Και ναι ,τελικά μπαίνουμε σε μια τελική ευθεία (αναφερόμενοι στο λύκειο). Όλα φαίνονται να χάνουν την αξία τους μπροστά τώρα σε έναν μεγάλο αντίπαλο: τις Πανελλαδικές. Διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα , διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα είναι η μόνη λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει τις τελευταίες 2 τάξεις του λυκείου. Δυστυχώς. Η δημιουργηκότητα χάνεται, η φαντασία εκλείπει ,ενώ η ρουτίνα, η πίεση, η βαρεμάρα, το άγχος κυριαρχούν. Δυστυχώς ξαναλέω. Και εμείς σκύβουμε το κεφάλι. Κάνουμε υπομονή. Μεγάλη , πολύ μεγάλη υπομονή.
Για την ακρίβεια οι Πανελλαδικές πάντα υπήρξαν στην Ελλάδα ένα μεγάλο ζήτημα, ένας σταθμός στην ζωή του Έλληνα. Όπως στο εξωτερικό, ένα πράγμα, όπου το να κλείσει ένα άτομο τα 18 (ή 21, μου ξεφεύγει τώρα) είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός. Και σίγουρα είναι. Το άτομο ενηλικιώνεται, γίνεται ένας ώριμος πολίτης.
Οι Πανελλήνιες όμως; Τί τις κάνει τόσο ξεχωριστές; Η αποστήθιση κατεβατών; Η ψυχική φθορά των εξεταζόμενων; Όλη αυτή η διαδικασία αφήνει σημάδια στον καθένα. Ααα ναι, και το άλλο: η θεοποίηση! Άσχημο πράγμα. Έχεις το άγχος σου αν θα περάσεις εκεί που θες , έχεις και την κοινωνία να σε πρήζει , λέγοντάς σου πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό. Μα φυσικά και είναι, το συνηδητοποιείς και ο ίδιος. Αν ασχοληθείς βέβαια. Γιατί κάποιοι λυγίζουν. Δεν αντέχουν όλο αυτό. Ή κάποιοι άλλοι δεν θέλησαν να ασχοληθούν απ'την αρχή. Τι να πεις.
Είναι και αυτό το πράγμα πια στην Ελλάδα , που και τον εγκέφαλο του Einstein να έχεις ,μάλλον θα καταλήξεις άνεργος , μπροστά σε μια τηλεόραση να παρακολουθείς τις εξελίξεις μέρα-νύχτα, με το άγχος μην αυξηθούν οι φόροι, μην κοπούν οι συντάξεις και δεν έχουν οι γονείς σου να φάνε, μην σου πάρουν το σπίτι και μείνεις ξαφνικά στο δρόμο. Χαραμιζόμαστε για το τίποτα. Τι πανεπιστήμιο, τι απολυτήριο δημοτικού. Μια τέτοια κατάσταση.
Και στην τελική μετά ποιος φταίει; Κανείς δεν ξέρει. Ο ένας ρίχνει ευθύνες στον άλλο. Όλοι κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλά μας. Πάει η παιδεία , πάνε όλα. Ένα χάος. Οι μεν κατηγορούν τους καθηγητές διότι τάχα δεν ασχολούνται με τα παιδιά , επειδή έχουν εξασφαλίσει ότι όλα πάνε φροντιστήριο. Απορρίπτεται. Σύμφωνα και με προσωπική εμπειρία (εκτός εξαιρέσεων φυσικά) οι περισσότεροι είναι αρκετά πρόθυμοι να κάνουν ό,τι μπορούν για εμάς. Οι δε κατηγορούν τους μαθητές , επειδή δεν διαβάζουν και δεν σκέφτονται το μέλλον τους. Φυσικά και δεν θα το σκεφτούν, αφού είναι ανώριμοι (ακόμα και στα 18 τους!) να συλλάβουν την σημασία αυτών των εξετάσεων. Άρα τι; Ποιος φταίει; Πολλοί είναι αυτοί που κατηγορούν το κράτος και με το δίκιο τους βέβαια , για αυτό το κατεστραμμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Αλλά ποιος τους ακούει; Κανείς. Και η κατάσταση συνεχίζεται.
Τελικά μπορούμε να κάνουμε εμείς κάτι; Μάλλον όχι. Η καλύτερα μπορούμε , αλλά όχι πολλά (για την ώρα). Τώρα είναι που χρειαζόμαστε έναν από μηχανής θεό να μας λύσει το πρόβλημα. Μέχρι όμως να τον βρούμε θα πρέπει να σφίξουμε τα δόντια και να παλέψουμε. Για εμάς. Για ένα καλύτερο μέλλον. Για τις επόμενες γενιές. Ωωω ναι, αυτό μπορούμε να το κάνουμε! Ούτως ή άλλως οι Έλληνες από παλιά δείξαμε την γενναιότητα μας και το πείσμα μας. Από την φύση μας ήμασταν και είμαι σίγουρη ότι συνεχίζουμε να είμαστε ένας δυναμικός λαός.
Μπορούμε να το κάνουμε. Απλώς να το πιστέψουμε.
Για την ακρίβεια οι Πανελλαδικές πάντα υπήρξαν στην Ελλάδα ένα μεγάλο ζήτημα, ένας σταθμός στην ζωή του Έλληνα. Όπως στο εξωτερικό, ένα πράγμα, όπου το να κλείσει ένα άτομο τα 18 (ή 21, μου ξεφεύγει τώρα) είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός. Και σίγουρα είναι. Το άτομο ενηλικιώνεται, γίνεται ένας ώριμος πολίτης.
Οι Πανελλήνιες όμως; Τί τις κάνει τόσο ξεχωριστές; Η αποστήθιση κατεβατών; Η ψυχική φθορά των εξεταζόμενων; Όλη αυτή η διαδικασία αφήνει σημάδια στον καθένα. Ααα ναι, και το άλλο: η θεοποίηση! Άσχημο πράγμα. Έχεις το άγχος σου αν θα περάσεις εκεί που θες , έχεις και την κοινωνία να σε πρήζει , λέγοντάς σου πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό. Μα φυσικά και είναι, το συνηδητοποιείς και ο ίδιος. Αν ασχοληθείς βέβαια. Γιατί κάποιοι λυγίζουν. Δεν αντέχουν όλο αυτό. Ή κάποιοι άλλοι δεν θέλησαν να ασχοληθούν απ'την αρχή. Τι να πεις.
Είναι και αυτό το πράγμα πια στην Ελλάδα , που και τον εγκέφαλο του Einstein να έχεις ,μάλλον θα καταλήξεις άνεργος , μπροστά σε μια τηλεόραση να παρακολουθείς τις εξελίξεις μέρα-νύχτα, με το άγχος μην αυξηθούν οι φόροι, μην κοπούν οι συντάξεις και δεν έχουν οι γονείς σου να φάνε, μην σου πάρουν το σπίτι και μείνεις ξαφνικά στο δρόμο. Χαραμιζόμαστε για το τίποτα. Τι πανεπιστήμιο, τι απολυτήριο δημοτικού. Μια τέτοια κατάσταση.
Και στην τελική μετά ποιος φταίει; Κανείς δεν ξέρει. Ο ένας ρίχνει ευθύνες στον άλλο. Όλοι κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλά μας. Πάει η παιδεία , πάνε όλα. Ένα χάος. Οι μεν κατηγορούν τους καθηγητές διότι τάχα δεν ασχολούνται με τα παιδιά , επειδή έχουν εξασφαλίσει ότι όλα πάνε φροντιστήριο. Απορρίπτεται. Σύμφωνα και με προσωπική εμπειρία (εκτός εξαιρέσεων φυσικά) οι περισσότεροι είναι αρκετά πρόθυμοι να κάνουν ό,τι μπορούν για εμάς. Οι δε κατηγορούν τους μαθητές , επειδή δεν διαβάζουν και δεν σκέφτονται το μέλλον τους. Φυσικά και δεν θα το σκεφτούν, αφού είναι ανώριμοι (ακόμα και στα 18 τους!) να συλλάβουν την σημασία αυτών των εξετάσεων. Άρα τι; Ποιος φταίει; Πολλοί είναι αυτοί που κατηγορούν το κράτος και με το δίκιο τους βέβαια , για αυτό το κατεστραμμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Αλλά ποιος τους ακούει; Κανείς. Και η κατάσταση συνεχίζεται.
Τελικά μπορούμε να κάνουμε εμείς κάτι; Μάλλον όχι. Η καλύτερα μπορούμε , αλλά όχι πολλά (για την ώρα). Τώρα είναι που χρειαζόμαστε έναν από μηχανής θεό να μας λύσει το πρόβλημα. Μέχρι όμως να τον βρούμε θα πρέπει να σφίξουμε τα δόντια και να παλέψουμε. Για εμάς. Για ένα καλύτερο μέλλον. Για τις επόμενες γενιές. Ωωω ναι, αυτό μπορούμε να το κάνουμε! Ούτως ή άλλως οι Έλληνες από παλιά δείξαμε την γενναιότητα μας και το πείσμα μας. Από την φύση μας ήμασταν και είμαι σίγουρη ότι συνεχίζουμε να είμαστε ένας δυναμικός λαός.
Μπορούμε να το κάνουμε. Απλώς να το πιστέψουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου