Λύκειο : Μια καινούργια πονεμένη Ιστορία με πολλές Κατευθύνσεις!!

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες (όσοι πιστοί έχετε απομείνει πια!)

Δεν είναι τυχαίο που τόσο καιρό οι αναρτήσεις ρέουν με το σταγονόμετρο. Μα φυσικά, μόνο τυχαίο δεν θα μπορούσε να είναι. Αλλά, ποιος είναι ο λόγος; Μήπως σκεφτόμασταν καινούργια θέματα να ασχοληθούμε στο μπλόγκ; Μάλλον ελάχιστα. Μήπως βρεθήκαμε κατά μια διαβολική σύμπτωση σε έναν τόπο όπου δεν υπάρχει Διαδίκτυο (αν υπάρχει τέτοια πια) ; Απίθανο. Ο λόγος είναι ένας.

Αρχίσαμε το Λύκειο.

Όντας πτωτολυκειάκια φέτος βιώσαμε πρόσωπο με πρόσωπο την ξακουστή " λυκειακή υποτονία". Και παραλίγο να μας επηρεάσει. Δεν τα κατάφερε. Η αλήθεια είναι πως η πρώτη συνάντηση μας με το Λύκειο είχε το προαναφερθέν χαρακτηριστικό: ενώ εμείς ερχόμασταν γεμάτοι ενέργεια από το γυμνάσιο, συναντήσαμε τα λυκειόπαιδα - βετεράνους, τα οποία, λόγω της κούρασης από τα φροντιστήρια (πολλά παιδιά είχαν αρχίσει από το καλοκαίρι), ή λόγω της ανησυχίας για το τι θα επερχόταν (βλέπε Πανελλαδικές), δεν έχουν πια διάθεση μέσα τους. Έχουν στερηθεί της  ενέργειας που είναι αναγκαία για την δημιουργικότητα, την ενεργητικότητα και την δραστηριοποίηση. Πρωτεύον θέμα αποτελούν τα φροντιστήρια. Δυστυχώς.

Έτσι επιβεβαιώσαμε τον μύθο αυτό. Και φυσικά η επιβεβαίωση αυτή αποτελούσε για εμάς στην αρχή απόδειξη της υστέρησης του Λυκείου μπροστά στο Γυμνάσιο: καθηγητές που βαριούνται, αδιάφοροι μαθητές, λίγες εκδρομές, και καμιά κατάληψη άμα λάχει. Φυσικά τώρα, τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη, πολλά από αυτά έχουν καταρριφθεί. Οι καθηγητές φαίνονται πρόθυμοι να μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε τα μαθήματα και την ζωή περισσότερο. Είναι επίσης πρόθυμοι να μας συνοδεύουν στις εκδρομές (χεχεχε). Και η κατάληψη, ενώ πριν ολίγες ημέρες παρολίγον να εκδηλωθεί ένα τέτοιο κίνημα - σχολικό πραξικόπημα, τελικά αποφεύχθηκε από τους ίδιους τους μαθητές (της Α' κυρίως, γιατί, όπως είπαμε, η Β' και η Γ' έχουν το σύνδρομο της οξείας τεμπελίτιδος).

Τελικά δεν είναι όλα όπως φαίνονται. 

Το Λύκειο τελικά πιστεύω πως δεν θα είναι μια εντελώς βάναυση εμπειρία, όπως νομίζαμε μέχρι τώρα. Θα μας βοηθήσει ελπίζω να αποκτήσουμε μια πιο σφαιρική άποψη όχι μόνο της επιστήμης που σκοπεύουνε να εξασκήσουμε, αλλά και εφόδια ζωής. Χρειάζεται δύναμη, θέληση και υπομονή σε αυτόν τον τομέα της εκπαίδευσης. Και προ πάντων όλων, δραστηριοποίηση. Αυτή είναι η λέξη κλειδί, η οποία όμως πολλές φορές γίνεται έρμαιο των φροντιστηρίων και της ψυχοκαταναγκαστικής εκπαίδευσης. 

Φυσικά, αυτές είναι μόνο κάποιες από τις πρώτες εντυπώσεις μου από το λύκειο. Ελπίζω ότι σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες, αλλά μέχρι τότε, θα τα λέμε και με άλλα πολλά θέματα (χεχεχε, τι σας ετοιμάζω πουλάκια μου....)