Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες! Πόσο καιρό έχουμε να τα πούμε; Σας έλειψα; :)
Τέλος πάντων, νομίζω ότι το καταλάβατε ότι τεμπελιάζω αυτό τον καιρό και αναρτήσεις δεν γράφω! Οπότε στρώθηκα στην δουλειά και σήμερα θα σας γράψω για την πρώτη μου επίσκεψη σε ορειβατικό κέντρο, μαζί με την Sandra!
Φυσικά και είχα δοκιμάσει μια φορά στο παρελθόν να ανεβώ σε έναν τοίχο ορειβασίας, αλλά ήταν μια πλήρη αποτυχία, αφού ανέβηκα μόνο δύο μέτρα! Γι' αυτό και είχα πεισμώσει αυτή τη φορά να ανεβώ όσο πιο ψηλά μπορούσα!
Αρχικά, φτάνοντας εκεί έπρεπε να κάνουμε προθέρμανση ορειβατώντας πέρα-δώθε στον τοίχο. Έπειτα βάλαμε τον εξοπλισμό μας και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε στον τοίχο των αρχάριων, όπου όλες οι πέτρες βρίσκονταν σε ευθεία γραμμή! Και ναι, κατάφερα να ανέβω μέχρι την κορυφή! Νενικήκαμεν! Παρόλα αυτά αυτό το αίσθημα υπεροχής δεν άργησε να εξαφανιστεί όταν είδα ένα παιδάκι οχτώ- εννιά χρονών να ανεβαίνει σε έναν από τους πιο δύσκολους τοίχους!
Μετά προχωρήσαμε στον επόμενο τοίχο. Εκεί τα πράγματα δεν δυσκόλεψαν για την Σάντρα (η οποία ομολογουμένως είναι δεινή ορειβάτης), αλλά εγώ τα βρήκα σκούρα! Στην μέση περίπου άρχισα να κουράζομαι, εκπλήσσοντας άσχημα την Sandra που κρατούσε τα σχοινιά ασφαλείας μου, αφού κάθε φορά που έπεφτα την σήκωνα από το έδαφος! Στο τέλος αποφάσισα να δοκιμάσω άλλον τοίχο, πιο εύκολο.
Και εκεί πέρα πάλι η Σάντρα έδειξε τις ικανότητες της στην ορειβασία, ενώ εγώ... αχ και βαχ! Μία ώρα έκανα να ανέβω στην κορυφή (στην κυριολεξία! πλάκα κάνω:)
Μετά δυστυχώς τελείωσε ο χρόνος μας! Πάντως, για μένα ένα είναι σίγουρο: ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ!(πλάκα κάνω!)
Λίγες ημέρες μετά αποφασίσαμε να πάμε για πατινάζ, και εκεί για πρώτη φορά. Αφού εξοπλιστήκαμε με γάντια, σκουφιά, μπουφάν, κασκόλ, πουλόβερ και όλα τα συναφή (τα γάντια τα ανέφερα;), και νοικιάσαμε τα παγοπέδιλα και αρχίσαμε! Στην αρχή ήταν απαραίτητο να κρατιόμαστε από το τοιχάκι ασφαλείας, γιατί τα γλιστρήματα στον πάγο είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα (κάτι που αποδεικνύουν τα αίματα που είδαμε στο παγοδρόμιο,ανατριχιαστικό...). Αλλά και έτσι δεν τις γλιτώσαμε τις τούμπες που τις τρώγαμε με το κιλό! Πάντα όμως κάθε αρχή είναι δύσκολη! Στο τέλος όμως μάθαμε να πατινάρουμε, και πολύ καλά μάλιστα! Το μυστικό είναι να δίνεις ώθηση με τα πόδια, ελέγχοντας παράλληλα και την ισορροπία σου.
Ένα όμως πράγμα σίγουρα θα θυμάμαι: και τα δύο αυτά αθλήματα άφησαν πάνω μας την σφραγίδα τους!Τις επόμενες μέρες είχαμε πόνους σε όλη την έκταση μας, τίποτα όμως συγκριτικά με την εμπειρία που αποκομίσαμε! Γι' αυτό και τα προτείνω ανεπιφύλακτα σε κάθε λάτρη των σπορ!
Τα λέμε (και πάλι πολύ) σύντομα!
Υ.Γ. (όπως συνήθως) φωτογραφίες στην σελίδα μας στο Facebook! http://www.facebook.com/pages/Pallini-Studentsgr/197629813616502?sk=wall
Φυσικά και είχα δοκιμάσει μια φορά στο παρελθόν να ανεβώ σε έναν τοίχο ορειβασίας, αλλά ήταν μια πλήρη αποτυχία, αφού ανέβηκα μόνο δύο μέτρα! Γι' αυτό και είχα πεισμώσει αυτή τη φορά να ανεβώ όσο πιο ψηλά μπορούσα!
Αρχικά, φτάνοντας εκεί έπρεπε να κάνουμε προθέρμανση ορειβατώντας πέρα-δώθε στον τοίχο. Έπειτα βάλαμε τον εξοπλισμό μας και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε στον τοίχο των αρχάριων, όπου όλες οι πέτρες βρίσκονταν σε ευθεία γραμμή! Και ναι, κατάφερα να ανέβω μέχρι την κορυφή! Νενικήκαμεν! Παρόλα αυτά αυτό το αίσθημα υπεροχής δεν άργησε να εξαφανιστεί όταν είδα ένα παιδάκι οχτώ- εννιά χρονών να ανεβαίνει σε έναν από τους πιο δύσκολους τοίχους!
Μετά προχωρήσαμε στον επόμενο τοίχο. Εκεί τα πράγματα δεν δυσκόλεψαν για την Σάντρα (η οποία ομολογουμένως είναι δεινή ορειβάτης), αλλά εγώ τα βρήκα σκούρα! Στην μέση περίπου άρχισα να κουράζομαι, εκπλήσσοντας άσχημα την Sandra που κρατούσε τα σχοινιά ασφαλείας μου, αφού κάθε φορά που έπεφτα την σήκωνα από το έδαφος! Στο τέλος αποφάσισα να δοκιμάσω άλλον τοίχο, πιο εύκολο.
Και εκεί πέρα πάλι η Σάντρα έδειξε τις ικανότητες της στην ορειβασία, ενώ εγώ... αχ και βαχ! Μία ώρα έκανα να ανέβω στην κορυφή (στην κυριολεξία! πλάκα κάνω:)
Μετά δυστυχώς τελείωσε ο χρόνος μας! Πάντως, για μένα ένα είναι σίγουρο: ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ!(πλάκα κάνω!)
Λίγες ημέρες μετά αποφασίσαμε να πάμε για πατινάζ, και εκεί για πρώτη φορά. Αφού εξοπλιστήκαμε με γάντια, σκουφιά, μπουφάν, κασκόλ, πουλόβερ και όλα τα συναφή (τα γάντια τα ανέφερα;), και νοικιάσαμε τα παγοπέδιλα και αρχίσαμε! Στην αρχή ήταν απαραίτητο να κρατιόμαστε από το τοιχάκι ασφαλείας, γιατί τα γλιστρήματα στον πάγο είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα (κάτι που αποδεικνύουν τα αίματα που είδαμε στο παγοδρόμιο,ανατριχιαστικό...). Αλλά και έτσι δεν τις γλιτώσαμε τις τούμπες που τις τρώγαμε με το κιλό! Πάντα όμως κάθε αρχή είναι δύσκολη! Στο τέλος όμως μάθαμε να πατινάρουμε, και πολύ καλά μάλιστα! Το μυστικό είναι να δίνεις ώθηση με τα πόδια, ελέγχοντας παράλληλα και την ισορροπία σου.
Ένα όμως πράγμα σίγουρα θα θυμάμαι: και τα δύο αυτά αθλήματα άφησαν πάνω μας την σφραγίδα τους!Τις επόμενες μέρες είχαμε πόνους σε όλη την έκταση μας, τίποτα όμως συγκριτικά με την εμπειρία που αποκομίσαμε! Γι' αυτό και τα προτείνω ανεπιφύλακτα σε κάθε λάτρη των σπορ!
Τα λέμε (και πάλι πολύ) σύντομα!
Υ.Γ. (όπως συνήθως) φωτογραφίες στην σελίδα μας στο Facebook! http://www.facebook.com/pages/Pallini-Studentsgr/197629813616502?sk=wall
Ωωωωωω είσαι ο καλύτερος αδερφούλης του κόσμου μιρκούλι μου!! Με έκανες να κοκκινίσω.... :$ Και εσύ στην ορειβασία δεν πας πίσω...σε ευχαριστώ που δεν είπες για όλες τις τούμπες που έφαγα στο παγοδρόμιο (αν και δεν θα με πείραζε)..! Απλώς είναι κάτι που θέλω να βγάλω από το μυαλό μου,όχι την εμπειρία ,αλλά όλες τις μελανιές σε μέγεθος μπάλας του χαντμπολ που είχα στα γόνατά μου μετά..!! ;\
ΑπάντησηΔιαγραφή