Η Αθήνα που ονειρεύομαι (και μάλλον δε θα δω ποτέ...)

Πριν ξεκινήσω την σημερινή μου ανάρτηση, δείτε αυτήν τη φωτογραφία:  

Πολύ περίεργη φωτογραφία. Από ότι φαίνεται καθαρά είναι μια φωτογραφία της Οδού Πανεπιστημίου στην Αθήνα,  (πρώτο παράξενο) χωρίς κανένα αμάξι να την διασχίζει εν ώρα αιχμής και (δεύτερο παράξενο) με περίπου δέκα ανθρώπους και δύο φανατικούς του ποδηλάτου να περπατάνε και να οδηγάνε στη μέση του δρόμου, χωρίς ακόμα να έχουν γίνει θύμα κάποιου αμαξιού!
Προφανώς αυτό συνέβη σε κάποια παράλληλη διάσταση, όπου η Αθήνα είναι μια πόλη - φάντασμα ή κάτι τέτοιο. Όμως, όσο απίστευτο και αν σας φαίνεται, αυτή είναι η γνωστή μας Αθήνα. Και εμείς ήμασταν εκεί. (Μπορεί και εσείς.)

Η φωτογραφία αυτή λοιπόν προέρχεται από την "Παγκόσμια Ημέρα Χωρίς Αμάξι", που ήταν στις 22 Σεπτεμβρίου. Στα πλαίσια της ημέρας αυτής είχε αποφασιστεί από τον δήμο Αθηναίων το εξής: η Πανεπιστημίου να πεζοδρομηθεί, και για μια μέρα να είναι ελεύθερη η πρόσβαση σε όλους τους κατοίκους της Αθήνας και μη. Κατά την διάρκεια εκείνης της ημέρας έλαβαν τόπο στην Πανεπιστημίου πολλές εκδηλώσεις, στις οποίες θα αναφερθούμε παρακάτω.

Εμείς λοιπόν κατευθυνόμασταν προς την Μαθηματική Εταιρεία, όπου παραδίδονται μαθήματα ( σε αυτό θα αναφερθώ στο τέλος). Κατεβήκαμε στο σταθμό μετρό Σύνταγμα και πήραμε τον δρόμο για την Πανεπιστημίου (η Μαθηματική Εταιρεία βρίσκεται στη διεύθυνση Πανεπιστημίου 34). Όμως μας περίμενε η εξής έκπληξη: η Πανεπιστημίου ήταν άδεια από αυτοκίνητα. Κάποιοι γκραφιτάδες στην αρχή της οδού είχαν αναλάβει την διακόσμηση κάποιων μουντών αθηναϊκών λεωφορείων, με μεγάλη επιτυχία. Παρακάτω, είχε στηθεί ένα γήπεδο μπάσκετ,στην μέση του δρόμου, και μια πίστα σκέιτμπορντ , σχεδόν άδειες μέχρι στιγμής (εξάλλου ήμασταν στην Αθήνα στις δέκα το πρωί), και πιο κάτω ακουγόταν μια τζαζ συναυλία, που ταίριαζε εξαιρετικά στο κλίμα της (ήσυχης) Πανεπιστημίου. Μας παρέσυρε σε ένα ταξίδι μαγικό, σε μια Αθήνα ονειρεμένη, όπου παιδιά έπαιζαν στην μέση του δρόμου, νέα οδηγούσαν ποδήλατα χωρίς να φοβούνται τα αμάξια, και οι μεγαλύτεροι απολάμβαναν το κλίμα αυτό της χαράς, της ησυχίας και της ξεγνοιασιάς. Οι άνθρωποι ερχόντουσαν πιο κοντά ο ένας στον άλλο και οι καρδιές ζεσταίνονταν. Όλα ήταν υπέροχα, και το τζαζ σάουντρακ της πόλης απλά μαγευτικό. Είχα μείνει άναυδος.

Δυστυχώς την συναυλία δεν την προλάβαμε, γιατί κάναμε μαθηματικά (μη βιάζεστε είπα! θα σας πω μετά για αυτό!). Αλλά ακούγαμε την μουσική. Καλό και αυτό. Μετά που βγήκαμε όμως μας περίμεναν νέες εκπλήξεις: η Πανεπιστημίου ήταν γεμάτη με κόσμο, κάθε ηλικίας, με καλλιτέχνες κάθε είδους, μουσικούς, ζωγράφους, αλλά και ξυλοπόδαρους, και φυσικά η πίστα σκέιτμπορντ και το γήπεδο μπάσκετ ήταν γεμάτα. Και φυσικά ποδήλατα, πολλά ποδήλατα! Χαζέψαμε ώρα πολλή και μετά πήγαμε πίσω στα σπιτάκια μας!!


Έτσι ήταν η μέρα μας αυτή, μια μέρα σε μια ονειρεμένη Αθήνα. Σχεδόν ονειρεμένη. Γιατί όπως πάντα, η καταθλιπτική Αθήνα προσπάθησε να εισχωρήσει σε αυτό το όνειρο. Με ποιον τρόπο; Με την ανάδειξη μιας από τις σκοτεινότερες πλευρές της αθηναϊκής ζωής, τους άστεγους. Ένας άστεγος ζητιάνευε στον δρόμο κάθε 10 μέτρα. Η κατάσταση φαίνεται απελπιστική και για αυτούς και για εκατοντάδες άλλους, που ζουν μέσα στην φτώχεια και τα βάσανα, μέσα στην άσχημη πλευρά της Αθήνας. Ελπίζω του χρόνου να λείπει αυτή η εικόνα, αν και δεν το νομίζω.

Η ημέρα αυτή λοιπόν λειτούργησε θετικά σε πολλούς τομείς: ευαισθητοποίησε τους πολίτες σε θέματα περιβάλλοντος (ημέρα χωρίς αμάξια; σας λέει κάτι;;), σε θέματα κοινωνικά και σε θέματα πολιτιστικά. Και φυσικά, όσοι βρεθήκαμε εκεί θα την θυμόμαστε για ποοοοοολλά χρόνια!! Αυτοί που δεν παρεβρεθήκαν, ενώ είχαν την ευκαιρία....... απλά έχασαν!!

Και του χρόνου λοιπόν, και αυτή τη φορά ολόκληρη η Αθήνα!!!

Τα λέμε λίαν συντόμως!!

Υ.Γ. Επιτέλους, με ζαλίσατε! Θα σας πω για την Μαθηματική Εταιρεία. Κάθε Σάββατο διοργανώνει μαθήματα μαθηματικών για εξάσκηση των μαθηματικών μυαλών! Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να δει το πρόγραμμα στην ιστοσελίδα http://www.hms.gr/node/604. Καλή Διασκέδαση!!

Αφιέρωμα: Ολυμπιακοί Αγώνες 2012 - Αναδρομές !!!!!!!!!!!!!!!

   Αχ....! Ολυμπιακοί Αγώνες ! Έπειτα από 4 χρόνια αναμονής, τώρα μόλις βρισκόμαστε αμέσως μετά από την 30η διοργάνωση αυτού του σημαντικότατου για όλη την ανθρωπότητα γεγονός, το οποίο έχει ως στόχο την ένωση όλων των εθνών και την επίτευξη της ειρήνης σε όλο τον κόσμο.... όπως δηλαδή το είχε φανταστεί ο Πιέρ ντε Κουπερτέν το 1896. Παρακάτω θα κάνω μια γενική επισκόπηση των όσων έχουν συμβεί μέχρι στιγμής, καθώς και μια σύντομη  αναδρομή στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, για να... μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι! Άλλωστε, αν δεν τα κάνουμε αυτά τα αφιερώματα σε τέτοια σημαντικά γεγονότα, και μάλιστα με τόσο σημαντικό αντίκτυπο στην ελληνική ιστορία.... πότε θα τα κάναμε;;;

Ας αρχίσουμε με μια αναδρομή: Οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν στην Ολυμπία. Γνωστόν. Όμως πότε; Σύμφωνα με πηγές, το 776 π.Χ. Σίγουρα  αγώνες γίνονταν εκεί και νωρίτερα, όχι όμως ολυμπιακοί. Ένα είναι σίγουρο: στην αρχή  δεν αποτελούσαν ένα πανελλήνιο γεγονός, αλλά μάλλον ένα τοπικό δρώμενο της Ηλείας , με θρησκευτική σημασία (γίνονταν προς τιμήν του μυθικού βασιλιά Πέλοπα), και ένα μόνο αγώνισμα, την αρματοδρομία. Το 776 π.Χ. όμως κάτι άλλαξε. Ο τότε βασιλιάς της Ηλείας Ίφιτος  είχε μια παράτολμη ιδέα: να αναδιοργανώσει τους αγώνες και να τους μετατρέψει σε "ιερούς" πανελληνίους αγώνες, προς τιμήν του Ολύμπιου Δία, καθώς στην Ολυμπία βρισκόταν ο περίφημος ναός του. Με αυτήν την πρόφαση ζήτησε από τους πολεμίους της, Σπάρτη και Πίσσα, την πασίγνωστη "ιερή εκεχειρία", δηλαδή τον σταματημό του πολέμου για την ειρηνική διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων. Το σχέδιο του "πονηρούλη" Ίφιτου πέτυχε: η ειρήνη συνάχθηκε, οι αγώνες διοργανώθηκαν με απόλυτη επιτυχία, και ας αποτελούνταν από μόνο ένα άθλημα, τον δρόμο σταδίου (που αντικατέστησε τις αρματοδρομίες), αλλά, το κυριότερο, άφησε μια κληρονομιά χιλιάδων ετών στον παγκόσμιο πολιτισμό.
  Μετά όμως από την χρονιά - ορόσημο αυτή, το γεγονός αυτό άρχισε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις. Άρχισαν να συμμετέχουν περισσότερες πόλεις, περισσότερα αθλήματα, περισσότερη φήμη. Διοργανώθηκαν το σωματείο των ελλανοδικών, ειδικές τελετές, αγώνες κηρύκων,  ποιητών, χωρίς, παρόλα αυτά, να αλλάζει η κεντρική ιδέα των Αγώνων: παύση της βίας, αρχή της του σώματος αθλοπαιδείας (χεχε, δικό μου λογοπαίγνιο, μην το αναζητήσετε). Και φυσικά, η ευγενής άμιλλα, το πνεύμα του ειρηνικού και δίκαιου συναγωνισμού, ο οποίος δεν προσφέρει υλικά πλούτη ( όπως ο σημερινός), αλλά μόνο ένα στεφάνι ελιάς, το οποίο όμως στιγμάτιζε ενδόξως τους αθλητές για αιώνες αργότερα.
  Το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων άντεξε φυσικά στον χρόνο. Πάνω από 200 Ολυμπιάδες διοργανώθηκαν μέχρι το 393 μ.Χ., όπου ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος τους απαγόρευσε, λόγω της σαφούς παγανιστικής σημασίας τους. Δυστυχώς, μαζί με τις παγανιστικές πρακτικές, χάθηκε και το Ολυμπιακό Πνεύμα..... 
   Για πάντα; Όχι βέβαια. Στην Ελλάδα έμελλε να ξαναεμφανιστεί, όταν, στα μέσα του 19ου αιώνα ανακαλύφθηκαν τα ερείπια  της Α. Ολυμπίας. Το ενδιαφέρον ήταν αμέσως μεγάλο παγκοσμίως. Πρώτος ο Έλληνας λόγιος Μηνάς Μηνωίδης πρότεινε την αναβίωση τους. Το θέμα επί σκηνής το έφερε, παρόλα αυτά, στο προσκήνιο ο Γάλλος βαρώνος Πιέρ ντε Κουπερτέν, όταν παρατήρησε τόσο την έλλειψη αθλητικής διαπαιδαγώγησις των νέων όσο και την ανάγκη για ομόνοια μεταξύ των εθνών. Παρουσίασε τις ιδέες του στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης, σε διεθνές κοινό, και τότε έγινε η έκρηξη: οι ιδέες του έγιναν με χαρά ευπρόσδεκτες, δημιουργήθηκε η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, και αποφασίστηκε η Αθήνα ως η πόλη αναβίωσης για το έτος 1896 παρακαλώ... Τα υπόλοιπα είναι γνωστά, ή μήπως όχι;



Το όραμα του Κουπερτέν για παγκόσμια ειρήνη πραγματοποιήθηκε;;; ΒΛΕΠΕ Παγκόσμιοι Πόλεμοι. Για ευγενή άμιλλα και άθληση των νέων;;; ΒΛΕΠΕ Ντόπινγκ. Φέτος όμως; Η ειρήνη πλησίασε;; Θα αποφασίσετε μόνοι σας με τα παρακάτω.


Εδώ περνάμε στην φετινή Ολυμπιάδα.

Η 30η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων είχε και αυτή τα προβληματάκια της στην αρχή. Πόσοι αθλητές αποκλείστηκαν για ρατσιστική συμπεριφορά (και όχι μόνο η γνωστή και ονόματα-δεν-λέμε); Πόσοι πιάστηκαν για ντόμπινγκ;;; (Μην με ρωτάτε, δεν τους μέτρησα.)
 Λογικό βέβαια να έχουμε προβλήματα. Δεν ήμαστε και αρχαίοι Έλληνες "εκεχειρία-πάνω-από-όλα" (δυστυχώς). Αλλά το φετινό κλίμα των Ολυμπιακών Αγώνων και γενικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες νομίζω ότι έκαναν μια προσπάθεια να φέρουν τους πολιτισμούς κοντά, κάτι που φάνηκε από τις τελετές Έναρξης - Λήξης. Χωρίς βέβαια να εννοώ ότι οι άλλοι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν το προσπάθησαν και, ενίοτε, κατάφεραν, αλλά οι Άγγλοι έκαναν κάτι, κατά την γνώμη μου, πανέξυπνο: μετέτρεψαν την έλλειψη ιστορίας, την αδυναμία τους , σε δύο τελετές που μιλούσαν τις παγκόσμιες γλώσσες: την μουσική, την εικόνα, τα συναισθήματα, το χιούμορ (Βλέπε, βουβό χιούμορ του Ρόουαν Άτκινσον), αλλά και ασχολιόντουσαν με επίκαιρα θέματα, όπως τα social media. Και όλα αυτά, σε αγγλικό πακέτο, με ένα άγγιγμα Αγγλίας. Πανέξυπνο, και ας έσπευσε ο ελληνικός τύπος να κακολογήσει κάθε στιγμή και λεπτό των τελετών (μάλλον περισσότερο ως εκδίκηση στην άσχημη κριτική των Άγγλων για τους δικούς μας Ολυμπιακούς, αλλά έτσι δεν έδειξαν ίχνος πολιτισμού και υπέπεσαν στην ίδια κατάσταση! Αφήστε που οι δικές μας τελετές είχαν τελείως διαφορετικό στυλ- περισσότερο ιστορικό και καλλιτεχνικό- οπότε πώς να τις συγκρίνεις;). Το ίδιο έξυπνος ήταν ο "βωμός", τα ειρηνικά τραγούδια ( στιλ Τζόν Λέννον) και πολλές άλλες στιγμές, και ακόμα και αν υπήρχαν στιγμές που δεν μου άρεσαν, έτσι είναι η Αγγλία: ή την αποδέχεσαι ή χάνεις όλες τις καλές πλευρές της. Η ίδια λογική δηλαδή με την Ελλάδα!!


Αλλά όχι μόνο οι τελετές Έναρξης/Λήξης ήταν ένας θρίαμβος για την ειρήνη, αλλά και οι ίδιοι οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Φέτος υπήρξαν πολλές στιγμές εντελώς ανθρώπινες, όπως η πρώτη στα χρονικά συμμετοχή ανάπηρου ανθρώπου (ο Πιστόριους, που αποδείχθηκε ισάξιος με πολλούς αντιπάλους του), αλλά και οι πανανθρώπινες στιγμές που οι Ολυμπιονίκες δάκρυζαν από χαρά και ευχαριστούσαν όλους όσους τους στήριξαν στην ζωή τους. 

Τέλος, ειδική μνεία αξίζει σε ΌΛΟΥΣ τους Έλληνες αθλητές, οι οποίοι κατάφεραν και ξεπέρασαν τα ανθρώπινα όρια και έβγαλαν την πατρίδα μας ασπροπρόσωποι και περήφανοι καθώς έβγαιναν πρώτοι στην τελετή λήξης. Οι Έλληνες αθλητές φέτος αποτέλεσαν υπόδειγμα ευγενούς άμιλλας και θέλησης, γι' αυτό και πάλι ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ σε ΟΛΟΥΣ τους, ανεξαρτήτως θέσης ή μεταλλείου. 




Όμως, πριν τελειώσουμε, κάτι που μου διέφυγε. Παρόλο το χαρμόσυνο κλίμα των φετινών Ολυμπιακών, υπήρξε ένα γεγονός που θεώρησα απαράδεκτο. Κατά την διάρκεια των Αγώνων, διάβασα για νέες μάχες στη Συρία, για την ακρίβεια για την εισβολή κυβερνητικών στρατευμάτων σε ένα φρούριο των επαναστατών . Ενώ όλος ο κόσμος γιόρταζε την ειρήνη, κάποιες μάνες μάλλον έκλαιγαν για τα παιδιά τους. ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. Κανείς δεν έχει αυτό το δίκαιο γενικά, πόσο μάλλον σε μια τέτοια προσπάθεια ειρήνης όπως είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες. ΚΑΝΕΙΣ.

Κλείνω λοιπόν αυτήν την ανάρτηση- αφιέρωμα στους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και στο τι αντιπροσωπεύουν γενικά. Ελπίζω, διαβάζοντας την, να αναρωτηθείτε κατά πόσο ο κόσμος είναι έτοιμος για πραγματική ειρήνη, και πώς θα μπορούσαμε να πετύχουμε κάτι τέτοιο στην ζωή μας, με ή χωρίς Ολυμπιακούς Αγώνες. Γιατί βασικό βήμα είναι να αλλάξουν πρώτα οι άνθρωποι, και μετά θα έρθει η ειρήνη.


  Και πάλι ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ σε όλη την ελληνική αποστολή!!! Επόμενη ανάρτηση: ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ!!!!

Ορειβασία και πατινάζ- δύο εμπειρίες που πονάνε!

 Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες! Πόσο καιρό έχουμε να τα πούμε; Σας έλειψα; :)

  Τέλος πάντων, νομίζω ότι το καταλάβατε ότι τεμπελιάζω αυτό τον καιρό και αναρτήσεις δεν γράφω! Οπότε στρώθηκα στην δουλειά και σήμερα θα σας γράψω για την πρώτη μου επίσκεψη σε ορειβατικό κέντρο, μαζί με την Sandra!
  Φυσικά και είχα δοκιμάσει μια φορά στο παρελθόν να ανεβώ σε έναν τοίχο ορειβασίας, αλλά ήταν μια πλήρη αποτυχία, αφού ανέβηκα μόνο δύο μέτρα! Γι' αυτό και είχα πεισμώσει αυτή τη φορά να ανεβώ όσο πιο ψηλά μπορούσα!
  Αρχικά, φτάνοντας εκεί έπρεπε να κάνουμε προθέρμανση ορειβατώντας πέρα-δώθε στον τοίχο. Έπειτα βάλαμε τον εξοπλισμό μας και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε στον τοίχο των αρχάριων, όπου όλες οι πέτρες βρίσκονταν σε ευθεία γραμμή! Και ναι, κατάφερα να ανέβω μέχρι την κορυφή! Νενικήκαμεν! Παρόλα αυτά αυτό το αίσθημα υπεροχής δεν άργησε να εξαφανιστεί όταν είδα ένα παιδάκι οχτώ- εννιά χρονών να ανεβαίνει σε έναν από τους πιο δύσκολους τοίχους!
  Μετά προχωρήσαμε στον επόμενο τοίχο. Εκεί τα πράγματα δεν δυσκόλεψαν για την Σάντρα (η οποία ομολογουμένως είναι δεινή ορειβάτης), αλλά εγώ τα βρήκα σκούρα! Στην μέση περίπου άρχισα να κουράζομαι, εκπλήσσοντας άσχημα την Sandra που κρατούσε τα σχοινιά ασφαλείας μου, αφού κάθε φορά που έπεφτα την σήκωνα από το έδαφος! Στο τέλος αποφάσισα να δοκιμάσω άλλον τοίχο, πιο εύκολο.
   Και εκεί πέρα πάλι η Σάντρα έδειξε τις ικανότητες της στην ορειβασία, ενώ εγώ... αχ και βαχ! Μία ώρα έκανα να ανέβω στην κορυφή (στην κυριολεξία! πλάκα κάνω:)
  Μετά δυστυχώς τελείωσε ο χρόνος μας! Πάντως, για μένα ένα είναι σίγουρο: ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ!(πλάκα κάνω!)
     Λίγες ημέρες μετά αποφασίσαμε να πάμε για πατινάζ, και εκεί για πρώτη φορά. Αφού εξοπλιστήκαμε με γάντια, σκουφιά, μπουφάν, κασκόλ, πουλόβερ και όλα τα συναφή (τα γάντια τα ανέφερα;), και νοικιάσαμε τα παγοπέδιλα και αρχίσαμε! Στην αρχή ήταν απαραίτητο  να κρατιόμαστε από το τοιχάκι ασφαλείας, γιατί τα γλιστρήματα στον πάγο είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα (κάτι που αποδεικνύουν τα αίματα που είδαμε στο παγοδρόμιο,ανατριχιαστικό...). Αλλά και έτσι δεν τις γλιτώσαμε τις τούμπες που τις τρώγαμε με το κιλό! Πάντα όμως κάθε αρχή είναι δύσκολη! Στο τέλος όμως μάθαμε να πατινάρουμε, και πολύ καλά μάλιστα! Το μυστικό είναι να δίνεις ώθηση με τα πόδια, ελέγχοντας παράλληλα και την ισορροπία σου. 
    Ένα όμως πράγμα σίγουρα θα θυμάμαι: και τα δύο αυτά αθλήματα άφησαν πάνω μας την σφραγίδα τους!Τις επόμενες μέρες είχαμε πόνους σε όλη την έκταση μας, τίποτα όμως συγκριτικά με την εμπειρία που αποκομίσαμε! Γι' αυτό και τα προτείνω ανεπιφύλακτα σε κάθε λάτρη των σπορ!
   Τα λέμε (και πάλι πολύ) σύντομα!




Υ.Γ. (όπως συνήθως) φωτογραφίες στην σελίδα μας στο Facebook! http://www.facebook.com/pages/Pallini-Studentsgr/197629813616502?sk=wall