει πιστεύω σημασία. Και το νόημα αυτό πρέπει να είναι βατό για ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο πλήθος ανθρώπων.

Για να κλείσω το θέμα (ναι, το άκουσα αυτό το "επιτέλους"!), πιστεύω ότι, σε έναν καιρό αστάθειας όπως η κρίση, είναι αναγκαία η στροφή στο αμετάκλητο της ανθρώπινης λογικής και των ανθρωπιστικών αξιών, με γνώμονα την αντικειμενικότητα και το θάρρος. Οι εκλογές είναι μια ευκαιρία, μέσω εφαρμογής των παραπάνω, για μια αλλαγή, έστω και ανεπαίσθητης αρχικά, της εξουσίας, η οποία τελικά μπορεί να οδηγήσει σε εξυγίανση  του πολιτικού τομέα. Εξυγίανση με την έννοια της μεταστροφής στην γνήσια αξιοκρατία, και όχι στην "επηρροοκρατία", δηλαδή στην ανάδειξη κάποιων απλά επειδή έχουν δύναμη, οποιασδήποτε μορφής, και προσελκύουν τους ψηφοφόρους - ζόμπι με κούφιες υποσχέσεις και ανήθικα μέσα. Βασική προϋπόθεση είναι να συνειδητοποιηθούμε όλοι μας, κάτι που χρειάζεται είτε πολιτική παιδεία, ή ένα τυχαίο έναυσμα για σκέψη. Ευελπιστώ η ανάρτηση αυτή να είναι ένα τέτοιο.

Επίσης, παραπάνω από δεκτά, μάλλον απαραίτητα, τα σχόλια, οι αντιλογίες και κάθε είδους παρατήρηση, γιατί και εγώ βρίσκομαι στο στάδιο της αναζήτησης. Εξάλλου, η ανάρτηση μου πήρε τόσο πολύ να την γράψω, που ίσως να ξέχασα διάφορες σκέψεις στον δρόμο.....

Άλλη μια 25η Μαρτίου....(;)

  Η 25η Μαρτίου κάθε έτους αποτελεί μια ημέρα ορόσημο για τους Έλληνες μαθητές, από πολλές σκοπιές.
 Αρχικά, είναι μια ιδανική μέρα για spring break. Αυστηρά καθορισμένη να πέφτει μέσα στην άνοιξη, ημέρα καθημερινή με καλό καιρό, και συνεπώς κατάλληλη για αποχή από το σχολείο, χαλάρωση και βόλτα.
 Δεύτερον, συνοδεύεται από το πατροπαράδοτο έθιμο του μπακαλιάρου. Πιάτο γευστικό, ότι πρέπει για αποτοξίνωση από το καθημερινό πιάτο με κρέας και συνοδευόμενο από γερές δόσεις σκορδαλιάς, ενός δεύτερου γευστικού εδέσματος από σκόρδο και πουρέ πατάτας.
 Τρίτον, η παρέλαση. Ιδανική ευκαιρία για συνάντηση των συμμαθητών, για βόλτα στην πόλη και φυσικά, από την άποψη των αγοριών, η μοναδική περίσταση όπου επιτρέπεται δημόσια το κυνήγι συμμαθητών - διμοιριτών μετα ύβρεων του τύπου "ΠΙΑΣΤΕ ΤΟΝ Μ@Λ@Κ@!!!"
 Γι' αυτό και πάντα αξίζει να θυμόμαστε την 25η Μαρτίου και να την σημειώνουμε με κεφαλαία γράμματα στο ημερολόγιο.

Χαχαχαχαχαχ προφανώς αστειεύομαι. Και τα παραπάνω δεν αποτελούν ούτε διασυρμό ούτε κατάκριση  (εξάλλου και εγώ είχα ψιλοαμελήσει τι γιορτή είχαμε σήμερα, όταν ξύπνησα το πρωί). Απλώς, αναφέρω ένα γεγονός. Ότι δηλαδή νοιαζόμαστε όλο και λιγότερο για την ταυτότητα μας, αλλά και γινόμαστε περισσότερο αγνώμονες για όσους πολέμησαν για την ελευθερία και για την υποστήριξη των ανθρωπιστικών ιδανικών μας (που μάλλον και εμείς σήμερα έχουμε ξεχάσει). Δεν έχω σκοπό να νουθετήσω κανέναν, βέβαια. Δεν θα πω "Πρέπει" ούτε θα ρωτήσω "Γιατί". Θα πω τα γεγονότα όπως είναι.

Σήμερα λοιπόν γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου, δηλαδή την νίκη του ελληνικού στρατού επί των περσικών στρατιών που είχε οργανώσει ο Μουσολίνι με τις ευλογίες του Χίτλερ στην ναυμαχία του Ακτίου. ΕΙΔΑΤΕ ΠΩΣ ΞΕΡΩ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ;;;
 Σήμερα λοιπόν γιορτάζουμε την επανάσταση των Ελλήνων ενάντια στους Τούρκους, έπειτα από 400 χρόνια σκλαβιάς και αρκετές αποτυχημένες μικροεπαναστάσεις. Όλα ξεκίνησαν από τις προσπάθειες κάποιων Ελλήνων του απόδημου ελληνισμού, καθαρά ανθρωπιστών και πατριωτών, οι οποίοι έδωσαν τις βάσεις, με την οργάνωση της Φιλικής Εταιρίας, για την συσπείρωση των Ελλήνων γύρω από έναν κοινό σκοπό: την απελευθέρωση από τον τούρκικο ζυγό. Συσπείρωση η οποία επιτεύχθηκε χάρη στο ψυχικό σθένος εξέχουσων προσωπικοτήτων με ονόματα όπως Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Νικηταράς, Μπουμπουλίνα, Διάκος, Μαυρογένους, Υψηλάντης, Ανδρούτσος, Μιαούλης, και δεκάδες ακόμα. Ονόματα που αντικρίζει η Ιστορία με δέος. Αλλά δεν ήταν μόνο οι παραπάνω προσωπικότητες χάρη στις οποίες το όνειρο της Απελευθέρωσης υλοποιήθηκε. Ο περίφημος "Άγνωστος Στρατιώτης" απέκτησε το πρόσωπο χιλιάδων, εκατομμυρίων ανθρώπων που προτίμησαν να ζήσουν "μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή". Ψαριανοί, Καλαβριώτες, οι γυναίκες του Ζαλόγγου. Φιλέλληνες, κλέφτες, αρματολοί, άγνωστοι ήρωες. Και η αυτοθυσία τους αυτή ονομάστηκε μάχη των Δερβενακίων, της Αλαμάνας, του Χανιού της Γραβιάς. 
  Οι πιο προοδευτικοί ίσως θα βρείτε μπανάλ την αναφορά στα γεγονότα που έκανα παραπάνω. Έχετε εν μέρει δίκιο. Πολλοί νεοέλληνες γράφουν λόγους όπου εξιστορούν αναλυτικά κάθε λεπτομέρεια της Επανάστασης "στις 29 Μαρτίου 1823 ο Κολοκοτρώνης, ρουφώντας αποφασιστικά από το βαθύ πιάτο την φασολάδα του, ανεφώνησε "Μπρε Έλληνες!! Ωρε πολύ καυτή κάμνετε την φασολάδα!"". Χανόμαστε σε μια απλή τυπολατρική καταγραφή των γεγονότων και χάνουμε το νόημα. Το οποίο νόημα είναι ακριβώς το ψυχικό σθένος των Ελλήνων της επανάστασης. Τι ήταν οι άνθρωποι αυτοί;; Απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, ολιγαρκείς και πραγματικοί βιοπαλαιστές. Παρόλα αυτά, όταν ήρθε η ώρα να υπερασπιστούν τις αξίες τους, δεν σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Δεν φοβήθηκαν για την ζωή τους. Δεν είπαν "Και εγώ τι μπορώ να κάνω;". Με κάθε τρόπο ενίσχυσαν τους συνανθρώπους τους. Από την οικονομική αλληλεγγύη και τις διανομές επαναστατικών προκηρύξεων, μέχρι την ίδια την αυτοθυσία. 
   Και σήμερα λοιπόν αντιμετωπίζουμε έναν άλλο εχθρό για τις αξίες μας, έναν αόρατο εχθρό χωρίς εθνικότητα, χωρίς στρατιές. Πιο ύπουλο από τις στρατιές των Τούρκων. Βρίσκεται παντού, ενίοτε και μέσα μας. Δεν μπορώ να τον περιγράψω ακριβώς, αλλά διακρίνεται από αρνητισμό, μισανθρωπία και μια ροπή προς τον κομφορμισμό (πςςςς τι λέξεις χρησιμοποιώ ο άτιμος).Όταν κυβερνάει την ψυχή μας, πετάει στο δρόμο τις αξίες της ελευθερίας και της αδελφοσύνης, την κληρονομιά των αγωνιστών του 21.  Έτσι, αν ρωτούσα κάποιον περαστικό αν θα προτιμούσε να πεθάνει ελεύθερος ή να ζήσει σκλαβωμένος, υπό την κατοχή του νέου αυτού "οχτρού", πιθανότατα να απαντούσε το δεύτερο. Τι λέω, ίσως και εγώ να απαντούσα το δεύτερο, για να μην είμαι υποκριτής.

 Μια ονομασία που έχει επινοηθεί για τον εχθρό αυτό είναι ο "εγώ". Ο Μακρυγιάννης μας είχε, σαν προφητικά, ήδη προειδοποιήσει από την εποχή της επανάστασης του 21:

"Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει “εγώ”. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέμε “εμείς”. Είμαστε στο “εμείς” κι όχι στο “εγώ”."

Οπότε ελπίζω η σημερινή ημέρα να μην είναι άλλη μια 25η Μαρτίου... Σε μια εποχή που κάθε ψήγμα ανθρωπισμού πρέπει να συλλεχθεί και να μεταγγιστεί στην κοινωνία, η επανάσταση του 1821, ακόμα και οι συγκριτικά λίγες μελανές σελίδες της ως παραδείγματα προς αποφυγή, μπορούν να αποτελέσουν εξαιρετικό υλικό για επαναπροσδιορισμό του εαυτού μας και του ρόλου μας ως προς το "εμείς". Γιατί, πάνω από όλα, το 21 ήταν, και ακόμα είναι, μια επανάσταση ανθρώπινη και ανθρωπιστική.

Θέσεις, αντιθέσεις, δράσεις, αντιδράσεις...... (ή Σηκωθείτε, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!)

 Με αυτές τις έξι κόμμα πέντε λέξεις συνοψίζεται γενικά η Ελλάδα των τελευταίων δύο μηνών (ίσως και γενικότερα η Ελλάδα μετά το 2008, αλλά έχε χάρη που δεν είχαμε μπλόγκ το 2008). Ω ναι. Τόσος χωρισμός, τόση διχόνοια δεν έχει υπάρξει σε αυτή την χώρα....εμ....όχι και ποτέ ξανά .... τουλάχιστον για μια δεκαετία! Και να που μέσα σε δύο μήνες όλα κυλάνε τόσο ραγδαία που πρέπει όλοι να αλυσοδενόμαστε με τις τηλεοράσεις όπου και να πηγαίνουμε για να μην χάνουμε τις εξελίξεις! Μόνο ένα πράγμα δεν προχωράει (ούτε καν σέρνεται) αυτό το διάστημα, ούτο δε εστί.... 

[χτυπάνε τα τύμπανα της κρίσεως]

....η εκπαίδευση!! Αυτή εξάλλου μου παρέδωσε έμμεσα την αφορμή για την ανάρτηση αυτή. Γιατί μέσω της εκπαίδευσης έζησα τον προηγούμενο καιρό την απόλυτη τρέλα, για να μην την χαρακτηρίσω αυτοκαταστροφική τάση, της ελληνικής κοινωνίας, έστω και σε μικρογραφία τύπου Νέα-Υόρκη-σε-γυάλα-με-ψεύτικο-χιόνι. 
  Και ναι, χρησιμοποίησα την λέξη αυτοκαταστροφή. Λέξη που σίγουρα προκαλεί και θα προκαλέσει αντιδράσεις (όπως προμηνύει ο τίτλος), αλλά τι να κάνουμε; Η αλήθεια λέγεται και πρέπει να λέγεται, αλλά και να αιτιολογείται. Παρόμοια θα πράξω και εγώ.

Η ιστορία άρχισε τον προπροηγούμενο μήνα με τις απεργίες των καθηγητών. Εντάξει. Λογικό μας φάνηκε. Οι καθηγητές αντιμετώπιζαν προβλήματα και έπρεπε να τα γνωστοποιήσουν. Δεν θα ήταν εξάλλου λογικό να υπομένει ο οποιοσδήποτε τέτοιες πιέσεις. Άσχετα αν μετά παραλάβαμε ένα μήνυμα της ΟΛΜΕ που το οποίο με εξέπληξε αρνητικά, καθώς αντί να συγκεκριμενοποιεί τα αιτήματα και να προτείνει τρόπους αντιμετώπισης των μέτρων, δραματοποιούσε τα γεγονότα ,όχι ότι δεν έχουν ήδη πάρει δραματικές διαστάσεις, όμως η ΟΛΜΕ δεν έμενε στην πραγματικότητα, αλλά κήρυττε ότι το κράτος προσπαθεί να μας μετατρέψει, την μελλοντική γενιά, σε απλούς "υπαλληλάκους"
 (ενώ το κράτος συνεχίζει να απολύει εργαζομένους...). From a parallel universe, as we say......... 

Αλλά ενώ στο "μανιφέστο" ιδιοφυΐας της ΟΛΜΕ δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία (εξάλλου δεν με έσπρωξε κανείς να το αποδεχτώ, ούτε να το διαβάσω καν), μετά της λήξεως της απεργίας των καθηγητών, Τετάρτη πρωί, το ενθυμούμαι ως τώρα, με μια υποψία νυχτερινής υγρασίας ακόμα να πλανάται στον αέρα, φτάνω στο σχολείο μου....
               

Αντικρίζω αυτό το θέαμα και ένα πανό έναντι της χούντας του Φράνκο (τρόπος του λέγειν). Ωχ.
 Ήδη κάποιοι με πλησιάζουν. Κατάληψη, λένε. Προσπαθούν να με πείσουν να συμμετάσχω με ένα ισχυρό ΝΑΙ στον αγώνα κατά της καταπίεσης, κατά της "δικτατορίας" της κυβέρνησης, κατά της "βίας", του φασισμού, των απολύσεων των καθηγητών και του Νέου Λυκείου. "Πρέπει να παλέψουμε", λένε " να κάνουμε αλληλεγγύη". Κατά βάση πολλά λόγια λένε.

Εγώ όπως θα καταλάβατε ήμουν από την αρχή εναντιωματικός σε μια κατάληψη, προσωπικά επειδή συνήθως το αίτημα είναι η στρογγυλή τυρόπιτα που δεν ξέρεις από ποια γωνία να αρχίσεις. Αλλά με αυτά τα βαρύγδουπα αιτήματα κάπως λύγισα. Μήπως θα είχε αντίκτυπο η φωνή μας; Μήπως έτσι είναι μια σωστή επανάσταση;

Επανάσταση. Ο λόγος που άρχισα αυτή την ανάρτηση εξ αρχής. Είχα, μέχρι την ημέρα αυτή της κατάληψης την φιλοσοφική απορία, πώς επαναστατείς πιο σωστά, πιο ηθικά, πιο πραγματικά τέλος πάντων. Γιατί ο καιρός μας είναι καιρός επανάστασης. Όχι ντε και σώνει τύπου Γαλλικής Επανάστασης. Δεν είναι τέτοιου τύπου η περίπτωση μας και ούτε χρειάζεται τέτοια βίαια αντιμετώπιση. Αλλά μιας κοινωνικής επανάστασης έναντι σε όσα επιμένουν να προσπαθούν να ρίξουν το ηθικό των Ελλήνων. 

Και οι διαδηλώσεις και οι πορείες και οι καταλήψεις κακές δεν είναι, προς Θεού. Πόσες φορές στο παρελθόν δεν έχουν καταφέρει να γίνουν μέσο κοινωνικών μεταβολών; Μάλιστα, πολλές. Όμως κοινωνικών μεταβολών. Όχι οικονομικών, γιατί η μηχανή που βγάζει λεφτά δεν έχει ακόμα εφευρεθεί (εκτός από έναν φίλο μου που είχε μια τέτοια αλλά τον έπιασε η  αστυνομία και είναι τώρα στην φυλακή).

Οπότε το θέμα μένει: τι μας απομένει να κάνουμε τώρα; Μήπως να πάμε και να τα σπάσουμε όλα; Μήπως να κάνουμε λαϊκό πραξικόπημα; Μήπως να αρχίσουμε να ρίχνουμε ευθύνες σε όσους πιστεύουμε πως ενέργησαν λάθος (οι εαυτοί μας εξαιρετέοι)  και να τους καταδικάζουμε σε κρεμάλα; Ή μήπως να χρησιμοποιήσουμε ως όπλο την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ;

Μα φυσικά η σωστή απάντηση είναι η... κρεμάλα. Αστειεύομαι φυσικά. Όπλο μας τώρα μπορεί να είναι μόνο η αλληλεγγύη. Το είπαν και στην κατάληψη!!!!!!
Ναι, αυτό άκουσαν και οι περίφημοι καταληψίες και το τίμησαν με τον όρο "ατάκα της ημέρας". Πόσες φορές άκουσα αυτή την λέξη την ημέρα εκείνη, πόσες. Φθαρμένη όμως. Δεν ήταν παρά ένα βαρύγδουπο άκουσμα, κάτι σαν μια μπουλντόζα που πέφτει από τον 190ο όροφο ουρανοξύστη, πράγμα ιδιαιτέρως παράλογο. Γιατί τόσες αλληλεγγύες; Αλληλεγγύη στους καθηγητές, αλληλεγγύη στους μαθητές της Α Λυκείου, αλληλεγγύη στα θύματα του φασισμού, αλληλεγγύη στους άνεργους, αλληλεγγύη στην αλληλεγγύη. ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΗΜΑ. Σαν να γράψω ότι "εδώ στέκεται ένας ελέφαντας". Μα πού ο ελέφαντας.

Και όμως, την ίδια ημέρα η λέξη αλληλεγγύη απέκτησε νόημα πνευματικό. Πιάσαμε συζήτηση με δύο πολύ αγαπητά μου πρόσωπα (το ένα ίσως να είναι η μητέρα μου) πάνω στο θέμα, ξεκινώντας από την ενόχληση μας από τα αιτήματα της κατάληψης, που γρήγορα κατέληξε σε κοινωνική ανάλυση. Με λίγα λόγια, το πόρισμα: το μόνο που χρειαζόμαστε αυτήν την στιγμή μεταξύ μας, μεταξύ των Ελλήνων είναι ενότητα και αλληλεγγύη, όμως με την πραγματική έννοια των όρων. "Να μην είναι τόσοι άνθρωποι σε μια πολυκατοικία και να είναι σαν άγνωστοι". "Να μην υποκρινόμαστε πως είμαστε αλληλέγγυοι ενώ δεν δίνουμε ούτε δεκάρα για τον πεινασμένο άνεργο γείτονα". Λόγια (ελαφρώς παραλλαγμένα από την μνήμη μου) των ανθρώπων αυτών. Και το πιο βασικό: "Να σταματήσουμε να χωριζόμαστε σε όλο και πιο μικρά κομμάτια, να ενωθούμε ανεξάρτητα από ποιο κόμμα υποστηρίζουμε, τι κοινωνική τάξη έχουμε, τι εισόδημα βγάζουμε". Αυτό είναι επανάσταση. Πνευματική παρακαλώ, και που μάλιστα θα κρατήσει, γιατί το ανθρώπινο πνεύμα, μόλις επιτέλους προσαρμοστεί σε μια κατάσταση, δεν παύει ουσιαστικά να την κουβαλάει ποτέ, ενώ δεν μπορεί κανείς να το ελέγξει.


Η ανάρτηση αυτή άρχισε να γράφεται πάνω από δύο μήνες πριν, παρόλα αυτά απ' ότι φαίνεται γίνεται συνεχώς πιο επίκαιρη. Κακό σημάδι. Ας αρχίσουμε λοιπόν, πριν είναι αργά. Ας γίνουμε σπίθες αλληλεγγύης και όλοι μαζί θα ανάψουμε την φωτιά. Και ας σταματήσουμε την πολλή θεωρία και τις ομιλίες. Αρκετά ακούσαμε, ζαλιστήκαμε. Καμία πράξη δεν βλάπτει.

Και εγώ σταματάω τώρα να μιλάω. Πάω να κλειστώ στην κατάληψη αλληλεγγύης του σχολείου μου και να παίξω μπιρίμπα με τον Τάκη πίνοντας μπίρες και ενώ θα φωνάζουμε "αλληλεγγύη στους αλληλέγγυους!!". Τέλεια. Τελεία.

Το άγχος της τελικής ευθείας.

Και ναι ,τελικά μπαίνουμε σε μια τελική ευθεία (αναφερόμενοι στο λύκειο). Όλα φαίνονται να χάνουν την αξία τους μπροστά τώρα σε έναν μεγάλο αντίπαλο: τις Πανελλαδικές. Διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα , διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα είναι η μόνη λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει τις τελευταίες 2 τάξεις του λυκείου. Δυστυχώς. Η δημιουργηκότητα χάνεται, η φαντασία εκλείπει ,ενώ η ρουτίνα, η πίεση, η βαρεμάρα, το άγχος κυριαρχούν. Δυστυχώς ξαναλέω. Και εμείς σκύβουμε το κεφάλι. Κάνουμε υπομονή. Μεγάλη , πολύ μεγάλη υπομονή. 

Για την ακρίβεια οι Πανελλαδικές πάντα υπήρξαν στην Ελλάδα ένα μεγάλο ζήτημα, ένας σταθμός στην ζωή του Έλληνα. Όπως στο εξωτερικό, ένα πράγμα, όπου το να κλείσει ένα άτομο τα 18 (ή 21, μου ξεφεύγει τώρα) είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός. Και σίγουρα είναι. Το άτομο ενηλικιώνεται, γίνεται ένας ώριμος πολίτης. 
Οι Πανελλήνιες όμως; Τί τις κάνει τόσο ξεχωριστές; Η αποστήθιση κατεβατών; Η ψυχική φθορά των εξεταζόμενων; Όλη αυτή η διαδικασία αφήνει σημάδια στον καθένα. Ααα ναι, και το άλλο: η θεοποίηση! Άσχημο πράγμα. Έχεις το άγχος σου αν θα περάσεις εκεί που θες , έχεις και την κοινωνία να σε πρήζει , λέγοντάς σου πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό. Μα φυσικά και είναι, το συνηδητοποιείς και ο ίδιος. Αν ασχοληθείς βέβαια. Γιατί κάποιοι λυγίζουν. Δεν αντέχουν όλο αυτό. Ή κάποιοι άλλοι δεν θέλησαν να ασχοληθούν απ'την αρχή. Τι να πεις. 

Είναι και αυτό το πράγμα πια στην Ελλάδα , που και τον εγκέφαλο του Einstein να έχεις ,μάλλον θα καταλήξεις άνεργος , μπροστά σε μια τηλεόραση να παρακολουθείς τις εξελίξεις μέρα-νύχτα, με το άγχος μην αυξηθούν οι φόροι, μην κοπούν οι συντάξεις και δεν έχουν οι γονείς σου να φάνε, μην σου πάρουν το σπίτι και μείνεις ξαφνικά στο δρόμο. Χαραμιζόμαστε για το τίποτα. Τι πανεπιστήμιο, τι απολυτήριο δημοτικού. Μια τέτοια κατάσταση.

Και στην τελική μετά ποιος φταίει; Κανείς δεν ξέρει. Ο ένας ρίχνει ευθύνες στον άλλο. Όλοι κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλά μας. Πάει η παιδεία , πάνε όλα. Ένα χάος. Οι μεν κατηγορούν  τους καθηγητές διότι τάχα δεν ασχολούνται με τα παιδιά , επειδή έχουν εξασφαλίσει ότι όλα πάνε φροντιστήριο. Απορρίπτεται. Σύμφωνα και με προσωπική εμπειρία (εκτός εξαιρέσεων φυσικά) οι περισσότεροι είναι αρκετά πρόθυμοι να κάνουν ό,τι μπορούν για εμάς. Οι δε κατηγορούν τους μαθητές , επειδή δεν διαβάζουν και δεν σκέφτονται το μέλλον τους. Φυσικά και δεν θα το σκεφτούν, αφού είναι ανώριμοι (ακόμα και στα 18 τους!) να συλλάβουν την σημασία αυτών των εξετάσεων. Άρα τι; Ποιος φταίει; Πολλοί είναι αυτοί που κατηγορούν το κράτος και με το δίκιο τους βέβαια , για αυτό το κατεστραμμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Αλλά ποιος τους ακούει; Κανείς. Και η κατάσταση συνεχίζεται.

Τελικά μπορούμε να κάνουμε εμείς κάτι; Μάλλον όχι. Η καλύτερα μπορούμε , αλλά όχι πολλά (για την ώρα). Τώρα είναι που χρειαζόμαστε έναν από μηχανής θεό να μας λύσει το πρόβλημα. Μέχρι όμως να τον βρούμε θα πρέπει να σφίξουμε τα δόντια και να παλέψουμε. Για εμάς. Για ένα καλύτερο μέλλον. Για τις επόμενες γενιές. Ωωω ναι, αυτό μπορούμε να το κάνουμε! Ούτως ή άλλως οι Έλληνες από παλιά δείξαμε την γενναιότητα μας και το πείσμα μας. Από την φύση μας ήμασταν και είμαι σίγουρη ότι συνεχίζουμε να είμαστε ένας δυναμικός λαός. 

Μπορούμε να το κάνουμε. Απλώς να το πιστέψουμε.

Διακοπές....πολλών ειδών!

 Διακοπές, φίλοι αναγνώστες! Διακοπές επιτέλους! Καλοκαιρινές εννοείται. Όχι για όλους, γιατί τα φροντιστήρια ακόμα λειτουργούν, αλλά τέλος πάντων. Άσχετα αν υπάρχουν πολλά άλλα είδη διακοπών τελευταία, τα οποία θα αναφέρουμε παρακάτω.

 Καλοκαιρινές διακοπές λοιπόν!! Η φετινή (σχολική)χρονιά ήταν ιδιαίτερα σκληρή, όχι τόσο ως προς την δυσκολία, όσο προς τον φόρτο της εργασίας που αναλαμβάναμε. Εξ' ου και η μεγάλη διακοπή (2η διακοπή!)-αποχή μας από το μπλόγκ (πόσο την πεθύμησα αυτή τη λέξη!) Και η φετινή χρονιά γενικότερα ήταν σκληρή για τους Έλληνες. Γιατί ακόμα ζούμε στην ύφεση-κρίση-οικονομίαμαύροχάλι-τρεχαγυρευόπουλος.

 Αλλά τώρα διακοπές. Ξεγνοιασιά, θάλασσα, ουρανό,  παρέα ... πολλές όμορφες λέξεις, τις οποίες οποιοσδήποτε σχεδόν Έλληνας μπορεί να απολαμβάνει, ασχέτως οικονομικής κατάστασης, για να μιλήσουμε και λίγο με βάση τα σημερινά δεδομένα. Να και μια απλή όμορφη παραλία δίπλα, που εμένα μου θύμισε απλά την Ελλάδα του καλοκαιριού, των διακοπών, με τα χαρακτηριστικά της χρώματα, το βαθύ μπλε και το ξερό κίτρινο, χρώματα που αλληλοσυμπληρώνονται σε μια τελική αρμονική συνύπαρξη που ονομάζεται Ελλάδα.

Αφήστε που φέτος ο τουρισμός θα ανέβει και οι Έλληνες θα κάνουν και "διακοπές" από την κρίση.

Τι μπορεί να διακόπτει το κλίμα της όμορφης καλοκαιρινής Ελλάδας που ελπίζει στους...τουρίστες; Εεεε, Ελλάδα είμαστε. Όταν θερμανθεί η ατμόσφαιρα, γίνονται θερμόαιμοι και οι Έλληνες. Και τώρα αυτόν τον καιρό, που χρειαζόμαστε πολιτική και οικονομική σταθερότητα για να σταθούμε στα πόδια μας, γίνονται όλες οι πολιτικές αναταράξεις. 

Όλα άρχισαν  με την περιβόητη, αμφιλεγόμενη διακοπή της ΕΡΤ. Μια κίνηση που είχε ως σκοπό την απόλυση εργαζομένων, έπειτα από παραγγελία του ΔΝΤ. Δεν μπορώ να αντισταθώ,ΘΑ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ!

Η ΕΡΤ καλώς έκλεισε, κατά την γνώμη μου. Θα με πείτε βάναυσο  (και θα έχετε βιαστεί), αλλά όχι, δεν υπήρχε λόγος να λειτουργούν όλοι οι κλάδοι και οι υποκλάδοι και τα κλαδάκια και τα υποκλαδάκια της ΕΡΤ, γιατί, πολύ απλά, είχαν δημοτικότητα που έτεινε στο μηδέν. Και ενώ η ανεργία φτάνει στο 26,8 %, εμείς είχαμε την πολυτέλεια να έχουμε 3 (από όσα ξέρω) κανάλια τηλεόρασης, 10 ραδιοφωνικούς σταθμούς και ένα(τουλάχιστον) περιοδικό με επιδότηση του Δημοσίου.

Υπάρχει όμως και το απαράδεκτο μέρος, το οποίο ως ένα βαθμό πιστεύω θα διορθωθεί. Ανάμεσα στους κλάδους της ΕΡΤ υπάρχουν και κάποιοι μοναδικοί για τον ελληνικό πολιτισμό, όπως το ραδιοτηλεοπτικό αρχείο και οι ορχήστρες, των οποίων η υπολειτουργία θα συνεπαγόταν μεγάλη υποβάθμιση του νεοελληνικού πολιτισμού. Αυτό πιθανότατα θα διορθωθεί με την ΝΕΡΙΤ ,τι άσχημο όνομα, όντως :) . Ένα άλλο πρόβλημα ήταν οι συνταράξεις και αντιδράσεις που προκάλεσε η διακοπή της ΕΡΤ, οι οποίες ήταν τόσο υπερβολικές που παραλίγο να διακόψουν την συνεργασία της κυβέρνησης (και ο νοών νοείτο!). Όμως, το πρόβλημα που δεν θα διορθωθεί είναι η ανεργία, η οποία είναι το σημαντικότερο πρόβλημα κατά την γνώμη μου, και η οποία αυξήθηκε από τις απολύσεις της ΕΡΤ, έστω και ελάχιστα. Αλλά που θα βρουν δουλειά αυτοί, και οι άλλοι ένα εκατομμύριο άνεργοι της Ελλάδας, όταν το δημόσιο συρρικνώνεται τόσο πολύ;

Αυτό είναι ένα άλλο θέμα, που θα βρει ίσως μια προσωρινή λύση το καλοκαίρι. Πότε όμως θα διακοπεί και αυτό; Αυτή την διακοπή περιμένει ο ελληνικός λαός. Αλλά, αντί διακοπής, ο λαός γίνεται μάρτυρας της περικοπής. Μισθών. Αλλά και αυτό είναι ένα άλλο θέμα (όχι διακοπών).

Αυτά λοιπόν τα λίγα και επετειακά ήθελα να πω ως το ξεκίνημα του καλοκαιριού (και εννοείται μιας νέας σεζόν για εμάς)! Καλές διακοπές και τα λέμε υπερβολικά σύντομα!!

Υ.Γ. Εκείνο το φωτογραφικό αρχείο που έχω μαζέψει από τις περιηγήσεις μου στην Ελλάδα (πιστέψτε με, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο μετά από αυτό της ΕΡΤ) ίσως σύντομα να βρει σπίτι. Εξάλλου, αν δεν ασχοληθούμε τώρα με τουρισμό, πότε;;;

Η Αθήνα που ονειρεύομαι (και μάλλον δε θα δω ποτέ...)

Πριν ξεκινήσω την σημερινή μου ανάρτηση, δείτε αυτήν τη φωτογραφία:  

Πολύ περίεργη φωτογραφία. Από ότι φαίνεται καθαρά είναι μια φωτογραφία της Οδού Πανεπιστημίου στην Αθήνα,  (πρώτο παράξενο) χωρίς κανένα αμάξι να την διασχίζει εν ώρα αιχμής και (δεύτερο παράξενο) με περίπου δέκα ανθρώπους και δύο φανατικούς του ποδηλάτου να περπατάνε και να οδηγάνε στη μέση του δρόμου, χωρίς ακόμα να έχουν γίνει θύμα κάποιου αμαξιού!
Προφανώς αυτό συνέβη σε κάποια παράλληλη διάσταση, όπου η Αθήνα είναι μια πόλη - φάντασμα ή κάτι τέτοιο. Όμως, όσο απίστευτο και αν σας φαίνεται, αυτή είναι η γνωστή μας Αθήνα. Και εμείς ήμασταν εκεί. (Μπορεί και εσείς.)

Η φωτογραφία αυτή λοιπόν προέρχεται από την "Παγκόσμια Ημέρα Χωρίς Αμάξι", που ήταν στις 22 Σεπτεμβρίου. Στα πλαίσια της ημέρας αυτής είχε αποφασιστεί από τον δήμο Αθηναίων το εξής: η Πανεπιστημίου να πεζοδρομηθεί, και για μια μέρα να είναι ελεύθερη η πρόσβαση σε όλους τους κατοίκους της Αθήνας και μη. Κατά την διάρκεια εκείνης της ημέρας έλαβαν τόπο στην Πανεπιστημίου πολλές εκδηλώσεις, στις οποίες θα αναφερθούμε παρακάτω.

Εμείς λοιπόν κατευθυνόμασταν προς την Μαθηματική Εταιρεία, όπου παραδίδονται μαθήματα ( σε αυτό θα αναφερθώ στο τέλος). Κατεβήκαμε στο σταθμό μετρό Σύνταγμα και πήραμε τον δρόμο για την Πανεπιστημίου (η Μαθηματική Εταιρεία βρίσκεται στη διεύθυνση Πανεπιστημίου 34). Όμως μας περίμενε η εξής έκπληξη: η Πανεπιστημίου ήταν άδεια από αυτοκίνητα. Κάποιοι γκραφιτάδες στην αρχή της οδού είχαν αναλάβει την διακόσμηση κάποιων μουντών αθηναϊκών λεωφορείων, με μεγάλη επιτυχία. Παρακάτω, είχε στηθεί ένα γήπεδο μπάσκετ,στην μέση του δρόμου, και μια πίστα σκέιτμπορντ , σχεδόν άδειες μέχρι στιγμής (εξάλλου ήμασταν στην Αθήνα στις δέκα το πρωί), και πιο κάτω ακουγόταν μια τζαζ συναυλία, που ταίριαζε εξαιρετικά στο κλίμα της (ήσυχης) Πανεπιστημίου. Μας παρέσυρε σε ένα ταξίδι μαγικό, σε μια Αθήνα ονειρεμένη, όπου παιδιά έπαιζαν στην μέση του δρόμου, νέα οδηγούσαν ποδήλατα χωρίς να φοβούνται τα αμάξια, και οι μεγαλύτεροι απολάμβαναν το κλίμα αυτό της χαράς, της ησυχίας και της ξεγνοιασιάς. Οι άνθρωποι ερχόντουσαν πιο κοντά ο ένας στον άλλο και οι καρδιές ζεσταίνονταν. Όλα ήταν υπέροχα, και το τζαζ σάουντρακ της πόλης απλά μαγευτικό. Είχα μείνει άναυδος.

Δυστυχώς την συναυλία δεν την προλάβαμε, γιατί κάναμε μαθηματικά (μη βιάζεστε είπα! θα σας πω μετά για αυτό!). Αλλά ακούγαμε την μουσική. Καλό και αυτό. Μετά που βγήκαμε όμως μας περίμεναν νέες εκπλήξεις: η Πανεπιστημίου ήταν γεμάτη με κόσμο, κάθε ηλικίας, με καλλιτέχνες κάθε είδους, μουσικούς, ζωγράφους, αλλά και ξυλοπόδαρους, και φυσικά η πίστα σκέιτμπορντ και το γήπεδο μπάσκετ ήταν γεμάτα. Και φυσικά ποδήλατα, πολλά ποδήλατα! Χαζέψαμε ώρα πολλή και μετά πήγαμε πίσω στα σπιτάκια μας!!


Έτσι ήταν η μέρα μας αυτή, μια μέρα σε μια ονειρεμένη Αθήνα. Σχεδόν ονειρεμένη. Γιατί όπως πάντα, η καταθλιπτική Αθήνα προσπάθησε να εισχωρήσει σε αυτό το όνειρο. Με ποιον τρόπο; Με την ανάδειξη μιας από τις σκοτεινότερες πλευρές της αθηναϊκής ζωής, τους άστεγους. Ένας άστεγος ζητιάνευε στον δρόμο κάθε 10 μέτρα. Η κατάσταση φαίνεται απελπιστική και για αυτούς και για εκατοντάδες άλλους, που ζουν μέσα στην φτώχεια και τα βάσανα, μέσα στην άσχημη πλευρά της Αθήνας. Ελπίζω του χρόνου να λείπει αυτή η εικόνα, αν και δεν το νομίζω.

Η ημέρα αυτή λοιπόν λειτούργησε θετικά σε πολλούς τομείς: ευαισθητοποίησε τους πολίτες σε θέματα περιβάλλοντος (ημέρα χωρίς αμάξια; σας λέει κάτι;;), σε θέματα κοινωνικά και σε θέματα πολιτιστικά. Και φυσικά, όσοι βρεθήκαμε εκεί θα την θυμόμαστε για ποοοοοολλά χρόνια!! Αυτοί που δεν παρεβρεθήκαν, ενώ είχαν την ευκαιρία....... απλά έχασαν!!

Και του χρόνου λοιπόν, και αυτή τη φορά ολόκληρη η Αθήνα!!!

Τα λέμε λίαν συντόμως!!

Υ.Γ. Επιτέλους, με ζαλίσατε! Θα σας πω για την Μαθηματική Εταιρεία. Κάθε Σάββατο διοργανώνει μαθήματα μαθηματικών για εξάσκηση των μαθηματικών μυαλών! Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να δει το πρόγραμμα στην ιστοσελίδα http://www.hms.gr/node/604. Καλή Διασκέδαση!!

Λύκειο : Μια καινούργια πονεμένη Ιστορία με πολλές Κατευθύνσεις!!

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες (όσοι πιστοί έχετε απομείνει πια!)

Δεν είναι τυχαίο που τόσο καιρό οι αναρτήσεις ρέουν με το σταγονόμετρο. Μα φυσικά, μόνο τυχαίο δεν θα μπορούσε να είναι. Αλλά, ποιος είναι ο λόγος; Μήπως σκεφτόμασταν καινούργια θέματα να ασχοληθούμε στο μπλόγκ; Μάλλον ελάχιστα. Μήπως βρεθήκαμε κατά μια διαβολική σύμπτωση σε έναν τόπο όπου δεν υπάρχει Διαδίκτυο (αν υπάρχει τέτοια πια) ; Απίθανο. Ο λόγος είναι ένας.

Αρχίσαμε το Λύκειο.

Όντας πτωτολυκειάκια φέτος βιώσαμε πρόσωπο με πρόσωπο την ξακουστή " λυκειακή υποτονία". Και παραλίγο να μας επηρεάσει. Δεν τα κατάφερε. Η αλήθεια είναι πως η πρώτη συνάντηση μας με το Λύκειο είχε το προαναφερθέν χαρακτηριστικό: ενώ εμείς ερχόμασταν γεμάτοι ενέργεια από το γυμνάσιο, συναντήσαμε τα λυκειόπαιδα - βετεράνους, τα οποία, λόγω της κούρασης από τα φροντιστήρια (πολλά παιδιά είχαν αρχίσει από το καλοκαίρι), ή λόγω της ανησυχίας για το τι θα επερχόταν (βλέπε Πανελλαδικές), δεν έχουν πια διάθεση μέσα τους. Έχουν στερηθεί της  ενέργειας που είναι αναγκαία για την δημιουργικότητα, την ενεργητικότητα και την δραστηριοποίηση. Πρωτεύον θέμα αποτελούν τα φροντιστήρια. Δυστυχώς.

Έτσι επιβεβαιώσαμε τον μύθο αυτό. Και φυσικά η επιβεβαίωση αυτή αποτελούσε για εμάς στην αρχή απόδειξη της υστέρησης του Λυκείου μπροστά στο Γυμνάσιο: καθηγητές που βαριούνται, αδιάφοροι μαθητές, λίγες εκδρομές, και καμιά κατάληψη άμα λάχει. Φυσικά τώρα, τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη, πολλά από αυτά έχουν καταρριφθεί. Οι καθηγητές φαίνονται πρόθυμοι να μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε τα μαθήματα και την ζωή περισσότερο. Είναι επίσης πρόθυμοι να μας συνοδεύουν στις εκδρομές (χεχεχε). Και η κατάληψη, ενώ πριν ολίγες ημέρες παρολίγον να εκδηλωθεί ένα τέτοιο κίνημα - σχολικό πραξικόπημα, τελικά αποφεύχθηκε από τους ίδιους τους μαθητές (της Α' κυρίως, γιατί, όπως είπαμε, η Β' και η Γ' έχουν το σύνδρομο της οξείας τεμπελίτιδος).

Τελικά δεν είναι όλα όπως φαίνονται. 

Το Λύκειο τελικά πιστεύω πως δεν θα είναι μια εντελώς βάναυση εμπειρία, όπως νομίζαμε μέχρι τώρα. Θα μας βοηθήσει ελπίζω να αποκτήσουμε μια πιο σφαιρική άποψη όχι μόνο της επιστήμης που σκοπεύουνε να εξασκήσουμε, αλλά και εφόδια ζωής. Χρειάζεται δύναμη, θέληση και υπομονή σε αυτόν τον τομέα της εκπαίδευσης. Και προ πάντων όλων, δραστηριοποίηση. Αυτή είναι η λέξη κλειδί, η οποία όμως πολλές φορές γίνεται έρμαιο των φροντιστηρίων και της ψυχοκαταναγκαστικής εκπαίδευσης. 

Φυσικά, αυτές είναι μόνο κάποιες από τις πρώτες εντυπώσεις μου από το λύκειο. Ελπίζω ότι σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες, αλλά μέχρι τότε, θα τα λέμε και με άλλα πολλά θέματα (χεχεχε, τι σας ετοιμάζω πουλάκια μου....)

Αφιέρωμα: Ολυμπιακοί Αγώνες 2012 - Αναδρομές !!!!!!!!!!!!!!!

   Αχ....! Ολυμπιακοί Αγώνες ! Έπειτα από 4 χρόνια αναμονής, τώρα μόλις βρισκόμαστε αμέσως μετά από την 30η διοργάνωση αυτού του σημαντικότατου για όλη την ανθρωπότητα γεγονός, το οποίο έχει ως στόχο την ένωση όλων των εθνών και την επίτευξη της ειρήνης σε όλο τον κόσμο.... όπως δηλαδή το είχε φανταστεί ο Πιέρ ντε Κουπερτέν το 1896. Παρακάτω θα κάνω μια γενική επισκόπηση των όσων έχουν συμβεί μέχρι στιγμής, καθώς και μια σύντομη  αναδρομή στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, για να... μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι! Άλλωστε, αν δεν τα κάνουμε αυτά τα αφιερώματα σε τέτοια σημαντικά γεγονότα, και μάλιστα με τόσο σημαντικό αντίκτυπο στην ελληνική ιστορία.... πότε θα τα κάναμε;;;

Ας αρχίσουμε με μια αναδρομή: Οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν στην Ολυμπία. Γνωστόν. Όμως πότε; Σύμφωνα με πηγές, το 776 π.Χ. Σίγουρα  αγώνες γίνονταν εκεί και νωρίτερα, όχι όμως ολυμπιακοί. Ένα είναι σίγουρο: στην αρχή  δεν αποτελούσαν ένα πανελλήνιο γεγονός, αλλά μάλλον ένα τοπικό δρώμενο της Ηλείας , με θρησκευτική σημασία (γίνονταν προς τιμήν του μυθικού βασιλιά Πέλοπα), και ένα μόνο αγώνισμα, την αρματοδρομία. Το 776 π.Χ. όμως κάτι άλλαξε. Ο τότε βασιλιάς της Ηλείας Ίφιτος  είχε μια παράτολμη ιδέα: να αναδιοργανώσει τους αγώνες και να τους μετατρέψει σε "ιερούς" πανελληνίους αγώνες, προς τιμήν του Ολύμπιου Δία, καθώς στην Ολυμπία βρισκόταν ο περίφημος ναός του. Με αυτήν την πρόφαση ζήτησε από τους πολεμίους της, Σπάρτη και Πίσσα, την πασίγνωστη "ιερή εκεχειρία", δηλαδή τον σταματημό του πολέμου για την ειρηνική διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων. Το σχέδιο του "πονηρούλη" Ίφιτου πέτυχε: η ειρήνη συνάχθηκε, οι αγώνες διοργανώθηκαν με απόλυτη επιτυχία, και ας αποτελούνταν από μόνο ένα άθλημα, τον δρόμο σταδίου (που αντικατέστησε τις αρματοδρομίες), αλλά, το κυριότερο, άφησε μια κληρονομιά χιλιάδων ετών στον παγκόσμιο πολιτισμό.
  Μετά όμως από την χρονιά - ορόσημο αυτή, το γεγονός αυτό άρχισε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις. Άρχισαν να συμμετέχουν περισσότερες πόλεις, περισσότερα αθλήματα, περισσότερη φήμη. Διοργανώθηκαν το σωματείο των ελλανοδικών, ειδικές τελετές, αγώνες κηρύκων,  ποιητών, χωρίς, παρόλα αυτά, να αλλάζει η κεντρική ιδέα των Αγώνων: παύση της βίας, αρχή της του σώματος αθλοπαιδείας (χεχε, δικό μου λογοπαίγνιο, μην το αναζητήσετε). Και φυσικά, η ευγενής άμιλλα, το πνεύμα του ειρηνικού και δίκαιου συναγωνισμού, ο οποίος δεν προσφέρει υλικά πλούτη ( όπως ο σημερινός), αλλά μόνο ένα στεφάνι ελιάς, το οποίο όμως στιγμάτιζε ενδόξως τους αθλητές για αιώνες αργότερα.
  Το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων άντεξε φυσικά στον χρόνο. Πάνω από 200 Ολυμπιάδες διοργανώθηκαν μέχρι το 393 μ.Χ., όπου ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος τους απαγόρευσε, λόγω της σαφούς παγανιστικής σημασίας τους. Δυστυχώς, μαζί με τις παγανιστικές πρακτικές, χάθηκε και το Ολυμπιακό Πνεύμα..... 
   Για πάντα; Όχι βέβαια. Στην Ελλάδα έμελλε να ξαναεμφανιστεί, όταν, στα μέσα του 19ου αιώνα ανακαλύφθηκαν τα ερείπια  της Α. Ολυμπίας. Το ενδιαφέρον ήταν αμέσως μεγάλο παγκοσμίως. Πρώτος ο Έλληνας λόγιος Μηνάς Μηνωίδης πρότεινε την αναβίωση τους. Το θέμα επί σκηνής το έφερε, παρόλα αυτά, στο προσκήνιο ο Γάλλος βαρώνος Πιέρ ντε Κουπερτέν, όταν παρατήρησε τόσο την έλλειψη αθλητικής διαπαιδαγώγησις των νέων όσο και την ανάγκη για ομόνοια μεταξύ των εθνών. Παρουσίασε τις ιδέες του στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης, σε διεθνές κοινό, και τότε έγινε η έκρηξη: οι ιδέες του έγιναν με χαρά ευπρόσδεκτες, δημιουργήθηκε η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, και αποφασίστηκε η Αθήνα ως η πόλη αναβίωσης για το έτος 1896 παρακαλώ... Τα υπόλοιπα είναι γνωστά, ή μήπως όχι;



Το όραμα του Κουπερτέν για παγκόσμια ειρήνη πραγματοποιήθηκε;;; ΒΛΕΠΕ Παγκόσμιοι Πόλεμοι. Για ευγενή άμιλλα και άθληση των νέων;;; ΒΛΕΠΕ Ντόπινγκ. Φέτος όμως; Η ειρήνη πλησίασε;; Θα αποφασίσετε μόνοι σας με τα παρακάτω.


Εδώ περνάμε στην φετινή Ολυμπιάδα.

Η 30η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων είχε και αυτή τα προβληματάκια της στην αρχή. Πόσοι αθλητές αποκλείστηκαν για ρατσιστική συμπεριφορά (και όχι μόνο η γνωστή και ονόματα-δεν-λέμε); Πόσοι πιάστηκαν για ντόμπινγκ;;; (Μην με ρωτάτε, δεν τους μέτρησα.)
 Λογικό βέβαια να έχουμε προβλήματα. Δεν ήμαστε και αρχαίοι Έλληνες "εκεχειρία-πάνω-από-όλα" (δυστυχώς). Αλλά το φετινό κλίμα των Ολυμπιακών Αγώνων και γενικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες νομίζω ότι έκαναν μια προσπάθεια να φέρουν τους πολιτισμούς κοντά, κάτι που φάνηκε από τις τελετές Έναρξης - Λήξης. Χωρίς βέβαια να εννοώ ότι οι άλλοι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν το προσπάθησαν και, ενίοτε, κατάφεραν, αλλά οι Άγγλοι έκαναν κάτι, κατά την γνώμη μου, πανέξυπνο: μετέτρεψαν την έλλειψη ιστορίας, την αδυναμία τους , σε δύο τελετές που μιλούσαν τις παγκόσμιες γλώσσες: την μουσική, την εικόνα, τα συναισθήματα, το χιούμορ (Βλέπε, βουβό χιούμορ του Ρόουαν Άτκινσον), αλλά και ασχολιόντουσαν με επίκαιρα θέματα, όπως τα social media. Και όλα αυτά, σε αγγλικό πακέτο, με ένα άγγιγμα Αγγλίας. Πανέξυπνο, και ας έσπευσε ο ελληνικός τύπος να κακολογήσει κάθε στιγμή και λεπτό των τελετών (μάλλον περισσότερο ως εκδίκηση στην άσχημη κριτική των Άγγλων για τους δικούς μας Ολυμπιακούς, αλλά έτσι δεν έδειξαν ίχνος πολιτισμού και υπέπεσαν στην ίδια κατάσταση! Αφήστε που οι δικές μας τελετές είχαν τελείως διαφορετικό στυλ- περισσότερο ιστορικό και καλλιτεχνικό- οπότε πώς να τις συγκρίνεις;). Το ίδιο έξυπνος ήταν ο "βωμός", τα ειρηνικά τραγούδια ( στιλ Τζόν Λέννον) και πολλές άλλες στιγμές, και ακόμα και αν υπήρχαν στιγμές που δεν μου άρεσαν, έτσι είναι η Αγγλία: ή την αποδέχεσαι ή χάνεις όλες τις καλές πλευρές της. Η ίδια λογική δηλαδή με την Ελλάδα!!


Αλλά όχι μόνο οι τελετές Έναρξης/Λήξης ήταν ένας θρίαμβος για την ειρήνη, αλλά και οι ίδιοι οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Φέτος υπήρξαν πολλές στιγμές εντελώς ανθρώπινες, όπως η πρώτη στα χρονικά συμμετοχή ανάπηρου ανθρώπου (ο Πιστόριους, που αποδείχθηκε ισάξιος με πολλούς αντιπάλους του), αλλά και οι πανανθρώπινες στιγμές που οι Ολυμπιονίκες δάκρυζαν από χαρά και ευχαριστούσαν όλους όσους τους στήριξαν στην ζωή τους. 

Τέλος, ειδική μνεία αξίζει σε ΌΛΟΥΣ τους Έλληνες αθλητές, οι οποίοι κατάφεραν και ξεπέρασαν τα ανθρώπινα όρια και έβγαλαν την πατρίδα μας ασπροπρόσωποι και περήφανοι καθώς έβγαιναν πρώτοι στην τελετή λήξης. Οι Έλληνες αθλητές φέτος αποτέλεσαν υπόδειγμα ευγενούς άμιλλας και θέλησης, γι' αυτό και πάλι ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ σε ΟΛΟΥΣ τους, ανεξαρτήτως θέσης ή μεταλλείου. 




Όμως, πριν τελειώσουμε, κάτι που μου διέφυγε. Παρόλο το χαρμόσυνο κλίμα των φετινών Ολυμπιακών, υπήρξε ένα γεγονός που θεώρησα απαράδεκτο. Κατά την διάρκεια των Αγώνων, διάβασα για νέες μάχες στη Συρία, για την ακρίβεια για την εισβολή κυβερνητικών στρατευμάτων σε ένα φρούριο των επαναστατών . Ενώ όλος ο κόσμος γιόρταζε την ειρήνη, κάποιες μάνες μάλλον έκλαιγαν για τα παιδιά τους. ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. Κανείς δεν έχει αυτό το δίκαιο γενικά, πόσο μάλλον σε μια τέτοια προσπάθεια ειρήνης όπως είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες. ΚΑΝΕΙΣ.

Κλείνω λοιπόν αυτήν την ανάρτηση- αφιέρωμα στους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και στο τι αντιπροσωπεύουν γενικά. Ελπίζω, διαβάζοντας την, να αναρωτηθείτε κατά πόσο ο κόσμος είναι έτοιμος για πραγματική ειρήνη, και πώς θα μπορούσαμε να πετύχουμε κάτι τέτοιο στην ζωή μας, με ή χωρίς Ολυμπιακούς Αγώνες. Γιατί βασικό βήμα είναι να αλλάξουν πρώτα οι άνθρωποι, και μετά θα έρθει η ειρήνη.


  Και πάλι ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ σε όλη την ελληνική αποστολή!!! Επόμενη ανάρτηση: ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ!!!!

Βία - η νέα τάση ψυχαγωγίας!

Αλόχα φίλοι και φίλες!
Έχουν περάσει κανα τριάρι μήνες από την τελευταία φορά που "τα είπαμε" και ένιωθα την μεγάλη ανάγκη να μιλήσω για κάποια πράγματα που με απασχολούν αυτό τον καιρό πολύ..

Λοιπόν..

Κατ'αρχήν οι περισσότεροι θα έχετε ακούσει για την κακοποίηση και έπειτα τραυματισμό της 15χρονης Μυρτώς στην Πάρο....

Τελικά ο δράστης πιάστηκε και όλα είναι καλά.

Εμ..τι; Καλά; Λάθος λάθος.. μόνο η ικανοποίηση των γονιών της Μυρτώς ...αλλά η ίδια η Μυρτώ που βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση; Δεν νομίζω να είναι καλά.. Ούτε ο δράστης θα είναι καλά που απ'ότι έμαθα είναι Πακιστανός.. καλά το θέμα δεν είναι ότι είναι Πακιστανός.. θα μπορούσε κάλλιστα να το κάνει αυτό και ένας ιδιόρρυθμος Έλληνας που του έχει στρίψει... Αλλά τέλος πάντων τι να πεις...

Ααααα ναι τώρα που το θυμήθηκα τα μάθατε και τα άλλα νέα; Ένας 32χρονος (κάπου στα 30 ήταν δεν θυμάμαι καλά) πυροβόλησε έναν 16χρονο αφού τσακώθηκαν για μια θέση πάρκινγκ! Δηλαδή Jesus!Εκτός και αν ήταν κανά κακομαθημένο και του μίλησε αγενέστατα.. αλλά και πάλι δεν είναι σωστό... για φανταστείτε:

32χρονος: Εεε μου πήρες την θέση! :@

16χρονος: Άι στο %$#$&^%!

32χρονος: Ααα έτσι είσαι μαλ%&*; Φάε μια σφαίρα να μάθεις!

Ντροπή τι να πω! Καλά εγώ από αυτά ένα συμπέρασμα έβγαλα: να έχετε (όπου και αν είστε) τα μάτια σας 14 γιατί οι καιροί έχουν αγριέψει και οι τρελοί έχουν αυξηθεί! Προσέχετε μην μπλέκεστε σε φασαρίες με ανθρώπους που δεν γνωρίζετε γιατί δεν ξέρετε πότε θα του στρίψει του αλλουνού!Να φυλάγεστε όσο το δυνατόν περισσότερο! Θέλει προσοχή- όχι φόβο!

Αυτά για την ώρα,

Σάντρα

Υ.Γ. Περιμένω να βγάλετε και τα δικά σας συμπεράσματα!

Έργα και Ημέραι του Αλέξη Γρηγορόπουλου: Η σημασία μιας στιγμής

 Μια απλή στιγμή χρειάστηκε για να γίνει αυτό που έμελλε να προκαλέσει αντιδράσεις πανελληνίως, αλλά και παγκοσμίως. Η επέτειος ήταν λίγες ημέρες νωρίτερα. 6 Δεκεμβρίου. Ένα παιδί βρίσκεται μαζί με την παρέα του στα Εξάρχεια. Ήταν συνομήλικος με εμάς. Γ' Γυμνασίου. Το όνομα του: Αλέξης Γρηγορόπουλος.
   Όμως αν θυμάστε τότε ήταν μια περίοδος αναταράξεων στην Αθήνα, οπότε μόνο η ύπαρξη μιας τέτοιας παρέας σε ένα τέτοιο κακόφημο μέρος θεωρούταν ύποπτη. Και τότε είναι που αρχίζουν τα γεγονότα, που σε όλους μας πάνω-κάτω γνωστά είναι (ή μήπως πραγματικά όχι;) Αντικρουόμενες απόψεις μαρτύρων έκαναν την κατάσταση πιο δύσκολη. Και τότε "η πεταλούδα φταρνίστηκε" (θεωρία του χάους: το πιο ασήμαντο πράγμα μπορεί να προκαλέσει τεράστιες εξελίξεις) και ένα πλήθος νέων ,και όχι μόνο, αντέδρασε στο γεγονός, άλλοι με τρόπο ο οποίος αναδείκνυε την πραγματική σημασία του γεγονότος και άλλοι με τρόπο ασεβή προς αυτήν την σημασία, όπως οι ποικίλες καταστροφές που πραγματοποιήθηκαν  μετέπειτα στο κέντρο της Αθήνας.


Όμως η αλήθεια είναι πως έχω αμφιβολίες για την πραγματική έκβαση του γεγονότος. Ότι και πραγματικά να έγινε, και οι δύο οικογένειες είχαν απώλειες: η οικογένεια του Αλέξη έχασε ένα παιδί, ενώ η οικογένεια του αστυνομικού έχασε ολόκληρη την κοινωνική ζωή της,τα παιδιά του θα έχουν πάντα την ετικέτα των "παιδιών του εν ψυχρώ δολοφόνου", και οι τύψεις του θα είναι αιώνιες.


Αυτό που αξίζει λοιπόν περισσότερο να θυμόμαστε από όλο αυτό το λυπηρό γεγονός είναι το μήνυμα που καταστάσεις όπως αυτή μας δίνουν, η σημασία της στιγμής δηλαδή που ανέφερα νωρίτερα. Ποια είναι αυτή; Ότι η νεολαία καταπιέζεται και "σπάστε τα όλα!" που πολλοί λένε; Ότι οι ενήλικες είναι διεφθαρμένοι; Όχι, κατά την άποψη μου. Αυτά είναι μάλλον δικαιολογίες για να συγκαλύψουν το γεγονός ότι και εμείς, οι νέοι, μάλλον δεν έχουμε καταλάβει το νόημα και ρίχνουμε την ευθύνη αποκλειστικά στους άλλους, χωρίς να σημαίνει ότι οι κατηγορίες δεν ισχύουν σε κάποιες περιπτώσεις. Αν όμως το καλοσκεφτούμε το θέμα, βλέπουμε πίσω από όλο αυτό το θέμα να κρύβεται το νόημα της εκτίμησης της ζωής. Της εκτίμησης όλων αυτών που μας κάνουν ανθρώπους: την ανθρωπιά, την αγάπη, την συμπόνοια. Την εκτίμηση προς τον συνάνθρωπο. Πράγματα που ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά πρέπει να προσθέσει ή να αυξήσει στην  ψυχή του. Όμως, όταν ο καθένας σκέφτεται την καλοπέραση, το κέρδος και την εκμετάλλευση, ιδού το αποτέλεσμα. 


Έτσι εμείς, ως οι νέα γενιά, ας θυμόμαστε τι είναι πραγματικά η ζωή, και ας την εκτιμούμε. Μόνο με προσωπική προσπάθεια από τον καθένα μας μπορεί ο κόσμος να γίνει ένα καλύτερο μέρος για όλους.

Τα Νέα των 8...

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες! Αποφάσισα πως, από σήμερα, όποτε η επικαιρότητα παρουσιάζει εξελίξεις αλλά ο χρόνος είναι λίγος, να κάνω μια γενική ανασκόπηση, Τα Νέα των 8 τα αποκαλούμενα, και φυσικά δεν θα μοιάζουν καθόλου στα απαισιόδοξα, καταστροφολογικά, άτονα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης, που μας κάνουν πλύση εγκεφάλου καθημερινά. Γι' αυτό άλλωστε δεν βλέπω σχεδόν καθόλου τηλεόραση. Δεν θέλω να χαραμίσω την ζωή μου.


Αρχικά η Ελλάδα προχώρησε στην συμφωνία ενός ακόμη δανείου, ωραία μεταμφιεσμένου κάτω από το όνομα "πακέτο στήριξης". Ούτε Απόκριες να 'τανε! (χαχαχα) Κατά την ταπεινή μου γνώμη λοιπόν τα συνεχή δάνεια δεν θα μας κάνουν καθόλου καλό ως οικονομία, γιατί αντί να προσφέρουν στήριξη μάλλον όλο και πιο πολύ μας θάβουν κάτω από το χρέος. Να δείτε που η χρεοκοπία είναι προ των πυλών. Γιατί όταν το κράτος δεν έχει χρήματα,από που θα πάρει; Από τον λαό. Και άμα πάρει τα χρήματα από τον λαό, πως θα ζήσει ο λαός; Ειδικά μάλιστα άμα σκεφτούμε πως αυτός αποτελεί την βάση της οικονομίας της χώρας! Τέλος πάντων, αυτή είναι μια μεγάλη ιστορία που τελειωμό δεν έχει,πως να την αναλύσω εγώ λοιπόν; 10.000 σελίδες θα χρειαζόμουν.

Ο προαναφερόμενος λαός όμως έχει ήδη αρχίσει να αντιδράει. Οι απεργίες έχουν γίνει υπόθεση ρουτίνας. Οι διαδηλώσεις διαδέχονται η μια την άλλη. Οι αγανακτισμένοι πήραν πάλι μπρος, αλλά μαζί τους και τα ΜΑΤ. Πάλι βία και χημικά, ο προστάτης των Ελλήνων. Και σου λένε μετά ότι έχουμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Μάλλον για ΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ το βλέπω εγώ (χαχαχα).Πάντως, σύμφωνα με τον θεσμό της δημοκρατίας, ο καθένας έχει ελευθερία λόγου  (χαχαχα και πάλι! Τι ανέκδοτα λέω σήμερα!) Αποτέλεσμα; Μπροστά στα μάτια σας...


Αλλά αυτόν τον καιρό βλέπουμε και τους μιμητές Αμερικάνους να έχουν κάνει μια πρωτοφανή κίνηση στα χρονικά. Μάλιστα, όπως μάλλον θα ακούσατε έχουν καταλάβει την Wall Street, τον κυρίαρχο του κόσμου, το βασίλειο του χρήματος. Ξύπνησαν λοιπόν και οι Αμερικάνοι. Και ονόμασαν το κίνημα "Occupy Wall Street". Βλέποντας και κάνοντας λοιπόν.


Και τώρα ας πάμε στον  Στιβ Τζομπς, όπου απεβίωσε προ λίγων ημερών. Θα πω απλά ένα πράγμα:έγραψε ιστορία γιατί  ήταν πρωτοποριακός: ήταν απλός, γεμάτος ιδέες, πείσμα , δημιουργικότητα και τελειομανία. Το τέλειο πακέτο.


Τέλος, ας μιλήσουμε λίγο για δύο τρία πράγματα του μπλόγκ μας. Πρώτον, στο τέλος του μήνα διεξάγεται ο μαθητικός μαθηματικός (τι είπα ο μπαγάσας!) διαγωνισμός "Θαλής", οπότε θα κάνω κάποιες αναρτήσεις με μαθηματικά. Επίσης, καθώς σε δύο ημέρες θα επισκεφτούμε τον Μαραθώνα, να περιμένετε μια ωραία ανάρτηση! Και, στα μέσα του μήνα θα ανακοινωθούν, έπειτα από ψηφοφορία οι 20 καλύτεροι Djs του κόσμου!Ως φαν της ηλεκτρικής μουσικής, ανυπομονώ! Θα είναι τιμή μου να δημοσιεύσω τα αποτελέσματα!


Και εδώ τελείωσαν τα νέα των 8. Ακολουθεί το δελτίο του καιρού και μετά η ταινία "Ύπνος". με πρωταγωνιστή κάποιον Μορφέα...

Πίσω στα θρανία με μια νέα ανάρτηση!!

Γεια σε όλους,
Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να ευχηθώ καλή αρχή στο σχολείο!! 
Τα σχολεία άνοιξαν βέβαια αλλά δυστυχώς με πολλές ελλείψεις...
π.χ. τα βιβλία λείπουν...οπότε πως υποτίθεται ότι εμείς οι μαθητές θα κάνουμε μάθημα; Με φωτοτυπίες πολύ πιθανόν.. ή ακόμα και με υπολογιστές!
Επιπλέον είναι πιθανό οι τάξεις να αποτελούνται από 28 με 30 μαθητές! Δηλαδή κάτι όπως παλιά που ήταν 40 με 50 άτομα σε μία τάξη άρα αυτό σημαίνει ένα μάθημα μέτριο...οι μαθητές δεν θα μπορούν να μάθουν και πολλά γιατί ο ένας θα χαζεύει από εδώ, ο άλλος δεν θα προσέχει.. άσ'τα να πάνε!! Αυτό θα είναι και δύσκολο για τους καθηγητές γιατί δεν θα μπορεί να κάνει ένα σωστό μάθημα!
Άλλο ένα κακό είναι ότι υπάρχουν πολλές ελλείψεις καθηγητών. Πολλά παιδιά  δεν θα έχουν καθηγητές γιατί ένα τεράστιο ποσοστό πήρε σύνταξη!!! Απίστευτο; Και όμως αληθινό!!
Τέλος το κράτος δεν χρηματοδοτεί τα σχολεία πια ώστε να μπορέσουν να πληρώσουν τις βασικές τους ανάγκες...π.χ. νερό,θέρμανση (ειδικά θέρμανση που τώρα κοστίζει τα μαλλιά της κεφαλής μας..)
Τέλος πάντων μια χρονιά είναι ..θα περάσει και αυτή τι να κάνουμε!!


Οπότε τα λέμε για την ώρα ...να περνάτε καλά !
Σάντρα!

Greeklish: μια μεγάλη απειλή για την Ελληνική γλώσσα

Γεια χαρά παιδιά είμαι ο Big Dami και σαν πρώτη ανάρτηση θα ήθελα να σας μιλήσω για τα greeklish, τα οποία τα τελευταία 3-4 χρόνια (νομίζω) έχει γίνει μόδα και απειλεί έμμεσα τα ελληνικά, τα οποία είναι τα μόνα που μας έχουν μείνει για να ήμαστε περήφανοι.Μα πριν πάμε να σας μιλήσω (ή καλύτερα να σας γράψω) για το πως μπορούν να "βλάψουν"την ελληνική γλώσσα και τον τρόπο αντιμετώπισης , πρώτα να σας γράψω για το τι είναι τα greeklish.Tα greeklish είναι το να γράφει κάποιος με λατινικούς χαρακτήρες (αγγλικά γράμματα δηλαδή).Αυτή η μόδα(κάποιοι το θεωρούν και μαγκιά) "σκοτώνει" την ελληνική γλώσσα μέρα με τη μέρα γιατί όταν πληκτρολογούμε greeklish (βάζω και των εαυτό μου μέσα) ξεχνάμε την ελληνική γλώσσα και μαθαίνουμε τη γλώσσα των greeklish.Βέβαια θα μου πείτε εμείς οι μαθητές και μαθήτριες έχουμε το σχολείο και γράφουμε και ελληνικά,αλλά θα το έχουμε συνέχεια το σχολείο; όχι βέβαια και άμα συνεχίσουμε αυτή τη μόδα θα ακολουθήσουν και άλλες γενιές και έτσι "αντίο" ελληνική γλώσσα.Όμως υπάρχει λύση: ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΜΕ GREEKLISH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.

Επίζώ να σας φανούν χρήσιμες οι συμβουλές μου.

Σας χαιρετάω και τα λέμε στην επόμενη ανάρτηση μου.

Ένα βίντεο για τα greeklish από τους ραδιο αρβύλα

Υ.Γ.: ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :-)

Παιδική Βία

Γεια σας!Ονομάζομαι viky.kk και είναι η πρώτη φορά που σας γράφω.Ας μιλήσουμε για τα την κακοποίηση ανήλικων παιδιών!Πριν λίγο καιρό άκουσα αυτήν την ιστορία και σκέφτηκα να σας γράψω!

Λέει ένα παιδάκι στη μητέρα του :

''Μανούλα ζωγράφισα με το κραγιόν σου στο σεντόνι!''

Νευριασμένη η μητέρα χτυπάει το παιδάκι της μέχρι αναισθησίας. Μετανιωμένη γι'αυτό που έκανε, παρακαλά τι παιδάκι της να ανοίξει τα ματάκια του. Όμως πολύ αργά ..........η μικρή καρδούλα είχε σταματήσει να χτυπά.........και πάνω στο σεντόνι το παιδάκι είχε γράψει:

''ΜΑΝΟΥΛΑ Σ'ΑΓΑΠΩ !!!!''

Αυτό το κειμενάκι γράφτηκε για να σταματήσει την παιδική βία!!!Κάθε μέρα πάρα πολλά παιδιά κάτω των 5 ετών κακοποιούνται ανελέητα, κάτι που δεν είναι καθόλου σωστό!Ξέρω ότι πολλοί είστε κατά της κακοποίησης μικρών παιδιών αλλά και παιδιών της ηλικίας μας.Οπότε δεν έχετε παρά να μιλήσετε σε όλο τον κόσμο για αυτή την ιστορία από twitter μέχρι facebook αλλά και στα δικά σας blogs! Απλά κάντε copy και paste και γράψτε την όπου αλλού μπορείτε!

Από τη Viky.kk