Μια απλή στιγμή χρειάστηκε για να γίνει αυτό που έμελλε να προκαλέσει αντιδράσεις πανελληνίως, αλλά και παγκοσμίως. Η επέτειος ήταν λίγες ημέρες νωρίτερα. 6 Δεκεμβρίου. Ένα παιδί βρίσκεται μαζί με την παρέα του στα Εξάρχεια. Ήταν συνομήλικος με εμάς. Γ' Γυμνασίου. Το όνομα του: Αλέξης Γρηγορόπουλος.
Όμως αν θυμάστε τότε ήταν μια περίοδος αναταράξεων στην Αθήνα, οπότε μόνο η ύπαρξη μιας τέτοιας παρέας σε ένα τέτοιο κακόφημο μέρος θεωρούταν ύποπτη. Και τότε είναι που αρχίζουν τα γεγονότα, που σε όλους μας πάνω-κάτω γνωστά είναι (ή μήπως πραγματικά όχι;) Αντικρουόμενες απόψεις μαρτύρων έκαναν την κατάσταση πιο δύσκολη. Και τότε "η πεταλούδα φταρνίστηκε" (θεωρία του χάους: το πιο ασήμαντο πράγμα μπορεί να προκαλέσει τεράστιες εξελίξεις) και ένα πλήθος νέων ,και όχι μόνο, αντέδρασε στο γεγονός, άλλοι με τρόπο ο οποίος αναδείκνυε την πραγματική σημασία του γεγονότος και άλλοι με τρόπο ασεβή προς αυτήν την σημασία, όπως οι ποικίλες καταστροφές που πραγματοποιήθηκαν μετέπειτα στο κέντρο της Αθήνας.
Όμως η αλήθεια είναι πως έχω αμφιβολίες για την πραγματική έκβαση του γεγονότος. Ότι και πραγματικά να έγινε, και οι δύο οικογένειες είχαν απώλειες: η οικογένεια του Αλέξη έχασε ένα παιδί, ενώ η οικογένεια του αστυνομικού έχασε ολόκληρη την κοινωνική ζωή της,τα παιδιά του θα έχουν πάντα την ετικέτα των "παιδιών του εν ψυχρώ δολοφόνου", και οι τύψεις του θα είναι αιώνιες.
Αυτό που αξίζει λοιπόν περισσότερο να θυμόμαστε από όλο αυτό το λυπηρό γεγονός είναι το μήνυμα που καταστάσεις όπως αυτή μας δίνουν, η σημασία της στιγμής δηλαδή που ανέφερα νωρίτερα. Ποια είναι αυτή; Ότι η νεολαία καταπιέζεται και "σπάστε τα όλα!" που πολλοί λένε; Ότι οι ενήλικες είναι διεφθαρμένοι; Όχι, κατά την άποψη μου. Αυτά είναι μάλλον δικαιολογίες για να συγκαλύψουν το γεγονός ότι και εμείς, οι νέοι, μάλλον δεν έχουμε καταλάβει το νόημα και ρίχνουμε την ευθύνη αποκλειστικά στους άλλους, χωρίς να σημαίνει ότι οι κατηγορίες δεν ισχύουν σε κάποιες περιπτώσεις. Αν όμως το καλοσκεφτούμε το θέμα, βλέπουμε πίσω από όλο αυτό το θέμα να κρύβεται το νόημα της εκτίμησης της ζωής. Της εκτίμησης όλων αυτών που μας κάνουν ανθρώπους: την ανθρωπιά, την αγάπη, την συμπόνοια. Την εκτίμηση προς τον συνάνθρωπο. Πράγματα που ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά πρέπει να προσθέσει ή να αυξήσει στην ψυχή του. Όμως, όταν ο καθένας σκέφτεται την καλοπέραση, το κέρδος και την εκμετάλλευση, ιδού το αποτέλεσμα.
Έτσι εμείς, ως οι νέα γενιά, ας θυμόμαστε τι είναι πραγματικά η ζωή, και ας την εκτιμούμε. Μόνο με προσωπική προσπάθεια από τον καθένα μας μπορεί ο κόσμος να γίνει ένα καλύτερο μέρος για όλους.
Όμως αν θυμάστε τότε ήταν μια περίοδος αναταράξεων στην Αθήνα, οπότε μόνο η ύπαρξη μιας τέτοιας παρέας σε ένα τέτοιο κακόφημο μέρος θεωρούταν ύποπτη. Και τότε είναι που αρχίζουν τα γεγονότα, που σε όλους μας πάνω-κάτω γνωστά είναι (ή μήπως πραγματικά όχι;) Αντικρουόμενες απόψεις μαρτύρων έκαναν την κατάσταση πιο δύσκολη. Και τότε "η πεταλούδα φταρνίστηκε" (θεωρία του χάους: το πιο ασήμαντο πράγμα μπορεί να προκαλέσει τεράστιες εξελίξεις) και ένα πλήθος νέων ,και όχι μόνο, αντέδρασε στο γεγονός, άλλοι με τρόπο ο οποίος αναδείκνυε την πραγματική σημασία του γεγονότος και άλλοι με τρόπο ασεβή προς αυτήν την σημασία, όπως οι ποικίλες καταστροφές που πραγματοποιήθηκαν μετέπειτα στο κέντρο της Αθήνας.
Όμως η αλήθεια είναι πως έχω αμφιβολίες για την πραγματική έκβαση του γεγονότος. Ότι και πραγματικά να έγινε, και οι δύο οικογένειες είχαν απώλειες: η οικογένεια του Αλέξη έχασε ένα παιδί, ενώ η οικογένεια του αστυνομικού έχασε ολόκληρη την κοινωνική ζωή της,τα παιδιά του θα έχουν πάντα την ετικέτα των "παιδιών του εν ψυχρώ δολοφόνου", και οι τύψεις του θα είναι αιώνιες.
Αυτό που αξίζει λοιπόν περισσότερο να θυμόμαστε από όλο αυτό το λυπηρό γεγονός είναι το μήνυμα που καταστάσεις όπως αυτή μας δίνουν, η σημασία της στιγμής δηλαδή που ανέφερα νωρίτερα. Ποια είναι αυτή; Ότι η νεολαία καταπιέζεται και "σπάστε τα όλα!" που πολλοί λένε; Ότι οι ενήλικες είναι διεφθαρμένοι; Όχι, κατά την άποψη μου. Αυτά είναι μάλλον δικαιολογίες για να συγκαλύψουν το γεγονός ότι και εμείς, οι νέοι, μάλλον δεν έχουμε καταλάβει το νόημα και ρίχνουμε την ευθύνη αποκλειστικά στους άλλους, χωρίς να σημαίνει ότι οι κατηγορίες δεν ισχύουν σε κάποιες περιπτώσεις. Αν όμως το καλοσκεφτούμε το θέμα, βλέπουμε πίσω από όλο αυτό το θέμα να κρύβεται το νόημα της εκτίμησης της ζωής. Της εκτίμησης όλων αυτών που μας κάνουν ανθρώπους: την ανθρωπιά, την αγάπη, την συμπόνοια. Την εκτίμηση προς τον συνάνθρωπο. Πράγματα που ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά πρέπει να προσθέσει ή να αυξήσει στην ψυχή του. Όμως, όταν ο καθένας σκέφτεται την καλοπέραση, το κέρδος και την εκμετάλλευση, ιδού το αποτέλεσμα.
Έτσι εμείς, ως οι νέα γενιά, ας θυμόμαστε τι είναι πραγματικά η ζωή, και ας την εκτιμούμε. Μόνο με προσωπική προσπάθεια από τον καθένα μας μπορεί ο κόσμος να γίνει ένα καλύτερο μέρος για όλους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου