Πίσω καλοκαίρι, μπρος σχολεία!

Πρώτη μέρα στα σχολεία, και όπως συνηθίζεται η καθηγήτρια, εννοώ, δασκάλα, μας έβαλε να γράψουμε μια έκθεση για το πώς περάσαμε το καλοκαίρι μας. Εγώ, ο μικρός ######, κάθισα και, αφού έφαγα δυο μπούφλες από τη μαμά μου επειδή δε ήθελα να την γράψω ("Μα ούτε ο Κωστάκης θα την κάνει!!!!"), έγραψα τα παρακάτω:

                         Το Καλοκαίρι μου
                                                του ##### ####$% (ουπς, αυτό ξέφυγε)


Το καλοκαίρι μου φέτος ξεκίνησε πιο αργά, γιατί "έτσι έπρεπε" είπε ο υπουργός της παιδείας. Αμέσως μόλις έκλεισε το σχολείο πήγα στην θάλασσα με τους φίλους μου και περάσαμε τέλεια. Παίξαμε μπάλα και πετύχαμε μια γιαγιά στο κεφάλι και αυτή έπεσε κάτω και γελάσαμε πολύ. Κολυμπούσαμε και παλεύαμε κάτω από το νερό και κρατούσαμε τον άλλο μέχρι να αλλάξει το χρώμα του. Μετά έβγαζε και αυτός το κεφάλι και όταν ξαναέπαιρνε το χρώμα του βάζαμε όλοι τα γέλια. Και μετά μόλις γυρίσαμε σπίτια είμασταν όλοι κόκκινοι και κανονίζαμε την επόμενη μέρα να παίξουμε τους Ινδιάνους.
 Όμως την επόμενη μέρα δεν έπαιξα τους Ινδιάνους με τους φίλους μου. Άλλωστε δε θα μπορούσαμε γιατί ξεφλουδίσαμε όλοι και θα ήμασταν μια φυλή με ξεφλουδισμένους Ινδιάνους, και οι κανονικοί κόκκινοι Ινδιάνοι θα μας σνόμπαραν. Αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος, αλλά ότι οι γονείς μου με έστειλαν σε ένα μέρος που λέγεται φροντιστήριο "για να μάθω πράγματα". Εγώ τους είπα ξέρω πολλάαααα πράγματα από το σχολείο, δεν χρειάζομαι και άλλα. Αυτοί μου είπαν ότι έπρεπε να τα μάθω πιο νωρίς από το σχολείο για να προλάβω δεν ξέρω και εγώ τι, το τρένο;; Και πήγα εκεί ένα μήνα και έμαθα ένα σκασμό πράγματα, αλλά αυτά δε θα σας τα πω γιατί εσείς οι δάσκαλοι τα ξέρετε και θα βαρεθείτε να τα ακούτε ξανά και ξανά. Πάντως εγώ δεν είχα κανένα πρόβλημα γιατί μου αρέσει να μαθαίνω πράγματα.
  Τέλος πάντων τελείωσα στο τέλος του Ιουλίου, και το επόμενο πρωινό ρώτησα τους γονείς μου που θα πάμε φέτος και ήταν και η αδερφή μου εκεί που ξέχασα να σας την αναφέρω ήταν μαζί μου και στο "φρονηστίριο". Οι γονείς μου μου είπαν πουθενά, αλλά εγώ δεν τους πίστεψα και το επόμενο πρωί είχα ετοιμάσει με την αδερφή μου την μεγάλη τη βαλίτσα την μωβ γιατί λέγαμε ότι θα πάμε κάπου και μας το κρατάνε έκπληξη. Αλλά αυτοί μας έβαλαν τις φωνές, γιατί είπαν ότι κάναμε φασαρία και είχαμε ξυπνήσει όλη την γειτονιά (υπερβολές, μόνο 3 κατσαρόλες ρίξαμε κάτω και ένα βάζο, που έσπασε μόνο τόσο δα). Εμείς τότε βάλαμε τα κλάματα και φωνάζαμε ότι όλοι οι φίλοι μας θα πάνε κάπου και θα μείνουμε μόνοι και θα πρέπει να πάμε πάλι στο "φριντοστίριο" για να μη  χάσουμε το τρένο.Αλλά οι γονείς μας μας ηρέμησαν και μας είπαν ότι δε θα μας ξαναπάνε εκεί, και ότι δεν είχαμε αρκετά χρήματα για να πάμε πολλές ημέρες διακοπές, όπως κάναμε κάθε χρόνο παλιά.
  Αφού σταματήσαμε τα κλάματα, πήγαμε έξω με τους φίλους μας, αλλά ήταν και αυτοί κλαμμένοι. Τους ρωτήσαμε "γιατί;" και λένε "γιατί δε θα πάμε διακοπές και θα μείνουμε μόνοι επειδή δεν έχουν λεφτά οι γονείς μας." Και τότε καταλάβαμε ότι και άλλοι, πολλοί γονείς δεν είχαν αρκετά λεφτά για να πάνε διακοπές, άρα δεν θα ήμασταν μόνοι! Γιούπι! 
  Έτσι τον Αύγουστο κάναμε άλλα πράγματα. Πήγαμε εκδρομές στην Αθήνα και σε άλλες περιοχές, πήγαμε και στην Ακρόπολη και κάναμε τους τουρίστες και λέγαμε στους Κινέζους "τσιν τσον τσιν!". Πήγαμε και άλλες δύο τρεις φορές θάλασσα. Διαβάσαμε πολλά βιβλία, γιατί ξέρουμε ότι το βιβλίο είναι το πιο όμορφο ταξίδι. Και βέβαια συναντιόμασταν σχεδόν κάθε μέρα με τους φίλους μας και παίζαμε!! Έτσι, ακόμα και που δεν πήγαμε διακοπές (εκτός από δύο μέρες στο χωριό που πηγαίναμε μόνο σε μεγάλους συγγενείς, βαρετάα) περάσαμε τέλεια! 
  Δεν θα με πείραζε να ξαναπεράσω έτσι το καλοκαίρι μου, πέρασα πολύ ωραία και έμαθα ότι, πιο σημαντικοί από τα ταξίδια είναι οι άλλοι άνθρωποι και οι φίλοι μου. Το μόνο κακό ήταν ότι το τέλος του Αυγούστου μας ξαναπήγαν οι γονείς μας εμένα και την αδερφή μου στο "φραντριστέριο" για να μάθουμε και άλλα. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ ΑΛΛΑΑΑΑΑ!!!

                             ΤΕΛΟΣ
(κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι εν μέρει συμπτωματική και εν μέρει σκόπιμη)


Και προχθές παρέδωσα την έκθεση στην δασκάλα, γεμάτος περηφάνια για το τρομερό μου κατόρθωμα και σίγουρος για το "Α με Τόνο!!"


Σήμερα πήραμε πίσω τις εκθέσεις. Εγώ ανυπομονούσα για τα διθυραμβικά σχόλια της δασκάλας που ήμουν σίγουρος ότι θα αντίκριζα στο κάτω μέρος της σελίδας. Αντί αυτού, με απογοήτευση συνειδητοποίησα ότι δεν είχε σημειώσει τίποτα. Κρίμα.
Το απόγευμα οι γονείς μου έλαβαν ένα τηλεφώνημα από την δασκάλα. Ήταν πολύ ανήσυχη για την κατάσταση μου, και πρότεινε στους γονείς μου δύο τρεις ψυχολόγους, γιατί "ποτέ ξανά δεν είχε δει τέτοιο πράγμα από μαθητή τρίτης λυκείου".


.............................................................................


ΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΦΤΑΙΝΕ!!!!!!

Το άγχος της τελικής ευθείας.

Και ναι ,τελικά μπαίνουμε σε μια τελική ευθεία (αναφερόμενοι στο λύκειο). Όλα φαίνονται να χάνουν την αξία τους μπροστά τώρα σε έναν μεγάλο αντίπαλο: τις Πανελλαδικές. Διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα , διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα είναι η μόνη λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει τις τελευταίες 2 τάξεις του λυκείου. Δυστυχώς. Η δημιουργηκότητα χάνεται, η φαντασία εκλείπει ,ενώ η ρουτίνα, η πίεση, η βαρεμάρα, το άγχος κυριαρχούν. Δυστυχώς ξαναλέω. Και εμείς σκύβουμε το κεφάλι. Κάνουμε υπομονή. Μεγάλη , πολύ μεγάλη υπομονή. 

Για την ακρίβεια οι Πανελλαδικές πάντα υπήρξαν στην Ελλάδα ένα μεγάλο ζήτημα, ένας σταθμός στην ζωή του Έλληνα. Όπως στο εξωτερικό, ένα πράγμα, όπου το να κλείσει ένα άτομο τα 18 (ή 21, μου ξεφεύγει τώρα) είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός. Και σίγουρα είναι. Το άτομο ενηλικιώνεται, γίνεται ένας ώριμος πολίτης. 
Οι Πανελλήνιες όμως; Τί τις κάνει τόσο ξεχωριστές; Η αποστήθιση κατεβατών; Η ψυχική φθορά των εξεταζόμενων; Όλη αυτή η διαδικασία αφήνει σημάδια στον καθένα. Ααα ναι, και το άλλο: η θεοποίηση! Άσχημο πράγμα. Έχεις το άγχος σου αν θα περάσεις εκεί που θες , έχεις και την κοινωνία να σε πρήζει , λέγοντάς σου πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό. Μα φυσικά και είναι, το συνηδητοποιείς και ο ίδιος. Αν ασχοληθείς βέβαια. Γιατί κάποιοι λυγίζουν. Δεν αντέχουν όλο αυτό. Ή κάποιοι άλλοι δεν θέλησαν να ασχοληθούν απ'την αρχή. Τι να πεις. 

Είναι και αυτό το πράγμα πια στην Ελλάδα , που και τον εγκέφαλο του Einstein να έχεις ,μάλλον θα καταλήξεις άνεργος , μπροστά σε μια τηλεόραση να παρακολουθείς τις εξελίξεις μέρα-νύχτα, με το άγχος μην αυξηθούν οι φόροι, μην κοπούν οι συντάξεις και δεν έχουν οι γονείς σου να φάνε, μην σου πάρουν το σπίτι και μείνεις ξαφνικά στο δρόμο. Χαραμιζόμαστε για το τίποτα. Τι πανεπιστήμιο, τι απολυτήριο δημοτικού. Μια τέτοια κατάσταση.

Και στην τελική μετά ποιος φταίει; Κανείς δεν ξέρει. Ο ένας ρίχνει ευθύνες στον άλλο. Όλοι κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλά μας. Πάει η παιδεία , πάνε όλα. Ένα χάος. Οι μεν κατηγορούν  τους καθηγητές διότι τάχα δεν ασχολούνται με τα παιδιά , επειδή έχουν εξασφαλίσει ότι όλα πάνε φροντιστήριο. Απορρίπτεται. Σύμφωνα και με προσωπική εμπειρία (εκτός εξαιρέσεων φυσικά) οι περισσότεροι είναι αρκετά πρόθυμοι να κάνουν ό,τι μπορούν για εμάς. Οι δε κατηγορούν τους μαθητές , επειδή δεν διαβάζουν και δεν σκέφτονται το μέλλον τους. Φυσικά και δεν θα το σκεφτούν, αφού είναι ανώριμοι (ακόμα και στα 18 τους!) να συλλάβουν την σημασία αυτών των εξετάσεων. Άρα τι; Ποιος φταίει; Πολλοί είναι αυτοί που κατηγορούν το κράτος και με το δίκιο τους βέβαια , για αυτό το κατεστραμμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Αλλά ποιος τους ακούει; Κανείς. Και η κατάσταση συνεχίζεται.

Τελικά μπορούμε να κάνουμε εμείς κάτι; Μάλλον όχι. Η καλύτερα μπορούμε , αλλά όχι πολλά (για την ώρα). Τώρα είναι που χρειαζόμαστε έναν από μηχανής θεό να μας λύσει το πρόβλημα. Μέχρι όμως να τον βρούμε θα πρέπει να σφίξουμε τα δόντια και να παλέψουμε. Για εμάς. Για ένα καλύτερο μέλλον. Για τις επόμενες γενιές. Ωωω ναι, αυτό μπορούμε να το κάνουμε! Ούτως ή άλλως οι Έλληνες από παλιά δείξαμε την γενναιότητα μας και το πείσμα μας. Από την φύση μας ήμασταν και είμαι σίγουρη ότι συνεχίζουμε να είμαστε ένας δυναμικός λαός. 

Μπορούμε να το κάνουμε. Απλώς να το πιστέψουμε.

Η Φυσική Μας Μάγεψε!!!! (Μέρος Πρώτο)

  Γεια σας, αγαπητοί αναγνώστες!! Χρόνια και Ζαμάνια!! Μα βεβαίως, έχει περάσει πολύς καιρός, όπως συνήθως, αλλά απλά είχαμε ελάχιστο χρόνο και άπειρα ερεθίσματα για αναρτήσεις, κάτι που τελικά σημαίνει ότι δεν είχαμε κάποια σταθερή ιδέα για ανάρτηση, μιας και συνεχώς καινούριες ιδέες προσθέτονταν στον νου μας. Αλλά φυσικά δεν είναι δυνατόν μια τέτοια κατάσταση να κρατάει πάντα, ειδικά σήμερα, μια μέρα που αποτελεί το τέλος ενός εξαιρετικά μαγευτικού ταξιδιού μας στα μονοπάτια της γνώσης, όπως θα διατύπωνε την τριήμερη μας εμπειρία ένας ποιητής!
   Παρεβρεθήκαμε λοιπόν στο συνέδριο της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών (Ε.Ε.Φ.) "Η Φυσική Τους Μαγεύει". Φαινομενικά φαίνεται ως ένας ξεκάθαρος τίτλος: ήταν ένα συνέδριο για την φυσική όπου λογικά θα μαθαίναμε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα, "μαγικά κόλπα" φυσικής. Όντως, στο πρόγραμμα υπήρχε και αυτό, αλλά δεν ήταν αυτός ο σκοπός του.Θα καταλάβετε στην συνέχεια (ή μάλλον στο τέλος) τι εννοώ.


Ημερολόγιο Συνεδρίου:
  
Α) Παρασκευή 14  Δεκεμβρίου: Αφού φτάσαμε στην μεγαλεπίβολη αίθουσα του συνεδρίου (για την πρώτη μέρα μόνο) άρχισε η "τελετή έναρξης"  με ένα άκρως ψυχαγωγικό γεγονός: την εκτέλεση της μελοποίησης ενός επιστημονικού ποιήματος : ο Ύμνος των Αστρονόμων! Ταίριαζε γάντι στην περίσταση, εφόσον τα περισσότερα θέματα της βραδιάς σχετίζονταν με την αστρονομία! Εξάλλου, η παρουσίαση που έκανε ποδαρικό ήταν αυτή του κ. Σιμόπουλου Διονυσίου, διακεκριμένου Έλληνα επιστημόνα και διευθυντή του Ευγενιδείου Πλανηταρίου, που ασχολήθηκε φυσικά με βιολογία...χαχαχα αστρονομία εννοώ! Και συγκεκριμένα με την γέννηση και τον θάνατο των άστρων, ένα θέμα εξαιρετικά ενδιαφέρον και άγνωστο! Ξέρατε πχ ότι.... α μπα, δεν θέλω να το παίξω εξυπνάκιας ακόμα! Ίσως αργότερα.
 Στο πρόγραμμα μετά ακολουθούσε μια προσθήκη της τελευταίας στιγμής, αλλά διόλου ευκαταφρόνητη: μια απλή διαδυκτιακή σύνδεση με το CERN, τίποτα το ενδιαφέρον. Φυσικά και δεν σοβαρολογώ, είχα ανατριχιάσει από την ανυπομονησία. Όμως, παραλίγο τα σχέδιά να τα διακόψει η κακιά διαδυκτιακή σύνδεση, οπότε συνεχίστηκε λίγο παρακάτω το πρόγραμμα, με την ομιλία του Δρ. Σωτηρίου Σοφοκλή, ο οποίος, συμπτωματικά, είχε προετοιμάσει παρουσίαση ακριβώς πάνω στο θέμα των επιταχυντών και ανιχνευτών αδρονίων (δηλαδή υποατομικών σωματιδίων), μεταξύ των οποίων ανήκει και ο Large Hadron Collider στο CERN, και ένας "Έλληνας", το πρόγραμμα "Νέστωρ" στην Πύλο, το οποίο είναι από τα πλέον σημαντικά στον κόσμο (για περαιτέρω πληροφορίες γκουγκλάρετέ το , "It 's too complicated" όπως λένε στην Αγγλία, να το εξηγήσουμε τώρα).  Επίσης εξαιρετικά ενδιαφέρον, με πληροφορίες για την δομή της ύλης σε υποατομικό επίπεδο, και μην περιμένετε μόνο να ακούσαμε για πρωτόνια, νετρόνια, ηλεκτρόνια, αλλά ενημερωθήκαμε για σωματίδια σαν τα νετρίνα, τα φωτόνια, τα κουάρκ και δεν συμμαζεύεται.
   Φυσικά, στα παραπάνω σωματίδια πρωταγωνιστής ήταν το μποζόνιο του Χίγκς, που πριν ολίγο καιρό είχε προκαλέσει πάταγο παγκοσμίως. Πρωταγωνιστής παρέμεινε το σωματίδιο αυτό και μετά το τέλος της προαναφερθείσας ομιλίας, όπου ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ  συνδεθήκαμε με επιτυχία με το CERN και συγκεκριμένα με τον διακεκριμένο Έλληνα ερευνητή Δρ. Κορατζίνο Μιχάλη, όπου ενημερωθήκαμε τόσο για την λειτουργία του LHC όσο και για ποικίλα άλλα θέματα, αφού μπορούσαμε να του απευθύνουμε ερωτήσεις  για ό,τι θέλαμε. Οι περισσότεροι φυσικά θέλανε να μάθουν περισσότερα για το μποζόνιο Χίγκς, όπου όμως μάθαμε πως τελικά δεν είναι τόσο ξεχωριστό όσο νομίζουμε. Δηλαδή, ενώ, όπως όλα τα άλλα υποατομικά σωματίδια, έχει μαγευτικές ιδιότητες (π.χ. τα νετρίνα μπορούν να διαπερνούν οτιδήποτε, ακόμα και την ίδια την γη!), ήταν απλώς τα αγαπημένα των δημοσιογράφων και των παπαράτσι! Και από τότε βέβαια είναι που έχει αποκτήσει τόση δημοτικότητα!! Αλλά απλά αποτελούσε ένα από τα τελευταία κομμάτια στην θεωρία των υποατομικών σωματιδίων.
   Αφού η συνδιάσκεψή μας με το CERN  ολοκληρώθηκε, ανέλαβε τον λόγο ο  Δρ. Δανέζης Μάνος, ο οποίος μας μίλησε για ένα θέμα ολίγον φιλοσοφικό: για το πώς ο εγκέφαλός μας δημιουργεί στην πργματικότητα την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε , και ότι η ύλη ουσιαστικά είναι μια καμπύλωση του χωροχρόνου, αλλά και σε πόσο μεγάλο βαθμό θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε την δυνατότητα του εγκεφάλου μας να δημιουργεί υλική πραγματικότητα μέσω της σκέψης. Πορωτικό. Αλλά μετά ήταν ήδη πολύ αργά και έπρεπε να γυρίσουμε σπίτια μας. Αύριο πάλι.

Β) Σάββατο 15 Δεκεμβρίου:  Την δεύτερη ημέρα του συνεδρίου την παρακολουθήσαμε στο 3ο ΓΕΛ Νέας Φιλαδέλφειας "Μίλτος Κουντούρας" (αν γράφεται έτσι!). Φτάσαμε πάνω στην ώρα στο αμφιθέατρο για την άκρως ενδιαφέρουσα εισήγηση του Δρ. Γραμματικάκη Ιωάννη, με θέμα την "Χαμένη Μαγεία της Φυσικής"! Κατανοητός ο τίτλος, αλλά μάλλον περιμέναμε μια βαρετή συζήτηση πάνω στο σχολικό βιβλίο και το λάθος της εκπαίδευσης στο πεδίο της φυσικής. Όμως, ενώ αυτό ήταν το νόημα της εισήγησης, το θέμα της ήταν οι μεγαλειώδεις ανακαλύψεις της φυσικής τα τελευταία χρόνια πάνω σε, άγνωστα από τους μαθητές, πεδία, όπως αυτό της κβαντικής φυσικής, της μελέτης της βαρύτητας, της υποατομικής φυσικής, πεδία που παραμένουν ανέγγιχτα στο σχολείο, σε αντίθεση με πεδία που απωθούν τα παιδιά από το μάθημα, όπως η κινητική , η οποία ναι μεν είναι απαραίτητη στον κόσμο της φυσικής, αλλά διδάσκεται με τρόπο ανιαρό (οι "ασκησούλες" και οι "ερωτησούλες" λόγου χάρη), ενώ εκτός αυτού δεν προωθείται η πειραματική διαδικασία, το έτερον ήμισυ της θεωρητικής φυσικής!!! Έτσι έχει χάσει η φυσική την μαγεία της στα μάτια των νέων.
  Περάσαμε στο επόμενο θέμα σχετικά με τους αστρικούς πίδακες και της αστρικές μπαταρίες, ένα θέμα αστρονομίας, πολύ εξειδικευμένο αλλά συνάμα συναρπαστικό, παρουσιασμένο από τον ερευνητή κ. Κοντόπουλο Ιωάννη ο οποίος εργάζεται πάνω σε αυτό το θέμα στην Ακαδημία Αθηνών. Χρειάστηκε βεβαίως πολύ προσοχή για να καταλαβαίνεις τα λεγόμενα, διότι, αν έχανες ένα "επεισόδιο", μετά άντε να καταλάβεις την συνέχεια!
  Στη συνέχεια ασχοληθήκαμε με την ..... καταστροφή του κόσμου, που έγινε πριν λίγες ημέρες ( και ήταν λίγες ημέρες μετά το συνέδριο)!!! Αλλά όχι αποκλειστικά με αυτό το ζήτημα, που μόνο τσαρλατανισμός μπορούσε να είναι. Απλά, αποτέλεσε ένα όμορφο έναυσμα για την εισήγηση της Δρ. Πρέκκας Παναγιώτας, η οποία μας μίλησε για την γειτονιά μας, την Γη, την Σελήνη, αλλά κυρίως για τον Ήλιο και τις ηλιακές καταιγίδες του (οι οποίες, σημειωτέον, ήταν ένα από τα πιο διαδεδομένα σενάρια καταστροφής για της 21 Δεκεμβρίου). Μάθαμε εντυπωσιακά γεγονότα, τα οποία όλοι τα γνωρίζουμε (;;;), αλλά δεν ξέρουμε πραγματικά τι είναι : το βόρειο Σέλας και οι μαγνητικοί πόλοι της Γης  αποτέλεσαν μερικά από αυτά.
   Ντριιιιιιιιιν!! Διάλλειμα για καφέ και κουλουράκια. Γουστάρω!
  Φάγαμε, ήπιαμε, και γυρίσαμε πίσω για την επόμενη διάλεξη από τον κ. Στεφάνου Νικόλαο, σχετικά με τα "Φωτονικά Μεταϋλικά" . Δύσκολες λέξεις;;; Νέες έννοιες;;; Φοβού!! Ουδείς δεν θα καταλάβει τίποτα!! Και όμως, ενώ στην αρχή όντως δυσκολευτήκαμε λίγο να καταλάβουμε ένα-δύο πράγματα σχετικά με την διάδοση του φωτός, το θέμα έγινε εξαιρετικά ενδιαφέρον όταν στραφήκαμε προς τα μεταϋλικά, τεχνητά υλικά δηλαδή με απίστευτες ιδιότητες διάδοσης του φωτός πχ να μπορούν να γίνονται, αυτά και ότι βρίσκεται από κάτω τους, αόρατα!!! Σαν τον μαγικό μανδύα του Χάρι Πότερ!! Δυστυχώς, ακόμα δεν έχει υλοποιηθεί κάτι τέτοιο για το ορατό φάσμα του φωτός. Όχι ακόμα, αλλά στο μέλλον........χεχεχεχε.........
  Εχέμ, γυρίζουμε στο θέμα μας! Ή μάλλον την επόμενη φορά, γιατί  πολύ μεγάλη μας βγήκε η ιστορία και θα σας κουράσω! Οπότε, εις το επανιδείν στο επόμενο μέρος! 

Λύκειο : Μια καινούργια πονεμένη Ιστορία με πολλές Κατευθύνσεις!!

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες (όσοι πιστοί έχετε απομείνει πια!)

Δεν είναι τυχαίο που τόσο καιρό οι αναρτήσεις ρέουν με το σταγονόμετρο. Μα φυσικά, μόνο τυχαίο δεν θα μπορούσε να είναι. Αλλά, ποιος είναι ο λόγος; Μήπως σκεφτόμασταν καινούργια θέματα να ασχοληθούμε στο μπλόγκ; Μάλλον ελάχιστα. Μήπως βρεθήκαμε κατά μια διαβολική σύμπτωση σε έναν τόπο όπου δεν υπάρχει Διαδίκτυο (αν υπάρχει τέτοια πια) ; Απίθανο. Ο λόγος είναι ένας.

Αρχίσαμε το Λύκειο.

Όντας πτωτολυκειάκια φέτος βιώσαμε πρόσωπο με πρόσωπο την ξακουστή " λυκειακή υποτονία". Και παραλίγο να μας επηρεάσει. Δεν τα κατάφερε. Η αλήθεια είναι πως η πρώτη συνάντηση μας με το Λύκειο είχε το προαναφερθέν χαρακτηριστικό: ενώ εμείς ερχόμασταν γεμάτοι ενέργεια από το γυμνάσιο, συναντήσαμε τα λυκειόπαιδα - βετεράνους, τα οποία, λόγω της κούρασης από τα φροντιστήρια (πολλά παιδιά είχαν αρχίσει από το καλοκαίρι), ή λόγω της ανησυχίας για το τι θα επερχόταν (βλέπε Πανελλαδικές), δεν έχουν πια διάθεση μέσα τους. Έχουν στερηθεί της  ενέργειας που είναι αναγκαία για την δημιουργικότητα, την ενεργητικότητα και την δραστηριοποίηση. Πρωτεύον θέμα αποτελούν τα φροντιστήρια. Δυστυχώς.

Έτσι επιβεβαιώσαμε τον μύθο αυτό. Και φυσικά η επιβεβαίωση αυτή αποτελούσε για εμάς στην αρχή απόδειξη της υστέρησης του Λυκείου μπροστά στο Γυμνάσιο: καθηγητές που βαριούνται, αδιάφοροι μαθητές, λίγες εκδρομές, και καμιά κατάληψη άμα λάχει. Φυσικά τώρα, τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη, πολλά από αυτά έχουν καταρριφθεί. Οι καθηγητές φαίνονται πρόθυμοι να μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε τα μαθήματα και την ζωή περισσότερο. Είναι επίσης πρόθυμοι να μας συνοδεύουν στις εκδρομές (χεχεχε). Και η κατάληψη, ενώ πριν ολίγες ημέρες παρολίγον να εκδηλωθεί ένα τέτοιο κίνημα - σχολικό πραξικόπημα, τελικά αποφεύχθηκε από τους ίδιους τους μαθητές (της Α' κυρίως, γιατί, όπως είπαμε, η Β' και η Γ' έχουν το σύνδρομο της οξείας τεμπελίτιδος).

Τελικά δεν είναι όλα όπως φαίνονται. 

Το Λύκειο τελικά πιστεύω πως δεν θα είναι μια εντελώς βάναυση εμπειρία, όπως νομίζαμε μέχρι τώρα. Θα μας βοηθήσει ελπίζω να αποκτήσουμε μια πιο σφαιρική άποψη όχι μόνο της επιστήμης που σκοπεύουνε να εξασκήσουμε, αλλά και εφόδια ζωής. Χρειάζεται δύναμη, θέληση και υπομονή σε αυτόν τον τομέα της εκπαίδευσης. Και προ πάντων όλων, δραστηριοποίηση. Αυτή είναι η λέξη κλειδί, η οποία όμως πολλές φορές γίνεται έρμαιο των φροντιστηρίων και της ψυχοκαταναγκαστικής εκπαίδευσης. 

Φυσικά, αυτές είναι μόνο κάποιες από τις πρώτες εντυπώσεις μου από το λύκειο. Ελπίζω ότι σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες, αλλά μέχρι τότε, θα τα λέμε και με άλλα πολλά θέματα (χεχεχε, τι σας ετοιμάζω πουλάκια μου....)

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Εύχομαι ...ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΠΡΟΟΔΟ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
        ----------------------------------------------------
Αχχχχχ λύκειο....
Αρχίζουν τα βάσανα.. ή μήπως όχι; Είναι αλήθεια ότι τα πράγματα δυσκολεύουν , το περιβάλλον αλλάζει, εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε, έρχονται καινούργιοι μαθητές και έχουμε καινούργιους καθηγητές ,αλλά κατά τα άλλα; Με λίγα λόγια μπαίνουμε σε μια νέα φάση. 
Αρχίζουμε και μεγαλώνουμε. Δεν μπορείς να το συνειδητοποιήσεις στο γυμνάσιο, διότι το κλίμα είναι πιο θερμό (πιο παιδικό με λίγα λόγια) , αφού το 1/3 των παιδιών μόλις τελείωσαν το δημοτικό (καλές παλιές εποχές..). Οι καθηγητές ενδιαφέρονται πιο πολύ αφού λίγα παιδιά κάνουν φροντιστήρια , και γενικά είναι πιο ένθερμοι και συνάπτεις μαζί τους πιο στενές σχέσεις. Αυτά είναι που θα μου λείψουν. Α ναι θα μου λείψει και η ελάχιστη παιδικότητα που μου απομένει, αφού ούτως ή άλλως λόγω του λυκειακού κλίματος θα χαντακωθεί μέχρι να εξαφανιστεί στην 3η λυκείου.
Πολλές μα πολλές αλλαγές μας περιμένουν. Αρχίζει και φαίνεται μπροστά μας η πραγματικότητα , που τόσο καιρό δεν καταλαβαίναμε. Αυτό το πράγμα σου έρχεται ξαφνικό , και εσύ με την σειρά σου , πρέπει να κολυμπήσεις ανάμεσα στους καρχαρίες για να ξεφύγεις και να βρεις στεριά!
Αλλά τι να κάνουμε; Έτσι είναι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.. δηλαδή βλακείες.. -.-
Αυτά για την ώρα,
Σάντρα.

Βρέχει... Φθινοπώριασε!

Γεια σας και πάλι αγαπητοί μας αναγνώστες! Συγγνώμη για εκατοστή φορά για την μη συμμόρφωση μου,γιατί όλο λέω ότι θα γράψω αναρτήσεις αλλά από πράξεις μηδέν! Αλλά δυστυχώς έχω μπλέξει με άσχημες παρέες, αυτές της ηλεκτρονικής μουσικής, και δεν μπορώ να ξεκολλήσω! Γι'αυτό όμως θα σας γράψω την Παρασκευή...Κάτι θα γίνει τότε!!
  Τέλος πάντων, αρχικά να πω και εγώ, αν και καθυστερημένα, καλή σχολική χρονιά σε όλους, αν και φέτος έχουμε πάρει τον κατήφορο στην εκπαίδευση. Αρχικά το θέμα των βιβλίων (τουλάχιστον μας έστειλαν τα δείγματα, και αν θέλουμε τα αγοράζουμε, χαχαχα) που μας έκανε να ζητιανεύουμε για βιβλία, αλλά τώρα αρχίσανε και οι απεργίες. Να δούμε τέλος πάντων πως θα την βγάλουμε την χρονιά φέτος:)
  Όμως δεν ήταν αυτό το θέμα μου, αλλά η έναρξη του φθινοπώρου. Ναι, χθες με την πρώτη βροχή άρχισε επίσημα. Και μπορώ να πω πως ήταν μια ανακούφιση, για μένα τουλάχιστον, από την ξηρασία του καλοκαιριού, όπως πάντα δηλαδή. Ανακούφιση πρέπει να ήταν και για ολόκληρο τον κόσμο, αλλά και για την ίδια την φύση. Και πού το καταλαβαίνουμε αυτό; Ε, λοιπόν, μόνο και μόνο με μια μυρωδιά, την μυρωδιά που έχει το έδαφος όταν ποτίζεται μετά από ξηρασία, μια όμορφη μυρωδιά που προκαλείται από την κατακαθισμένη γύρη ( ο τρόμος των αλλεργικών) και πολύ μου θυμίζει αναστεναγμό ανακούφισης, από πλευράς του εδάφους. Ακόμα και εγώ, ως αλλεργικός, απολαμβάνω αυτή την μυρωδιά όσο τίποτα άλλο αυτή την εποχή. Να ένα πράγμα που αξίζει να ζεις.
  Άλλο ένα όμορφο πράγμα της εποχής είναι οι αστραπές και οι βροντές. Πόσο της απολαμβάνω! Με πιάνει ανατριχίλα όταν ακούω την δύναμη της φύσης σε όλο το μεγαλείο της. Και αντίθετα με κάποιους ανθρώπους που τις φοβούνται, εμένα μου αρέσει να κάθομαι με τις ώρες και να τις βλέπω, καθισμένος κάτω από ένα δέντρο. Απορώ πως και ακόμα δεν έχω γίνει ψητός (χαχαχα πλάκα κάνω!)
  Και τέλος, η ίδια η βροχή. Το αίσθημα να την νιώθεις να χτυπά το πρόσωπό σου είναι ανεπανάληπτο. Απλά. Πάντα τέτοια στιγμή τραγουδάω το "I'm singing in the rain"! Classic.
    Αυτάαα λοιπόν για την ώρα. Ελπίζω πάντα να απολαμβάνετε κάθε στιγμή στην ζωή, γιατί είναι μοναδική...


Τα λέμε (πολύ) σύντομα( μάλλον)!

Πίσω στα θρανία με μια νέα ανάρτηση!!

Γεια σε όλους,
Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να ευχηθώ καλή αρχή στο σχολείο!! 
Τα σχολεία άνοιξαν βέβαια αλλά δυστυχώς με πολλές ελλείψεις...
π.χ. τα βιβλία λείπουν...οπότε πως υποτίθεται ότι εμείς οι μαθητές θα κάνουμε μάθημα; Με φωτοτυπίες πολύ πιθανόν.. ή ακόμα και με υπολογιστές!
Επιπλέον είναι πιθανό οι τάξεις να αποτελούνται από 28 με 30 μαθητές! Δηλαδή κάτι όπως παλιά που ήταν 40 με 50 άτομα σε μία τάξη άρα αυτό σημαίνει ένα μάθημα μέτριο...οι μαθητές δεν θα μπορούν να μάθουν και πολλά γιατί ο ένας θα χαζεύει από εδώ, ο άλλος δεν θα προσέχει.. άσ'τα να πάνε!! Αυτό θα είναι και δύσκολο για τους καθηγητές γιατί δεν θα μπορεί να κάνει ένα σωστό μάθημα!
Άλλο ένα κακό είναι ότι υπάρχουν πολλές ελλείψεις καθηγητών. Πολλά παιδιά  δεν θα έχουν καθηγητές γιατί ένα τεράστιο ποσοστό πήρε σύνταξη!!! Απίστευτο; Και όμως αληθινό!!
Τέλος το κράτος δεν χρηματοδοτεί τα σχολεία πια ώστε να μπορέσουν να πληρώσουν τις βασικές τους ανάγκες...π.χ. νερό,θέρμανση (ειδικά θέρμανση που τώρα κοστίζει τα μαλλιά της κεφαλής μας..)
Τέλος πάντων μια χρονιά είναι ..θα περάσει και αυτή τι να κάνουμε!!


Οπότε τα λέμε για την ώρα ...να περνάτε καλά !
Σάντρα!

Τέλος του σχολείου- Ώρα για διακοπές!

  Γεια σας και πάλι αγαπητοί μας αναγνώστες! Πρώτον απ' όλων να ευχηθώ καλό καλοκαίρι σε όλους! Έπειτα από πολύ καιρό (για την ακρίβεια 3 εβδομάδες) κάνω την πρώτη μου ανάρτηση για τις φετινές διακοπές, και είναι πράγματι απίστευτο το πόσο πιο κουραστικές μου φάνηκαν οι φετινές εξετάσεις! Ο ελεύθερος μας χρόνος ήταν ελάχιστος, αφού όσες ημέρες δεν είχαμε διαγωνίσματα, διαβάζαμε! Γι' αυτό και δεν ήταν παράξενη η αντίδραση μας στο τέλος της χρονιάς, όταν κάψαμε τα βιβλία μας, τα σχολικά μας είδη, καθώς και το σχολείο! Προφανώς αστειεύομαι (ή όχι; μπουαχαχα!). Οπότε τώρα  που πέρασε και αυτή η περίοδος αποφασίσαμε πως πρέπει επιτέλους να βγάλουμε το μπλόγκ μας από την κατάσταση stand-by που είχε μείνει τόσο καιρό!

 Αρχικά υπάρχει το θέμα των διακοπών! Φέτος θα επισκεφτούμε (όπως καθιερωμένα κάθε χρόνο) τα Μέθανα, όχι για τα ιαματικά λουτρά (για γέρους μας περάσατε;), αλλά για να κάνουμε βόλτες και μπάνια στην θάλασσα! Με το καλό , όταν επιστρέψουμε θα κάνουμε μια ανάρτηση για τα Μέθανα!
 Έπειτα άλλο ένα θέμα είναι οι νέοι συντάκτες μας! Ας καλωσορίσουμε τον Big Dami και την foma97! Τους ευχόμαστε καλή συνέχεια και καλή διαμονή στο μπλόγκ ! 
 Τέλος , μιας και τώρα είναι καλοκαίρι, οι αναρτήσεις μας θα είναι πιο συχνές από ποτέ! Γι' αυτό προσδεθείτε!

Εξετάσεις λοιπόν! ή Άλλη μια πονεμένη ιστορία!

 Λοιπόν αγαπητοί μας αναγνώστες, πιστεύοντας ότι επί το πλείστον είστε μαθητές γυμνασίου, φυσικά και θα έχετε (ή μάλλον έχουμε!) ήδη αρχίσει να ετοιμαζόμαστε για τις εξετάσεις! Καθένας από εμάς το βλέπει αυτό με τελείως διαφορετικό μάτι: κάποιοι από την μία λένε επιτέλους που άρχισαν οι εξετάσεις, διότι είναι τουλάχιστον μια περίοδος όπου δεν χρειάζεται να ξυπνάμε κάθε μέρα από της επτά το πρωί και να είμαστε στο σχολείο όλη μέρα ( τρόπος του λέγειν, εννοώ: σχεδόν όλη  μέρα!). Άλλοι πάλι θεωρούν τις εξετάσεις κατάρα, εύχονται να μπορούσαν να ταξιδεύσουν σε άλλη χώρα με πλαστό διαβατήριο αυτή την περίοδο! Τέλος υπάρχει και μια κατηγορία όπου δεν χαμπαριάζει καθόλου, ούτε για σχολείο, ούτε για εξετάσεις, ούτε για τίποτα. Το μότο τους είναι "χαλαρά, βρε αδερφέ!"


 Τέλος πάντων. Εγώ ήθελα απλά να ευχηθώ καλή επιτυχία και καλό διάβασμα σε όλους μας, και ο Θεός βοηθός (χαχαχαχαχ!) 

Να κάτι που θυμήθηκα...

Που λέτε λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες (αν μας διαβάζει κανείς πια χαχα!) αποφάσισα πως κάτι πρέπει πια να κάνω με αυτό το μπλογκ γιατί έχει βγάλει μούχλα τόσο καιρό που το άφησα σε αδράνεια (και πάλι χαχα!), οπότε είπα να δημοσιεύσω κάτι που θυμήθηκα από τις παλιές καλές μέρες στο δημοτικό. Είναι ένα ποίημα που είχα γράψει για την σχολική εφημερίδα το οποίο τώρα τελευταία μου έχει κολλήσει στο μυαλό και δεν μπορώ να το βγάλω! Έχει ως εξής:


              ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟ                       
            (εμπνευσμένο από το π."Ελεύθεροι Πολιορκημένοι)
                 
Άκρα του τάφου σιωπή
στην τάξη βασιλεύει
λαλεί παιδί, παίρνει αποβολή
και ο άλλος το ζηλεύει!


"Βγάλτε όλοι τα Μαθηματικά"
και όλοι σκέφτονται "Τι βαρετά!"¨
Κοιμούνται όλοι πάνω στα θρανία
και κοιτάνε το ρολόι με μανία!


Χτυπάει το κουδούνι δυνατά
απ' τη τάξη βγαίνουν τρεχάτα τα παιδιά.
"Ήρθε το διάλειμμα Χριστός και Παναγιά
θα ησυχάσουμε όλοι, θα παίξουμε τρελά!"


Χτυπάει το κουδούνι, μπαίνουν όλοι μέσα
έχουν τεστ Φυσικής, όχι όμως μπέσα.
Θέλουν να αντιγράψουν, δεν έχουν διαβάσει
όμως δυστυχώς η δασκάλα τους κοιτάζει.


Μετά το τεστ, ήρθε η ώρα για Αγγλικά
"How are you?""Fine" και όλα τα σχετικά
Χτυπάει το κουδούνι για να πάνε σπίτι,
και φεύγουν όλοι με το χαμόγελο στα χείλη!


Πιστεύω πως το ποίημα αυτό είναι επίκαιρο και με το σημερινό μας σχολείο, το γυμνάσιο, καθώς και με το λύκειο. Τι να κάνουμε; Πάντα έτσι θα είναι τα σχολεία!


Από σήμερα και ούτω καθεξής καθημερινά θα αναρτώ καινούρια θέματα, για να ζωντανέψει πάλι το μπλογκ!