Θέσεις, αντιθέσεις, δράσεις, αντιδράσεις...... (ή Σηκωθείτε, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!)

 Με αυτές τις έξι κόμμα πέντε λέξεις συνοψίζεται γενικά η Ελλάδα των τελευταίων δύο μηνών (ίσως και γενικότερα η Ελλάδα μετά το 2008, αλλά έχε χάρη που δεν είχαμε μπλόγκ το 2008). Ω ναι. Τόσος χωρισμός, τόση διχόνοια δεν έχει υπάρξει σε αυτή την χώρα....εμ....όχι και ποτέ ξανά .... τουλάχιστον για μια δεκαετία! Και να που μέσα σε δύο μήνες όλα κυλάνε τόσο ραγδαία που πρέπει όλοι να αλυσοδενόμαστε με τις τηλεοράσεις όπου και να πηγαίνουμε για να μην χάνουμε τις εξελίξεις! Μόνο ένα πράγμα δεν προχωράει (ούτε καν σέρνεται) αυτό το διάστημα, ούτο δε εστί.... 

[χτυπάνε τα τύμπανα της κρίσεως]

....η εκπαίδευση!! Αυτή εξάλλου μου παρέδωσε έμμεσα την αφορμή για την ανάρτηση αυτή. Γιατί μέσω της εκπαίδευσης έζησα τον προηγούμενο καιρό την απόλυτη τρέλα, για να μην την χαρακτηρίσω αυτοκαταστροφική τάση, της ελληνικής κοινωνίας, έστω και σε μικρογραφία τύπου Νέα-Υόρκη-σε-γυάλα-με-ψεύτικο-χιόνι. 
  Και ναι, χρησιμοποίησα την λέξη αυτοκαταστροφή. Λέξη που σίγουρα προκαλεί και θα προκαλέσει αντιδράσεις (όπως προμηνύει ο τίτλος), αλλά τι να κάνουμε; Η αλήθεια λέγεται και πρέπει να λέγεται, αλλά και να αιτιολογείται. Παρόμοια θα πράξω και εγώ.

Η ιστορία άρχισε τον προπροηγούμενο μήνα με τις απεργίες των καθηγητών. Εντάξει. Λογικό μας φάνηκε. Οι καθηγητές αντιμετώπιζαν προβλήματα και έπρεπε να τα γνωστοποιήσουν. Δεν θα ήταν εξάλλου λογικό να υπομένει ο οποιοσδήποτε τέτοιες πιέσεις. Άσχετα αν μετά παραλάβαμε ένα μήνυμα της ΟΛΜΕ που το οποίο με εξέπληξε αρνητικά, καθώς αντί να συγκεκριμενοποιεί τα αιτήματα και να προτείνει τρόπους αντιμετώπισης των μέτρων, δραματοποιούσε τα γεγονότα ,όχι ότι δεν έχουν ήδη πάρει δραματικές διαστάσεις, όμως η ΟΛΜΕ δεν έμενε στην πραγματικότητα, αλλά κήρυττε ότι το κράτος προσπαθεί να μας μετατρέψει, την μελλοντική γενιά, σε απλούς "υπαλληλάκους"
 (ενώ το κράτος συνεχίζει να απολύει εργαζομένους...). From a parallel universe, as we say......... 

Αλλά ενώ στο "μανιφέστο" ιδιοφυΐας της ΟΛΜΕ δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία (εξάλλου δεν με έσπρωξε κανείς να το αποδεχτώ, ούτε να το διαβάσω καν), μετά της λήξεως της απεργίας των καθηγητών, Τετάρτη πρωί, το ενθυμούμαι ως τώρα, με μια υποψία νυχτερινής υγρασίας ακόμα να πλανάται στον αέρα, φτάνω στο σχολείο μου....
               

Αντικρίζω αυτό το θέαμα και ένα πανό έναντι της χούντας του Φράνκο (τρόπος του λέγειν). Ωχ.
 Ήδη κάποιοι με πλησιάζουν. Κατάληψη, λένε. Προσπαθούν να με πείσουν να συμμετάσχω με ένα ισχυρό ΝΑΙ στον αγώνα κατά της καταπίεσης, κατά της "δικτατορίας" της κυβέρνησης, κατά της "βίας", του φασισμού, των απολύσεων των καθηγητών και του Νέου Λυκείου. "Πρέπει να παλέψουμε", λένε " να κάνουμε αλληλεγγύη". Κατά βάση πολλά λόγια λένε.

Εγώ όπως θα καταλάβατε ήμουν από την αρχή εναντιωματικός σε μια κατάληψη, προσωπικά επειδή συνήθως το αίτημα είναι η στρογγυλή τυρόπιτα που δεν ξέρεις από ποια γωνία να αρχίσεις. Αλλά με αυτά τα βαρύγδουπα αιτήματα κάπως λύγισα. Μήπως θα είχε αντίκτυπο η φωνή μας; Μήπως έτσι είναι μια σωστή επανάσταση;

Επανάσταση. Ο λόγος που άρχισα αυτή την ανάρτηση εξ αρχής. Είχα, μέχρι την ημέρα αυτή της κατάληψης την φιλοσοφική απορία, πώς επαναστατείς πιο σωστά, πιο ηθικά, πιο πραγματικά τέλος πάντων. Γιατί ο καιρός μας είναι καιρός επανάστασης. Όχι ντε και σώνει τύπου Γαλλικής Επανάστασης. Δεν είναι τέτοιου τύπου η περίπτωση μας και ούτε χρειάζεται τέτοια βίαια αντιμετώπιση. Αλλά μιας κοινωνικής επανάστασης έναντι σε όσα επιμένουν να προσπαθούν να ρίξουν το ηθικό των Ελλήνων. 

Και οι διαδηλώσεις και οι πορείες και οι καταλήψεις κακές δεν είναι, προς Θεού. Πόσες φορές στο παρελθόν δεν έχουν καταφέρει να γίνουν μέσο κοινωνικών μεταβολών; Μάλιστα, πολλές. Όμως κοινωνικών μεταβολών. Όχι οικονομικών, γιατί η μηχανή που βγάζει λεφτά δεν έχει ακόμα εφευρεθεί (εκτός από έναν φίλο μου που είχε μια τέτοια αλλά τον έπιασε η  αστυνομία και είναι τώρα στην φυλακή).

Οπότε το θέμα μένει: τι μας απομένει να κάνουμε τώρα; Μήπως να πάμε και να τα σπάσουμε όλα; Μήπως να κάνουμε λαϊκό πραξικόπημα; Μήπως να αρχίσουμε να ρίχνουμε ευθύνες σε όσους πιστεύουμε πως ενέργησαν λάθος (οι εαυτοί μας εξαιρετέοι)  και να τους καταδικάζουμε σε κρεμάλα; Ή μήπως να χρησιμοποιήσουμε ως όπλο την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ;

Μα φυσικά η σωστή απάντηση είναι η... κρεμάλα. Αστειεύομαι φυσικά. Όπλο μας τώρα μπορεί να είναι μόνο η αλληλεγγύη. Το είπαν και στην κατάληψη!!!!!!
Ναι, αυτό άκουσαν και οι περίφημοι καταληψίες και το τίμησαν με τον όρο "ατάκα της ημέρας". Πόσες φορές άκουσα αυτή την λέξη την ημέρα εκείνη, πόσες. Φθαρμένη όμως. Δεν ήταν παρά ένα βαρύγδουπο άκουσμα, κάτι σαν μια μπουλντόζα που πέφτει από τον 190ο όροφο ουρανοξύστη, πράγμα ιδιαιτέρως παράλογο. Γιατί τόσες αλληλεγγύες; Αλληλεγγύη στους καθηγητές, αλληλεγγύη στους μαθητές της Α Λυκείου, αλληλεγγύη στα θύματα του φασισμού, αλληλεγγύη στους άνεργους, αλληλεγγύη στην αλληλεγγύη. ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΗΜΑ. Σαν να γράψω ότι "εδώ στέκεται ένας ελέφαντας". Μα πού ο ελέφαντας.

Και όμως, την ίδια ημέρα η λέξη αλληλεγγύη απέκτησε νόημα πνευματικό. Πιάσαμε συζήτηση με δύο πολύ αγαπητά μου πρόσωπα (το ένα ίσως να είναι η μητέρα μου) πάνω στο θέμα, ξεκινώντας από την ενόχληση μας από τα αιτήματα της κατάληψης, που γρήγορα κατέληξε σε κοινωνική ανάλυση. Με λίγα λόγια, το πόρισμα: το μόνο που χρειαζόμαστε αυτήν την στιγμή μεταξύ μας, μεταξύ των Ελλήνων είναι ενότητα και αλληλεγγύη, όμως με την πραγματική έννοια των όρων. "Να μην είναι τόσοι άνθρωποι σε μια πολυκατοικία και να είναι σαν άγνωστοι". "Να μην υποκρινόμαστε πως είμαστε αλληλέγγυοι ενώ δεν δίνουμε ούτε δεκάρα για τον πεινασμένο άνεργο γείτονα". Λόγια (ελαφρώς παραλλαγμένα από την μνήμη μου) των ανθρώπων αυτών. Και το πιο βασικό: "Να σταματήσουμε να χωριζόμαστε σε όλο και πιο μικρά κομμάτια, να ενωθούμε ανεξάρτητα από ποιο κόμμα υποστηρίζουμε, τι κοινωνική τάξη έχουμε, τι εισόδημα βγάζουμε". Αυτό είναι επανάσταση. Πνευματική παρακαλώ, και που μάλιστα θα κρατήσει, γιατί το ανθρώπινο πνεύμα, μόλις επιτέλους προσαρμοστεί σε μια κατάσταση, δεν παύει ουσιαστικά να την κουβαλάει ποτέ, ενώ δεν μπορεί κανείς να το ελέγξει.


Η ανάρτηση αυτή άρχισε να γράφεται πάνω από δύο μήνες πριν, παρόλα αυτά απ' ότι φαίνεται γίνεται συνεχώς πιο επίκαιρη. Κακό σημάδι. Ας αρχίσουμε λοιπόν, πριν είναι αργά. Ας γίνουμε σπίθες αλληλεγγύης και όλοι μαζί θα ανάψουμε την φωτιά. Και ας σταματήσουμε την πολλή θεωρία και τις ομιλίες. Αρκετά ακούσαμε, ζαλιστήκαμε. Καμία πράξη δεν βλάπτει.

Και εγώ σταματάω τώρα να μιλάω. Πάω να κλειστώ στην κατάληψη αλληλεγγύης του σχολείου μου και να παίξω μπιρίμπα με τον Τάκη πίνοντας μπίρες και ενώ θα φωνάζουμε "αλληλεγγύη στους αλληλέγγυους!!". Τέλεια. Τελεία.

Το άγχος της τελικής ευθείας.

Και ναι ,τελικά μπαίνουμε σε μια τελική ευθεία (αναφερόμενοι στο λύκειο). Όλα φαίνονται να χάνουν την αξία τους μπροστά τώρα σε έναν μεγάλο αντίπαλο: τις Πανελλαδικές. Διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα , διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα,διάβασμα είναι η μόνη λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει τις τελευταίες 2 τάξεις του λυκείου. Δυστυχώς. Η δημιουργηκότητα χάνεται, η φαντασία εκλείπει ,ενώ η ρουτίνα, η πίεση, η βαρεμάρα, το άγχος κυριαρχούν. Δυστυχώς ξαναλέω. Και εμείς σκύβουμε το κεφάλι. Κάνουμε υπομονή. Μεγάλη , πολύ μεγάλη υπομονή. 

Για την ακρίβεια οι Πανελλαδικές πάντα υπήρξαν στην Ελλάδα ένα μεγάλο ζήτημα, ένας σταθμός στην ζωή του Έλληνα. Όπως στο εξωτερικό, ένα πράγμα, όπου το να κλείσει ένα άτομο τα 18 (ή 21, μου ξεφεύγει τώρα) είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός. Και σίγουρα είναι. Το άτομο ενηλικιώνεται, γίνεται ένας ώριμος πολίτης. 
Οι Πανελλήνιες όμως; Τί τις κάνει τόσο ξεχωριστές; Η αποστήθιση κατεβατών; Η ψυχική φθορά των εξεταζόμενων; Όλη αυτή η διαδικασία αφήνει σημάδια στον καθένα. Ααα ναι, και το άλλο: η θεοποίηση! Άσχημο πράγμα. Έχεις το άγχος σου αν θα περάσεις εκεί που θες , έχεις και την κοινωνία να σε πρήζει , λέγοντάς σου πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό. Μα φυσικά και είναι, το συνηδητοποιείς και ο ίδιος. Αν ασχοληθείς βέβαια. Γιατί κάποιοι λυγίζουν. Δεν αντέχουν όλο αυτό. Ή κάποιοι άλλοι δεν θέλησαν να ασχοληθούν απ'την αρχή. Τι να πεις. 

Είναι και αυτό το πράγμα πια στην Ελλάδα , που και τον εγκέφαλο του Einstein να έχεις ,μάλλον θα καταλήξεις άνεργος , μπροστά σε μια τηλεόραση να παρακολουθείς τις εξελίξεις μέρα-νύχτα, με το άγχος μην αυξηθούν οι φόροι, μην κοπούν οι συντάξεις και δεν έχουν οι γονείς σου να φάνε, μην σου πάρουν το σπίτι και μείνεις ξαφνικά στο δρόμο. Χαραμιζόμαστε για το τίποτα. Τι πανεπιστήμιο, τι απολυτήριο δημοτικού. Μια τέτοια κατάσταση.

Και στην τελική μετά ποιος φταίει; Κανείς δεν ξέρει. Ο ένας ρίχνει ευθύνες στον άλλο. Όλοι κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλά μας. Πάει η παιδεία , πάνε όλα. Ένα χάος. Οι μεν κατηγορούν  τους καθηγητές διότι τάχα δεν ασχολούνται με τα παιδιά , επειδή έχουν εξασφαλίσει ότι όλα πάνε φροντιστήριο. Απορρίπτεται. Σύμφωνα και με προσωπική εμπειρία (εκτός εξαιρέσεων φυσικά) οι περισσότεροι είναι αρκετά πρόθυμοι να κάνουν ό,τι μπορούν για εμάς. Οι δε κατηγορούν τους μαθητές , επειδή δεν διαβάζουν και δεν σκέφτονται το μέλλον τους. Φυσικά και δεν θα το σκεφτούν, αφού είναι ανώριμοι (ακόμα και στα 18 τους!) να συλλάβουν την σημασία αυτών των εξετάσεων. Άρα τι; Ποιος φταίει; Πολλοί είναι αυτοί που κατηγορούν το κράτος και με το δίκιο τους βέβαια , για αυτό το κατεστραμμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Αλλά ποιος τους ακούει; Κανείς. Και η κατάσταση συνεχίζεται.

Τελικά μπορούμε να κάνουμε εμείς κάτι; Μάλλον όχι. Η καλύτερα μπορούμε , αλλά όχι πολλά (για την ώρα). Τώρα είναι που χρειαζόμαστε έναν από μηχανής θεό να μας λύσει το πρόβλημα. Μέχρι όμως να τον βρούμε θα πρέπει να σφίξουμε τα δόντια και να παλέψουμε. Για εμάς. Για ένα καλύτερο μέλλον. Για τις επόμενες γενιές. Ωωω ναι, αυτό μπορούμε να το κάνουμε! Ούτως ή άλλως οι Έλληνες από παλιά δείξαμε την γενναιότητα μας και το πείσμα μας. Από την φύση μας ήμασταν και είμαι σίγουρη ότι συνεχίζουμε να είμαστε ένας δυναμικός λαός. 

Μπορούμε να το κάνουμε. Απλώς να το πιστέψουμε.

Οδοιπορούμενοι οδοιπόροι οδοιπορούν στα οδοιπορικά...

Ιούλιος....Μήνας διακοπών...Καλά...αυτά τα είπαμε την προηγούμενη φορά....(επί την ευκαιρία η ΕΡΤ ξανάνοιξε ως Δ.Τ., ευτυχώς όχι Δ.Ν.Τ)...

Πολλοί λοιπόν επιλέγουν αυτόν τον καιρό να χαλαρώσουν στις παραλίες ή στα σπίτια τους. Άλλοι όμως (δυστυχώς όχι πολύ στην Ελλάδα) επιλέγουν τον πραγματικό τουρισμό, αυτόν δηλαδή που σου επιτρέπει να γνωρίσεις άλλους πολιτισμούς (ή τον δικό σου, στην περίπτωση των Ελλήνων και άλλων αρχαιοτάτων λαών). Καταλαβαίνεις λίγο καλύτερα τον κόσμο γύρω σου, ανοίγεις τους ορίζοντες σου καθώς αντικρίζεις πράγματα που ούτε η φαντασία σου δεν θα σε βοηθούσε να αντικρίσεις...... Και πόσο ωφέλιμη είναι η οδοιπορία για τον άνθρωπο! Από αρχαιοτάτων χρόνων περιηγητές όπως ο Παυσανίας αντιλήφθηκε το νόημα της περιήγησης στον κόσμο και έγραψε πολλά βιβλία όπου περιέγραφε τα ταξίδια του (και που σήμερα αποτελούν το ευαγγέλιο των αρχαιολόγων).

Έτσι και εμείς, ακολουθώντας την ίδια αρχαία πρακτική, εξακολουθούμε να περιηγούμαστε με αμείωτο ενδιαφέρον, να καταγράφουμε και να απαθανατίζουμε αυτά που είδαμε και έβαλαν ένα ακόμα λιθαράκι στο βουνό των αναμνήσεων μας.

Οπότε από σήμερα θα υπάρχει ειδική σελίδα στο μπλόγκ με τα λίνκ για τα οδοιπορικά μας.... Θα την δείτε στο δίπλα μέρος---------------> 

Επίσης, το τουμπουρουλου (tumblr χαχαχα) θα μας χρησιμεύσει ως λημέρι για τις φωτογραφίες μας, που, ω ναι, είναι πολλέεεεες!

Χαιρετίσματα λοιπόν μέχρι την επόμενη φορά!

Διακοπές....πολλών ειδών!

 Διακοπές, φίλοι αναγνώστες! Διακοπές επιτέλους! Καλοκαιρινές εννοείται. Όχι για όλους, γιατί τα φροντιστήρια ακόμα λειτουργούν, αλλά τέλος πάντων. Άσχετα αν υπάρχουν πολλά άλλα είδη διακοπών τελευταία, τα οποία θα αναφέρουμε παρακάτω.

 Καλοκαιρινές διακοπές λοιπόν!! Η φετινή (σχολική)χρονιά ήταν ιδιαίτερα σκληρή, όχι τόσο ως προς την δυσκολία, όσο προς τον φόρτο της εργασίας που αναλαμβάναμε. Εξ' ου και η μεγάλη διακοπή (2η διακοπή!)-αποχή μας από το μπλόγκ (πόσο την πεθύμησα αυτή τη λέξη!) Και η φετινή χρονιά γενικότερα ήταν σκληρή για τους Έλληνες. Γιατί ακόμα ζούμε στην ύφεση-κρίση-οικονομίαμαύροχάλι-τρεχαγυρευόπουλος.

 Αλλά τώρα διακοπές. Ξεγνοιασιά, θάλασσα, ουρανό,  παρέα ... πολλές όμορφες λέξεις, τις οποίες οποιοσδήποτε σχεδόν Έλληνας μπορεί να απολαμβάνει, ασχέτως οικονομικής κατάστασης, για να μιλήσουμε και λίγο με βάση τα σημερινά δεδομένα. Να και μια απλή όμορφη παραλία δίπλα, που εμένα μου θύμισε απλά την Ελλάδα του καλοκαιριού, των διακοπών, με τα χαρακτηριστικά της χρώματα, το βαθύ μπλε και το ξερό κίτρινο, χρώματα που αλληλοσυμπληρώνονται σε μια τελική αρμονική συνύπαρξη που ονομάζεται Ελλάδα.

Αφήστε που φέτος ο τουρισμός θα ανέβει και οι Έλληνες θα κάνουν και "διακοπές" από την κρίση.

Τι μπορεί να διακόπτει το κλίμα της όμορφης καλοκαιρινής Ελλάδας που ελπίζει στους...τουρίστες; Εεεε, Ελλάδα είμαστε. Όταν θερμανθεί η ατμόσφαιρα, γίνονται θερμόαιμοι και οι Έλληνες. Και τώρα αυτόν τον καιρό, που χρειαζόμαστε πολιτική και οικονομική σταθερότητα για να σταθούμε στα πόδια μας, γίνονται όλες οι πολιτικές αναταράξεις. 

Όλα άρχισαν  με την περιβόητη, αμφιλεγόμενη διακοπή της ΕΡΤ. Μια κίνηση που είχε ως σκοπό την απόλυση εργαζομένων, έπειτα από παραγγελία του ΔΝΤ. Δεν μπορώ να αντισταθώ,ΘΑ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ!

Η ΕΡΤ καλώς έκλεισε, κατά την γνώμη μου. Θα με πείτε βάναυσο  (και θα έχετε βιαστεί), αλλά όχι, δεν υπήρχε λόγος να λειτουργούν όλοι οι κλάδοι και οι υποκλάδοι και τα κλαδάκια και τα υποκλαδάκια της ΕΡΤ, γιατί, πολύ απλά, είχαν δημοτικότητα που έτεινε στο μηδέν. Και ενώ η ανεργία φτάνει στο 26,8 %, εμείς είχαμε την πολυτέλεια να έχουμε 3 (από όσα ξέρω) κανάλια τηλεόρασης, 10 ραδιοφωνικούς σταθμούς και ένα(τουλάχιστον) περιοδικό με επιδότηση του Δημοσίου.

Υπάρχει όμως και το απαράδεκτο μέρος, το οποίο ως ένα βαθμό πιστεύω θα διορθωθεί. Ανάμεσα στους κλάδους της ΕΡΤ υπάρχουν και κάποιοι μοναδικοί για τον ελληνικό πολιτισμό, όπως το ραδιοτηλεοπτικό αρχείο και οι ορχήστρες, των οποίων η υπολειτουργία θα συνεπαγόταν μεγάλη υποβάθμιση του νεοελληνικού πολιτισμού. Αυτό πιθανότατα θα διορθωθεί με την ΝΕΡΙΤ ,τι άσχημο όνομα, όντως :) . Ένα άλλο πρόβλημα ήταν οι συνταράξεις και αντιδράσεις που προκάλεσε η διακοπή της ΕΡΤ, οι οποίες ήταν τόσο υπερβολικές που παραλίγο να διακόψουν την συνεργασία της κυβέρνησης (και ο νοών νοείτο!). Όμως, το πρόβλημα που δεν θα διορθωθεί είναι η ανεργία, η οποία είναι το σημαντικότερο πρόβλημα κατά την γνώμη μου, και η οποία αυξήθηκε από τις απολύσεις της ΕΡΤ, έστω και ελάχιστα. Αλλά που θα βρουν δουλειά αυτοί, και οι άλλοι ένα εκατομμύριο άνεργοι της Ελλάδας, όταν το δημόσιο συρρικνώνεται τόσο πολύ;

Αυτό είναι ένα άλλο θέμα, που θα βρει ίσως μια προσωρινή λύση το καλοκαίρι. Πότε όμως θα διακοπεί και αυτό; Αυτή την διακοπή περιμένει ο ελληνικός λαός. Αλλά, αντί διακοπής, ο λαός γίνεται μάρτυρας της περικοπής. Μισθών. Αλλά και αυτό είναι ένα άλλο θέμα (όχι διακοπών).

Αυτά λοιπόν τα λίγα και επετειακά ήθελα να πω ως το ξεκίνημα του καλοκαιριού (και εννοείται μιας νέας σεζόν για εμάς)! Καλές διακοπές και τα λέμε υπερβολικά σύντομα!!

Υ.Γ. Εκείνο το φωτογραφικό αρχείο που έχω μαζέψει από τις περιηγήσεις μου στην Ελλάδα (πιστέψτε με, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο μετά από αυτό της ΕΡΤ) ίσως σύντομα να βρει σπίτι. Εξάλλου, αν δεν ασχοληθούμε τώρα με τουρισμό, πότε;;;

Η Φυσική Μας Μάγεψε!!!! (Μέρος Πρώτο)

  Γεια σας, αγαπητοί αναγνώστες!! Χρόνια και Ζαμάνια!! Μα βεβαίως, έχει περάσει πολύς καιρός, όπως συνήθως, αλλά απλά είχαμε ελάχιστο χρόνο και άπειρα ερεθίσματα για αναρτήσεις, κάτι που τελικά σημαίνει ότι δεν είχαμε κάποια σταθερή ιδέα για ανάρτηση, μιας και συνεχώς καινούριες ιδέες προσθέτονταν στον νου μας. Αλλά φυσικά δεν είναι δυνατόν μια τέτοια κατάσταση να κρατάει πάντα, ειδικά σήμερα, μια μέρα που αποτελεί το τέλος ενός εξαιρετικά μαγευτικού ταξιδιού μας στα μονοπάτια της γνώσης, όπως θα διατύπωνε την τριήμερη μας εμπειρία ένας ποιητής!
   Παρεβρεθήκαμε λοιπόν στο συνέδριο της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών (Ε.Ε.Φ.) "Η Φυσική Τους Μαγεύει". Φαινομενικά φαίνεται ως ένας ξεκάθαρος τίτλος: ήταν ένα συνέδριο για την φυσική όπου λογικά θα μαθαίναμε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα, "μαγικά κόλπα" φυσικής. Όντως, στο πρόγραμμα υπήρχε και αυτό, αλλά δεν ήταν αυτός ο σκοπός του.Θα καταλάβετε στην συνέχεια (ή μάλλον στο τέλος) τι εννοώ.


Ημερολόγιο Συνεδρίου:
  
Α) Παρασκευή 14  Δεκεμβρίου: Αφού φτάσαμε στην μεγαλεπίβολη αίθουσα του συνεδρίου (για την πρώτη μέρα μόνο) άρχισε η "τελετή έναρξης"  με ένα άκρως ψυχαγωγικό γεγονός: την εκτέλεση της μελοποίησης ενός επιστημονικού ποιήματος : ο Ύμνος των Αστρονόμων! Ταίριαζε γάντι στην περίσταση, εφόσον τα περισσότερα θέματα της βραδιάς σχετίζονταν με την αστρονομία! Εξάλλου, η παρουσίαση που έκανε ποδαρικό ήταν αυτή του κ. Σιμόπουλου Διονυσίου, διακεκριμένου Έλληνα επιστημόνα και διευθυντή του Ευγενιδείου Πλανηταρίου, που ασχολήθηκε φυσικά με βιολογία...χαχαχα αστρονομία εννοώ! Και συγκεκριμένα με την γέννηση και τον θάνατο των άστρων, ένα θέμα εξαιρετικά ενδιαφέρον και άγνωστο! Ξέρατε πχ ότι.... α μπα, δεν θέλω να το παίξω εξυπνάκιας ακόμα! Ίσως αργότερα.
 Στο πρόγραμμα μετά ακολουθούσε μια προσθήκη της τελευταίας στιγμής, αλλά διόλου ευκαταφρόνητη: μια απλή διαδυκτιακή σύνδεση με το CERN, τίποτα το ενδιαφέρον. Φυσικά και δεν σοβαρολογώ, είχα ανατριχιάσει από την ανυπομονησία. Όμως, παραλίγο τα σχέδιά να τα διακόψει η κακιά διαδυκτιακή σύνδεση, οπότε συνεχίστηκε λίγο παρακάτω το πρόγραμμα, με την ομιλία του Δρ. Σωτηρίου Σοφοκλή, ο οποίος, συμπτωματικά, είχε προετοιμάσει παρουσίαση ακριβώς πάνω στο θέμα των επιταχυντών και ανιχνευτών αδρονίων (δηλαδή υποατομικών σωματιδίων), μεταξύ των οποίων ανήκει και ο Large Hadron Collider στο CERN, και ένας "Έλληνας", το πρόγραμμα "Νέστωρ" στην Πύλο, το οποίο είναι από τα πλέον σημαντικά στον κόσμο (για περαιτέρω πληροφορίες γκουγκλάρετέ το , "It 's too complicated" όπως λένε στην Αγγλία, να το εξηγήσουμε τώρα).  Επίσης εξαιρετικά ενδιαφέρον, με πληροφορίες για την δομή της ύλης σε υποατομικό επίπεδο, και μην περιμένετε μόνο να ακούσαμε για πρωτόνια, νετρόνια, ηλεκτρόνια, αλλά ενημερωθήκαμε για σωματίδια σαν τα νετρίνα, τα φωτόνια, τα κουάρκ και δεν συμμαζεύεται.
   Φυσικά, στα παραπάνω σωματίδια πρωταγωνιστής ήταν το μποζόνιο του Χίγκς, που πριν ολίγο καιρό είχε προκαλέσει πάταγο παγκοσμίως. Πρωταγωνιστής παρέμεινε το σωματίδιο αυτό και μετά το τέλος της προαναφερθείσας ομιλίας, όπου ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ  συνδεθήκαμε με επιτυχία με το CERN και συγκεκριμένα με τον διακεκριμένο Έλληνα ερευνητή Δρ. Κορατζίνο Μιχάλη, όπου ενημερωθήκαμε τόσο για την λειτουργία του LHC όσο και για ποικίλα άλλα θέματα, αφού μπορούσαμε να του απευθύνουμε ερωτήσεις  για ό,τι θέλαμε. Οι περισσότεροι φυσικά θέλανε να μάθουν περισσότερα για το μποζόνιο Χίγκς, όπου όμως μάθαμε πως τελικά δεν είναι τόσο ξεχωριστό όσο νομίζουμε. Δηλαδή, ενώ, όπως όλα τα άλλα υποατομικά σωματίδια, έχει μαγευτικές ιδιότητες (π.χ. τα νετρίνα μπορούν να διαπερνούν οτιδήποτε, ακόμα και την ίδια την γη!), ήταν απλώς τα αγαπημένα των δημοσιογράφων και των παπαράτσι! Και από τότε βέβαια είναι που έχει αποκτήσει τόση δημοτικότητα!! Αλλά απλά αποτελούσε ένα από τα τελευταία κομμάτια στην θεωρία των υποατομικών σωματιδίων.
   Αφού η συνδιάσκεψή μας με το CERN  ολοκληρώθηκε, ανέλαβε τον λόγο ο  Δρ. Δανέζης Μάνος, ο οποίος μας μίλησε για ένα θέμα ολίγον φιλοσοφικό: για το πώς ο εγκέφαλός μας δημιουργεί στην πργματικότητα την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε , και ότι η ύλη ουσιαστικά είναι μια καμπύλωση του χωροχρόνου, αλλά και σε πόσο μεγάλο βαθμό θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε την δυνατότητα του εγκεφάλου μας να δημιουργεί υλική πραγματικότητα μέσω της σκέψης. Πορωτικό. Αλλά μετά ήταν ήδη πολύ αργά και έπρεπε να γυρίσουμε σπίτια μας. Αύριο πάλι.

Β) Σάββατο 15 Δεκεμβρίου:  Την δεύτερη ημέρα του συνεδρίου την παρακολουθήσαμε στο 3ο ΓΕΛ Νέας Φιλαδέλφειας "Μίλτος Κουντούρας" (αν γράφεται έτσι!). Φτάσαμε πάνω στην ώρα στο αμφιθέατρο για την άκρως ενδιαφέρουσα εισήγηση του Δρ. Γραμματικάκη Ιωάννη, με θέμα την "Χαμένη Μαγεία της Φυσικής"! Κατανοητός ο τίτλος, αλλά μάλλον περιμέναμε μια βαρετή συζήτηση πάνω στο σχολικό βιβλίο και το λάθος της εκπαίδευσης στο πεδίο της φυσικής. Όμως, ενώ αυτό ήταν το νόημα της εισήγησης, το θέμα της ήταν οι μεγαλειώδεις ανακαλύψεις της φυσικής τα τελευταία χρόνια πάνω σε, άγνωστα από τους μαθητές, πεδία, όπως αυτό της κβαντικής φυσικής, της μελέτης της βαρύτητας, της υποατομικής φυσικής, πεδία που παραμένουν ανέγγιχτα στο σχολείο, σε αντίθεση με πεδία που απωθούν τα παιδιά από το μάθημα, όπως η κινητική , η οποία ναι μεν είναι απαραίτητη στον κόσμο της φυσικής, αλλά διδάσκεται με τρόπο ανιαρό (οι "ασκησούλες" και οι "ερωτησούλες" λόγου χάρη), ενώ εκτός αυτού δεν προωθείται η πειραματική διαδικασία, το έτερον ήμισυ της θεωρητικής φυσικής!!! Έτσι έχει χάσει η φυσική την μαγεία της στα μάτια των νέων.
  Περάσαμε στο επόμενο θέμα σχετικά με τους αστρικούς πίδακες και της αστρικές μπαταρίες, ένα θέμα αστρονομίας, πολύ εξειδικευμένο αλλά συνάμα συναρπαστικό, παρουσιασμένο από τον ερευνητή κ. Κοντόπουλο Ιωάννη ο οποίος εργάζεται πάνω σε αυτό το θέμα στην Ακαδημία Αθηνών. Χρειάστηκε βεβαίως πολύ προσοχή για να καταλαβαίνεις τα λεγόμενα, διότι, αν έχανες ένα "επεισόδιο", μετά άντε να καταλάβεις την συνέχεια!
  Στη συνέχεια ασχοληθήκαμε με την ..... καταστροφή του κόσμου, που έγινε πριν λίγες ημέρες ( και ήταν λίγες ημέρες μετά το συνέδριο)!!! Αλλά όχι αποκλειστικά με αυτό το ζήτημα, που μόνο τσαρλατανισμός μπορούσε να είναι. Απλά, αποτέλεσε ένα όμορφο έναυσμα για την εισήγηση της Δρ. Πρέκκας Παναγιώτας, η οποία μας μίλησε για την γειτονιά μας, την Γη, την Σελήνη, αλλά κυρίως για τον Ήλιο και τις ηλιακές καταιγίδες του (οι οποίες, σημειωτέον, ήταν ένα από τα πιο διαδεδομένα σενάρια καταστροφής για της 21 Δεκεμβρίου). Μάθαμε εντυπωσιακά γεγονότα, τα οποία όλοι τα γνωρίζουμε (;;;), αλλά δεν ξέρουμε πραγματικά τι είναι : το βόρειο Σέλας και οι μαγνητικοί πόλοι της Γης  αποτέλεσαν μερικά από αυτά.
   Ντριιιιιιιιιν!! Διάλλειμα για καφέ και κουλουράκια. Γουστάρω!
  Φάγαμε, ήπιαμε, και γυρίσαμε πίσω για την επόμενη διάλεξη από τον κ. Στεφάνου Νικόλαο, σχετικά με τα "Φωτονικά Μεταϋλικά" . Δύσκολες λέξεις;;; Νέες έννοιες;;; Φοβού!! Ουδείς δεν θα καταλάβει τίποτα!! Και όμως, ενώ στην αρχή όντως δυσκολευτήκαμε λίγο να καταλάβουμε ένα-δύο πράγματα σχετικά με την διάδοση του φωτός, το θέμα έγινε εξαιρετικά ενδιαφέρον όταν στραφήκαμε προς τα μεταϋλικά, τεχνητά υλικά δηλαδή με απίστευτες ιδιότητες διάδοσης του φωτός πχ να μπορούν να γίνονται, αυτά και ότι βρίσκεται από κάτω τους, αόρατα!!! Σαν τον μαγικό μανδύα του Χάρι Πότερ!! Δυστυχώς, ακόμα δεν έχει υλοποιηθεί κάτι τέτοιο για το ορατό φάσμα του φωτός. Όχι ακόμα, αλλά στο μέλλον........χεχεχεχε.........
  Εχέμ, γυρίζουμε στο θέμα μας! Ή μάλλον την επόμενη φορά, γιατί  πολύ μεγάλη μας βγήκε η ιστορία και θα σας κουράσω! Οπότε, εις το επανιδείν στο επόμενο μέρος! 

Η Αθήνα που ονειρεύομαι (και μάλλον δε θα δω ποτέ...)

Πριν ξεκινήσω την σημερινή μου ανάρτηση, δείτε αυτήν τη φωτογραφία:  

Πολύ περίεργη φωτογραφία. Από ότι φαίνεται καθαρά είναι μια φωτογραφία της Οδού Πανεπιστημίου στην Αθήνα,  (πρώτο παράξενο) χωρίς κανένα αμάξι να την διασχίζει εν ώρα αιχμής και (δεύτερο παράξενο) με περίπου δέκα ανθρώπους και δύο φανατικούς του ποδηλάτου να περπατάνε και να οδηγάνε στη μέση του δρόμου, χωρίς ακόμα να έχουν γίνει θύμα κάποιου αμαξιού!
Προφανώς αυτό συνέβη σε κάποια παράλληλη διάσταση, όπου η Αθήνα είναι μια πόλη - φάντασμα ή κάτι τέτοιο. Όμως, όσο απίστευτο και αν σας φαίνεται, αυτή είναι η γνωστή μας Αθήνα. Και εμείς ήμασταν εκεί. (Μπορεί και εσείς.)

Η φωτογραφία αυτή λοιπόν προέρχεται από την "Παγκόσμια Ημέρα Χωρίς Αμάξι", που ήταν στις 22 Σεπτεμβρίου. Στα πλαίσια της ημέρας αυτής είχε αποφασιστεί από τον δήμο Αθηναίων το εξής: η Πανεπιστημίου να πεζοδρομηθεί, και για μια μέρα να είναι ελεύθερη η πρόσβαση σε όλους τους κατοίκους της Αθήνας και μη. Κατά την διάρκεια εκείνης της ημέρας έλαβαν τόπο στην Πανεπιστημίου πολλές εκδηλώσεις, στις οποίες θα αναφερθούμε παρακάτω.

Εμείς λοιπόν κατευθυνόμασταν προς την Μαθηματική Εταιρεία, όπου παραδίδονται μαθήματα ( σε αυτό θα αναφερθώ στο τέλος). Κατεβήκαμε στο σταθμό μετρό Σύνταγμα και πήραμε τον δρόμο για την Πανεπιστημίου (η Μαθηματική Εταιρεία βρίσκεται στη διεύθυνση Πανεπιστημίου 34). Όμως μας περίμενε η εξής έκπληξη: η Πανεπιστημίου ήταν άδεια από αυτοκίνητα. Κάποιοι γκραφιτάδες στην αρχή της οδού είχαν αναλάβει την διακόσμηση κάποιων μουντών αθηναϊκών λεωφορείων, με μεγάλη επιτυχία. Παρακάτω, είχε στηθεί ένα γήπεδο μπάσκετ,στην μέση του δρόμου, και μια πίστα σκέιτμπορντ , σχεδόν άδειες μέχρι στιγμής (εξάλλου ήμασταν στην Αθήνα στις δέκα το πρωί), και πιο κάτω ακουγόταν μια τζαζ συναυλία, που ταίριαζε εξαιρετικά στο κλίμα της (ήσυχης) Πανεπιστημίου. Μας παρέσυρε σε ένα ταξίδι μαγικό, σε μια Αθήνα ονειρεμένη, όπου παιδιά έπαιζαν στην μέση του δρόμου, νέα οδηγούσαν ποδήλατα χωρίς να φοβούνται τα αμάξια, και οι μεγαλύτεροι απολάμβαναν το κλίμα αυτό της χαράς, της ησυχίας και της ξεγνοιασιάς. Οι άνθρωποι ερχόντουσαν πιο κοντά ο ένας στον άλλο και οι καρδιές ζεσταίνονταν. Όλα ήταν υπέροχα, και το τζαζ σάουντρακ της πόλης απλά μαγευτικό. Είχα μείνει άναυδος.

Δυστυχώς την συναυλία δεν την προλάβαμε, γιατί κάναμε μαθηματικά (μη βιάζεστε είπα! θα σας πω μετά για αυτό!). Αλλά ακούγαμε την μουσική. Καλό και αυτό. Μετά που βγήκαμε όμως μας περίμεναν νέες εκπλήξεις: η Πανεπιστημίου ήταν γεμάτη με κόσμο, κάθε ηλικίας, με καλλιτέχνες κάθε είδους, μουσικούς, ζωγράφους, αλλά και ξυλοπόδαρους, και φυσικά η πίστα σκέιτμπορντ και το γήπεδο μπάσκετ ήταν γεμάτα. Και φυσικά ποδήλατα, πολλά ποδήλατα! Χαζέψαμε ώρα πολλή και μετά πήγαμε πίσω στα σπιτάκια μας!!


Έτσι ήταν η μέρα μας αυτή, μια μέρα σε μια ονειρεμένη Αθήνα. Σχεδόν ονειρεμένη. Γιατί όπως πάντα, η καταθλιπτική Αθήνα προσπάθησε να εισχωρήσει σε αυτό το όνειρο. Με ποιον τρόπο; Με την ανάδειξη μιας από τις σκοτεινότερες πλευρές της αθηναϊκής ζωής, τους άστεγους. Ένας άστεγος ζητιάνευε στον δρόμο κάθε 10 μέτρα. Η κατάσταση φαίνεται απελπιστική και για αυτούς και για εκατοντάδες άλλους, που ζουν μέσα στην φτώχεια και τα βάσανα, μέσα στην άσχημη πλευρά της Αθήνας. Ελπίζω του χρόνου να λείπει αυτή η εικόνα, αν και δεν το νομίζω.

Η ημέρα αυτή λοιπόν λειτούργησε θετικά σε πολλούς τομείς: ευαισθητοποίησε τους πολίτες σε θέματα περιβάλλοντος (ημέρα χωρίς αμάξια; σας λέει κάτι;;), σε θέματα κοινωνικά και σε θέματα πολιτιστικά. Και φυσικά, όσοι βρεθήκαμε εκεί θα την θυμόμαστε για ποοοοοολλά χρόνια!! Αυτοί που δεν παρεβρεθήκαν, ενώ είχαν την ευκαιρία....... απλά έχασαν!!

Και του χρόνου λοιπόν, και αυτή τη φορά ολόκληρη η Αθήνα!!!

Τα λέμε λίαν συντόμως!!

Υ.Γ. Επιτέλους, με ζαλίσατε! Θα σας πω για την Μαθηματική Εταιρεία. Κάθε Σάββατο διοργανώνει μαθήματα μαθηματικών για εξάσκηση των μαθηματικών μυαλών! Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να δει το πρόγραμμα στην ιστοσελίδα http://www.hms.gr/node/604. Καλή Διασκέδαση!!

Λύκειο : Μια καινούργια πονεμένη Ιστορία με πολλές Κατευθύνσεις!!

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες (όσοι πιστοί έχετε απομείνει πια!)

Δεν είναι τυχαίο που τόσο καιρό οι αναρτήσεις ρέουν με το σταγονόμετρο. Μα φυσικά, μόνο τυχαίο δεν θα μπορούσε να είναι. Αλλά, ποιος είναι ο λόγος; Μήπως σκεφτόμασταν καινούργια θέματα να ασχοληθούμε στο μπλόγκ; Μάλλον ελάχιστα. Μήπως βρεθήκαμε κατά μια διαβολική σύμπτωση σε έναν τόπο όπου δεν υπάρχει Διαδίκτυο (αν υπάρχει τέτοια πια) ; Απίθανο. Ο λόγος είναι ένας.

Αρχίσαμε το Λύκειο.

Όντας πτωτολυκειάκια φέτος βιώσαμε πρόσωπο με πρόσωπο την ξακουστή " λυκειακή υποτονία". Και παραλίγο να μας επηρεάσει. Δεν τα κατάφερε. Η αλήθεια είναι πως η πρώτη συνάντηση μας με το Λύκειο είχε το προαναφερθέν χαρακτηριστικό: ενώ εμείς ερχόμασταν γεμάτοι ενέργεια από το γυμνάσιο, συναντήσαμε τα λυκειόπαιδα - βετεράνους, τα οποία, λόγω της κούρασης από τα φροντιστήρια (πολλά παιδιά είχαν αρχίσει από το καλοκαίρι), ή λόγω της ανησυχίας για το τι θα επερχόταν (βλέπε Πανελλαδικές), δεν έχουν πια διάθεση μέσα τους. Έχουν στερηθεί της  ενέργειας που είναι αναγκαία για την δημιουργικότητα, την ενεργητικότητα και την δραστηριοποίηση. Πρωτεύον θέμα αποτελούν τα φροντιστήρια. Δυστυχώς.

Έτσι επιβεβαιώσαμε τον μύθο αυτό. Και φυσικά η επιβεβαίωση αυτή αποτελούσε για εμάς στην αρχή απόδειξη της υστέρησης του Λυκείου μπροστά στο Γυμνάσιο: καθηγητές που βαριούνται, αδιάφοροι μαθητές, λίγες εκδρομές, και καμιά κατάληψη άμα λάχει. Φυσικά τώρα, τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη, πολλά από αυτά έχουν καταρριφθεί. Οι καθηγητές φαίνονται πρόθυμοι να μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε τα μαθήματα και την ζωή περισσότερο. Είναι επίσης πρόθυμοι να μας συνοδεύουν στις εκδρομές (χεχεχε). Και η κατάληψη, ενώ πριν ολίγες ημέρες παρολίγον να εκδηλωθεί ένα τέτοιο κίνημα - σχολικό πραξικόπημα, τελικά αποφεύχθηκε από τους ίδιους τους μαθητές (της Α' κυρίως, γιατί, όπως είπαμε, η Β' και η Γ' έχουν το σύνδρομο της οξείας τεμπελίτιδος).

Τελικά δεν είναι όλα όπως φαίνονται. 

Το Λύκειο τελικά πιστεύω πως δεν θα είναι μια εντελώς βάναυση εμπειρία, όπως νομίζαμε μέχρι τώρα. Θα μας βοηθήσει ελπίζω να αποκτήσουμε μια πιο σφαιρική άποψη όχι μόνο της επιστήμης που σκοπεύουνε να εξασκήσουμε, αλλά και εφόδια ζωής. Χρειάζεται δύναμη, θέληση και υπομονή σε αυτόν τον τομέα της εκπαίδευσης. Και προ πάντων όλων, δραστηριοποίηση. Αυτή είναι η λέξη κλειδί, η οποία όμως πολλές φορές γίνεται έρμαιο των φροντιστηρίων και της ψυχοκαταναγκαστικής εκπαίδευσης. 

Φυσικά, αυτές είναι μόνο κάποιες από τις πρώτες εντυπώσεις μου από το λύκειο. Ελπίζω ότι σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες, αλλά μέχρι τότε, θα τα λέμε και με άλλα πολλά θέματα (χεχεχε, τι σας ετοιμάζω πουλάκια μου....)

Oppa Gangnam Style..!!!

Φίλοι και φίλες,

όπως πολλοί από εσάς μπορεί να γνωρίζετε αυτό το καιρό είναι πολύ "μέσα στην μόδα" το κορεάτικο τραγούδι του Psy "Gangnam Style".  
Δεν μπορώ να πω ότι έχει κάτι το εξαιρετικό ως ρυθμός το τραγούδι, αλλά είναι πιο πολύ η χορογραφία που το έκανε δημοφιλές. 

Τα λόγια δεν κατάφερα δυστυχώς να τα βρω στα ελληνικά ( και πολλά ζητάω) ,αλλά για όσους που έχουν επαρκείς γνώσεις στα αγγλικά το έβαλα μεταφρασμένο! 

Το βίντεο:

...και οι στοίχοι...

Oppa is Gangnam style

Gangnam style

A girl who is warm and humanle during the day

A classy girl who know how to enjoy the freedom of a cup of coffee

A girl whose heart gets hotter when night comes

A girl with that kind of twist

I’m a guy

A guy who is as warm as you during the day

A guy who one-shots his coffee before it even cools down

A guy whose heart bursts when night comes

That kind of guy

Beautiful, loveable

Yes you, hey, yes you, hey

Beautiful, loveable

Yes you, hey, yes you, hey

Now let’s go until the end

Oppa is Gangnam style, Gangnam style

Oppa is Gangnam style, Gangnam style

Oppa is Gangnam style

Eh- $exy Lady, Oppa is Gangnam style

Eh- $exy Lady oh oh oh oh

A girl who looks quiet but plays when she plays

A girl who puts her hair down when the right time comes

A girl who covers herself but is more sexy than a girl who bares it all

A sensable girl like that

I’m a guy

A guy who seems calm but plays when he plays

A guy who goes completely crazy when the right time comes

A guy who has bulging ideas rather than muscles

That kind of guy

Beautiful, loveable

Yes you, hey, yes you, hey

Beautiful, loveable

Yes you, hey, yes you, hey

Now let’s go until the end

Oppa is Gangnam style, Gangnam style

Oppa is Gangnam style, Gangnam style

Oppa is Gangnam style

Eh- $exy Lady, Oppa is Gangnam style

Eh- $exy Lady oh oh oh oh

On top of the running man is the flying man, baby baby

I’m a man who knows a thing or two

On top of the running man is the flying man, baby baby

I’m a man who knows a thing or two

You know what I’m saying

Oppa is Gangnam style

Eh- $exy Lady, Oppa is Gangnam style

Eh- $exy Lady oh oh oh oh

Σάντρα.